Ένα αλλιώτικο ταξίδι
Η ανάσα της βαριά. Το σώμα της σπαρταράει. Χέρια και πόδια τινάζονται στον αέρα. Στο πρόσωπό της οι μορφασμοί εναλλάσσονται με απίστευτη γρηγοράδα. Αυτή τη στιγμή γελάει. Ζει σ' ένα δικό της κόσμο.…
Κατηγορία
Πεζογραφία
Πεζογραφία στο δικτυακό τόπο τοβιβλίο.net.
1,007 άρθρα · σελίδα 39 από 51
Σελίδα 39
Σελίδα 39 από 51
Φιλίες
Γνωρίζεις άνθρωπο και θαρρείς πως γνωρίζεις ανθρώπους. Μοιράζεσαι μαζί τους κακές και καλές στιγμές σας. Προσπαθείς να είσαι πάντοτε δίπλα τους, πρώτα από αγάπη κι ύστερα από φιλότιμο, αναγνωρίζοντάς…
Η γραμματέας (Μέρος Α)
Τη Μάρλεν δεν την έπαιρνε ο ύπνος εκείνο το βράδυ. Και, ναι μεν την βασάνιζε αυτή η αλλόκοτη αϋπνία, καπάκι όμως της συνέβαινε και κάτι άλλο. Υπήρχαν χρονικά διαστήματα όπου, απ’ ό,τι καταλάβαινε και…
Το τίποτα φοβάμαι
Τα πάντα στη ζωή καταλήγουν στον θάνατο. Το μόνο βέβαιο και σίγουρο, το μόνο αναπόφευκτο και φυσικά απροειδοποίητο και ανεξέλεγκτο.
Απρόσμενη συνάντηση
Η Αλίκη τα τελευταία δύο χρόνια στηρίζεται ψυχολογικά από μια σπουδαία ομάδα. Καταβάλλουν κάθε δυνατή προσπάθεια να επουλώσουν τις πληγές της. Αντίθετα, η ίδια δείχνει να μη συμμετέχει σε όλη αυτή τη…
Ευ-α-θανασία
Γεννήθηκα, μεγάλωσα και γέρασα με ανθρώπους που το πρώτο μέλημά τους ήταν η αξιοπρέπεια. Τα γονικά μου ποτέ δεν μοιράζονταν τις όποιες αναποδιές στη ζωή τους, αντίθετα, έδιναν πάντα την εικόνα…
Με μια μπουρού θα ξεγελάμε τους χειμώνες
Δύσκολοι οι αποχωρισμοί και οι αποχαιρετισμοί. Στενάχωρη εκείνη η στιγμή που πρέπει να κουνήσεις το μαντήλι σε ό,τι σου πρόσφερε γενναιόδωρα στιγμές χαράς και ανεμελιάς, αφού πρώτα βρεις το κουράγιο…
Η γιορτή
Και τώρα τι; Τι μένει να κάνω; Δεν τελείωσαν όλα; Όλα; Και το γαμώτο είναι που δεν ξέρω γιατί τα πράγματα πήραν αυτήν την τροπή. Τι έφταιξε Θεέ μου, τι; Αλλά τι ρωτώ; Μη και πρόκειται ποτέ να μου…
Πάνω στη ζάλη του Πεντοζάλη
Μια χρυσόξανθη ηλιαχτίδα ξεπήδησε δειλά πίσω από το βουνό, αφήνοντας τις υπόλοιπες μισοκοιμισμένες στο ρόδινο σεντόνι του ορίζοντα. Συνωμότησε με το νοτιά και μαζί πρόσφεραν το πιο ζεστό καλωσόρισμα…
Η καλή και η κακιά η ώρα
Ο γερο-Χρόνος, κουρασμένος όπως ήτανε, αποφάσισε να συγκαλέσει τις ώρες. Είχε μάθει ότι μάλωναν μεταξύ τους και ήθελε να επιφέρει την τάξη και την ομόνοια.
8 και μισή
Η βροχή είχε επιστρέψει. Δε μου έκανε πια εντύπωση, εδώ στα μέρη του Βορρά η συννεφιά έχει γίνει συχνός επισκέπτης. Μια θα σου βγάλει μια ηλιαχτίδα ξαφνικά για τη γλύκα, μα έπειτα στάλες με ένα φόντο…
Δεσποινίς όχι πια 39
Άραγε να έχει πατήσει τα πενήντα; Δεν έχει πια και τόση σημασία. Από ένα σημείο και πέρα η ηλικία μιας γυναίκας μετράει όπως το ταξίμετρο αν πάρεις το ταξί κατά τα μεσάνυχτα. Η ταρίφα πέφτει διπλή.…
Αντίο και να περάσεις όμορφα!
Όταν όλα θα έχουν ειπωθεί, όταν αδειάσουμε από λόγια, τότε σου είχα πει πως θα σου γράψω. Τηρώντας την υπόσχεση μου τώρα θα βρίσκεται αυτό το γράμμα στα χέρια σου. Δε ζητούσα να με καταλάβεις, γι’…
Ανταριασμένες σιωπές
Στον αέρα πλανούνται νέφη, σύννεφα απελπισίας, απομόνωσης, μα κυρίως μοναξιάς καθοριστικής και αποτελεσματικής από τη μέχρι τώρα πορεία και στάση στη ζωή απέναντι καθώς και από την παθητική του…
Βραδινές περιπλανήσεις
Άλλη μια παγωμένη χειμωνιάτικη νύχτα. Το κρύο τσουχτερό, σου τρυπάει τα κόκκαλα. Μόνος περπατάει στους άδειους δρόμους και σιγοτραγουδάει τον αγαπημένο του σκοπό. Μόλις που βγήκε από το καπηλειό.…
Απολογισμός-χωρισμός
?Κι ήρθε το πλήρωμα του χρόνου. Το ξέρεις. Το βλέπεις, μα πάνω απ’ όλα, το νιώθεις. Κι αναρωτιέσαι αν πέτυχες κάτι στη ζωή σου και τι. Κάνεις μια αναδρομή και βλέπεις, από τη δική σου σκοπιά, πως τo…
Ψυχούλα από ψίχουλα
Μια φορά και έναν καιρό, ήταν πολλά όμορφα παιδάκια, που παίζανε αμέριμνα στην αυλή του σχολείου τους.
Ραντεβού στον Πύργο του Άιφελ
?Μην μας ξεχάσεις, ε», με σκούντησε η Έλλη περιπαικτικά. «Θέλω να λαβαίνω μια κάρτα κάθε τρεις μέρες» πρόσθεσε. «Μην την ακούς. Κοίτα να βρεις κανένα κούκλο Γάλλο και άσε μας εμάς. Και προσοχή.…
Χαμόγελο και ψυχή
Ορφανή από την παιδική της κιόλας ηλικία, πέρασε πάρα πολύ δύσκολα χρόνια. Η έλλειψη των δικών της, μεγάλο πλήγμα για την ίδια. Πάλεψε με νύχια και με δόντια και κατάφερε να επιβιώσει. Ο χορός ήταν…
Η σκούνα η Ελπίδα
Στεκόταν καιρό τώρα, εκεί, στη μαρίνα, να λικνίζεται παροπλισμένη, αφού ο καπετάνιος της δε ματαφάνηκε από τότε που τον πήραν, μετά το τελευταίο τους ταξίδι… Και οι δικοί του δεν την ξαναπλησίασαν…
