Αγάπησα τα λάθη σου, αγάπα τα δικά μου Το ρολόι στον τοίχο του μικρού διαμερίσματος έδειχνε δύο τα ξημερώματα. Η Νίκη είχε βυθιστεί στον καναπέ της σαν σκουριασμένο σκαρί, χρόνια βυθισμένο στον ωκεανό που έχει παρασύρει μαζί του πολλές ψυχές στο σκοτάδι του βυθού. ...

  Μια αχτίδα φωτός κατορθώνει να τρυπώσει από τις γρίλιες στο μικρό μου καθιστικό. Σίγουρα, ο ήλιος θα’ χει ανατείλει τώρα. Σηκώνομαι αργά από το κρεβάτι κι ανοίγω το παράθυρο που βλέπει στο δρόμο. Νιώθω να κουράζομαι εύκολα, τελευταία. Σηκώνω ψηλά το κεφάλι, μήπως...

Είναι άρρωστος. Πολύ άρρωστος. Ξαπλωμένος σε ένα κρεβάτι νοσοκομείου. Το σώμα του μουδιασμένο. Αναπνέει με δυσκολία. Δεν μπορεί να αρθρώσει λέξη. Το μόνο που περιμένει είναι να κλείσουν τα μάτια του και να δει το φως το Αιώνιο. Τουλάχιστον αυτό ελπίζει. Να δει φως...

 Στις πίσω σελίδες του κόσμου «Το ήξερα πως κάποια στιγμή θα συνέβαινε αυτό...  Το αίμα μας έβραζε, στις φλέβες μας κυλούσε το τιμημένο αίμα των προγόνων μας που ήταν περήφανοι και ατρόμητοι. Ο αέρας που έμπαινε στα πνευμόνια μας δεν μπορούσε πια να είναι...

Το αντίο... Καρδιά του χειμώνα. Λίγες μέρες πριν τα Χριστούγεννα κι εκείνος καθόταν εκεί, στην ακρούλα του βράχου. Έβλεπε τα μανιασμένα κύματα της θάλασσας. Είχε πολύ αέρα, αλλά δεν τον ένοιαζε. Δεν τον πάγωνε το κρύο, όχι. Κρύωνε η ψυχή του. Καιρό τώρα κρύωνε η...

«Κυρία Δώρα, πιστεύετε στον Άγιο Βασίλη;» ρώτησε ο μικρός Μάνος. Ήταν η τελευταία μέρα πριν κλείσει το σχολείο για τις διακοπές των Χριστουγέννων και τα παιδιά ήταν ασυγκράτητα μέσα στην τρελή χαρά τους. «Αμέ! Φυσικά και πιστεύω! Γιατί, Μάνο; Υπάρχει άνθρωπος που...