Στην υπηρεσία απολεσθέντων του Παρισιού, στο νούμερο 36 της οδού Morillon, κοντά στο πάρκο George Brassens, καταφθάνουν καθημερινά 180.000 αντικείμενα, ικανά να καλύψουν, αν τοποθετηθούν δίπλα-δίπλα, την απόσταση μεταξύ της Παναγίας των Παρισίων και...

Σήκω μωρή παλιοσκουριά, πάρε τα πάνω σου, το φεγγάρι είναι ένα και όλοι φεγγάρι το βλέπουνε. Λιάκος -Ρε σαν την Ζαχαρούλα μου κανένα, όλα κονσερβοκούτια είναι. -Λιάκο ρετάρεις, καις λάδια σαν την Ζαχαρούλα που θέλει τρία κιλά για να πάει από το Παγκράτι στο Βύρωνα,...

_τσαλακώθηκες ρε μεγάλε και απόψε ? … απόλαυσε το τοπίο … είμαι απέναντι σου και θα τα πούμε τετ α τετ … απόλαυσες το νερό στο πρόσωπο σου ? …πόσες φορές άφησες το παγωμένο νερό να τρέξει πάνω στο κεφάλι σου ? .. απορώ πως δεν πάγωσες … ξεψυχάς μέσα σου ε ? …....

Ήταν ήδη μεσάνυχτα όταν άρχισε να τρέχει σαν τρελός στο δρόμο με ένα σάκο στην πλάτη με λίγο ψωμί, νερό και τα λεφτά που του έδωσε η μάνα του πριν την αποχαιρετήσει. Ήξερε ότι θα βρει κάποιον στο λιμάνι, θα του δώσει τα λεφτά και δεν είχε να ανησυχεί για τίποτα...

Απ’ το λόφο κοιτά το μεγάλο δρόμο εκείνο το ανοιξιάτικο απόγευμα, που απλώνεται σαν φίδι στην βαθιά κοιλάδα και ηχογραφεί τις σκέψεις του, κρυφά από τους ανέμους σε ένα δημοσιογραφικό κασετοφωνάκι, λίγο πριν δύσει ο Ήλιος. «Μένω δίπλα σε έναν μεγάλο αυτοκινητόδρομο...

Σχεδόν δυο χρόνια στην Αγγλία κι από δουλειά ακόμη τίποτα. Μια μικρή σύμβαση σε κατάστημα ρούχων και μετά πάλι το σκοτάδι, πάλι να ζητά δανεικά από τη μάνα στην Ελλάδα που τα στέλνει με καμάρι κι ας δυσκολεύεται αφού το παιδί της ζει στην Αγγλία, σημαίνει ότι είναι...

    «Πενήντα τρία χρόνια είχα να σε δω… τόσος καιρός πέρασε και δεν έχεις αλλάξει καθόλου,… ίδιος κι απαράλλαχτος έμεινες.» «Εσύ άλλαξες,… άλλαξες κι απ’ έξω κι από μέσα» του είπε κουνώντας το κεφάλι του αργά πάνω κάτω θέλοντας να τονίσει τα λόγια του....

Λίγο πριν τη δύση ενός ήλιου που κάποτε έκαιγε και με τύφλωνε, κοντοστέκομαι. Μόλις που προλαβαίνω να δω τη ζωή μου να φεύγει. Σαν ένα σμήνος πουλιών που ξεκινά το ταξίδι προς την άγνωστη ελευθερία. Μια αναζήτηση χωρίς όρια, με το φόβο του αγνώστου να μην κυριαρχεί...

Το ταξίδι είναι μακρινό... Ο προορισμός άγνωστος, αλλά τόσο προσιτός συνάμα... Το καρδιοχτύπι καθημερινώς σύντροφος μου τώρα πια... Η αγωνία, ο φόβος, η λαχτάρα... το αδιέξοδο, με παίρνουν απ' το χέρι κάθε νύχτα για να με περάσουν στην απέναντι όχθη, να με αφήσουν...

Συρματοπλέγματα… Συρματοπλέγματα βαριά Ζώνουν την δόλια μου καρδιά… Οι στίχοι του παλιού λαϊκού τραγουδιού ανάβλυζαν στο μυαλό του καθώς περπατούσε στο μεγάλο δρόμο δίπλα στα χωράφια. Δημοσιά τον έλεγαν παλιά. Ήταν χωματόδρομος που σε έπνιγε με την σκόνη του κάθε...

Σε κάθε αναπνοή ένιωθα την ανάγκη να σε μυρίζω. Σε κάθε μου βήμα ήσουν η ανάγκη να ζω. Δεν ήθελα ποτέ να σε χάσω... Δεν με ένοιαζε η "φυλακή μου", ήταν το μοναδικό δικό μου πράγμα μετά από σένα απ' τη μέρα που γεννήθηκα. Δεν είχα πολλά ανάγκη μόνο την αληθινή σου...

Είχε χρόνια ολόκληρα να βρεθεί σε κείνη την περιοχή. Πενήντα τόσα χρόνια. Τίποτα δεν είχε αλλάξει. Πως τούτο το ύψωμα είχε ξεφύγει από το όργιο της ανοικοδόμησης;     Τώρα μέσα από το αμάξι του, σταματημένος στο έρημο κακοτράχαλο δρομάκι κοιτούσε με κάποια...

Σε βλέπω.... Σε βλέπω, κι ας είσαι τόσο μακριιά νιώθω ότι είσαι μια αγκαλιά κοντά μου αλλά και πάλι δεν σε φτάνω... σε χάνω!!! Στέκεσαι απέναντί μου και με κοιτάς ανέκφραστη χωρίς ίχνος ζωής επάνω σου κι εγώ προσπαθώ σκαλοπάτι σκαλοπάτι να τελειώσω την ατέρμονη...

_ στρατιώτης Ιωάννης Ιωάννου … αιτούμαι πενθήμερη άδεια … _ μπα ? … ο λόγος ? … _ προσωπικός … _ και δεν θα μας πεις τον λόγο Ιωάννου ? … προηγούνται άλλοι για άδεια … θα ήθελα να ακούσω το λόγο που ζητάς άδεια … η μία σου αρβύλα είναι σχισμένη και χαμογελάει …...

  Το πρωί ο γιατρός της ανακοίνωσε τα ευχάριστα. «Είναι κοριτσάκι Ελένη μου» της είπε και ένα χαμόγελο καρφώθηκε στο πρόσωπό του. Προσπάθησε να χαμογελάσει και εκείνη. Έβαλε τα δυνατά της μα τα χείλη της έμειναν ακίνητα. Ξαπλωμένη στον καναπέ, με τα χέρια της να...