Καρφωμένοι εδώ. Οι στοχασμοί προπορεύονται Η κουκκίδα μας ταλαντεύεται εδώ κι εκεί ψάχνοντας τοποθέτηση Τα σύνορα του κόσμου κλείνουν Η πορεία προδιαγράφεται Τα όρια διευρύνονται Τα τείχη πέφτουνε Οι οδοί φωτίζονται Appia antica… _ γράφει η Σοφία Σκλείδα...

Αποτυπώματα πολλά Παρθήκαν από τότε Που ζήτησε αναζήτησε Ευτυχίας της το πότε Θα ανταποκριθεί Κάποιος και σε εκείνο Αν θα μπορέσει να λυθεί Μυστήριο με κάθε Βαλεντίνο Που φαίνεται επιτυχώς Τρέπει φυγή σε όλες Τι κι αν το ξέρουν καθαυτού Ερχονται καραμπόλες...

Είναι στιγμές που ο λογισμός μου σε συναντά στα δύσβατα μονοπάτια σου μονάχα οι ματιές μας αντάμωναν, προσπερνάμε σαν δύο ξένοι Γίναμε ξένοι τώρα πια, δύο άγνωστοι ανάμεσα στο πλήθος και να σκεφτείς πως κάποτε οι ψυχές μας συμπορεύτηκαν στο χρόνο. Βάφτηκαν μαβιά οι...

Τσεκάρω την αγάπη μου Τσεκάρω τη δική της Στα δύο τάσια ζυγαριάς Αυτή κι’ εγώ μαζί της. Ισορροπούν τα τάσια με τους δυο Στη μέση η Αγάπη Μα μόλις η Αγάπη βγει Βουτιά κάνει το τάσι μου Στα ύψη το τασί της! Ας ξαναδοκιμάσουμε, Το πιο σωστό αυτό Μήπως και είν’ το τάσι...

Πονάω πολύ σαν ένα αγκάθι από τριαντάφυλλο που εκτός απ' τη βροχή ανθρώπου χέρι δεν το πλησιάζει παρά μόνο για να το ξεριζώσει να μην αγγίξει... να μην πληγώσει. Πονάω πολύ σαν μια πέτρα που όπλο γίνηκε για του ανθρώπου το μένος και στέκει γυμνή και ξερή μέσα σε...

 Ο υ ρ α ν έ, φ ί λ ε μ α κ ρ ι ν έ! Νίκος Γκάτσος   Σού είπα πως δε σ᾽ αναγνώριζα …   Και πως τα “ βάθη ” σου ξεδιπλώθηκαν μπουρδουκλωμένα, και φορεμένα ανάποδα γι’ ακόμα μια φορά …   Πως το “ έξω ” μέρος το είχες φορέσει πάλι στη θέση του “ μέσα ”,...

Πεθαίνω πολλαχώς Σε 'σας ξαναγυρνώ Κοιτάξτε προσεχώς αντίστροφα γερνώ Η γέννηση θνητότης πείτε μια προσευχή Τελείωμα της πρώτης Μιας δεύτερης αρχή Κεντώ το σάβανό μου με χάλκινες κλωστές Υμνώ το θάνατό μου σε θάλασσες κωφές Μα αν ο Θεός αγγίξει την κλαίουσα ψυχή...

Θανατηφόρες Οι ανηφόρες του γενναίου Οδηγούν εκεί που λύγισε ο πόνος Και νικήθηκε Και πατήθηκε από ένα αποφασιστικό βήμα Αλλαγής. - γράφει η Τατιάνα...

Φοβάμαι τη στιγμή που θα βρεθείς κοντά μου δεν είναι αλήθεια, ίσα-ίσα θ' αναθαρρήσει η καρδιά μου. Φοβάμαι μην έρθει το πρωί και έχεις εξαφανιστεί δε γίνεται αυτό, μου το ’χεις άλλωστε υποσχεθεί. Φοβάμαι μήπως μια μέρα ξεχάσεις τ' όνομά μου μα εσύ κοιμάσαι και...

Έχουμε κι άλλες φορές υπογραμμίσει τη λογοτεχνική εγγύτητα του θεάτρου με την ποίηση. Για αιώνες, άλλωστε, οι δύο τέχνες ήταν συνοδοιπόροι. Είναι όμως εξόχως ενδιαφέρον το αποτέλεσμα όταν διαβάζουμε υβριδικούς πειραματισμούς θεατρικών έργων με ποιητική προσέγγιση ή...

Γλαυκή παντιέρα σήκωσα σε μεσιανό κατάρτι Και αγόρασα τον μπούσουλα με δανεικό παρά Για προίκα φόρτωσα γιαλούς σ’ ένα σακί στην πλάτη Πλώρη βάζω για θάλασσες στα μέρη του βορά   Απ’ τη στείρα στο ποδόσταμο έγνεφε η μπουκαδούρα Ξέστηθοι οι ναύτες χόρευαν σαν να...

Βρέχει... Οι σταγόνες που χτυπάνε το πλαστικό του φωταγωγού μου με ξύπνησαν μετά από έναν μικρό εφιάλτη. Το πρώτο πράγμα που θυμήθηκα ήσουν εσύ. Τα μάτια σου. Η στενάχωρη χαρά σου χθες. Τα μάτια σου πού ’βρεχαν τις παλάμες μου, αυτά τα υπέροχα μάτια που όμιά τους...

Κάθε σούρουπο, κει, που ο ήλιος αδράχνει το πινέλο και βάφει τον καμβά τ' ουρανού με μελαγχολία, εγώ τραβώ τις κουρτίνες... Δεν θέλω να σ’ αντικρίζω μέσα σε τούτον τον καμβά... Προτιμώ να κλείνω τις κουρτίνες. Στα όνειρά μας, άλλωστε, κλείνονται τα πιο όμορφα...

Άστραψε Και ψευδοξημέρωσε για λίγο Οι ουρανοί καθυστέρησαν  να ηχήσουν Μα ο φόβος πριν την ώρα του Έδωσε σημείο παρουσίας. Η ψυχή μου όμως ατάραχη Σαν βραχος σε φουρτούνα Παρατηρούσε σιωπηλή Την χοροπηδηχτή μαούνα _ γράφει η Τατιάνα...

Εάν με ερωτεύεσαι αληθινά, μη με ερωτεύεσαι τόσο πολύ Το πολύ λιποθυμάει, το πολύ πονάει Το πολύ ορμάει, χειρότερα από ένα ποτάμι Και εγώ δεν είμαι ποτάμι, αυτόν να ακολουθώ. Μη με αναγκάζεις να σε κυνηγώ, ως στο αδύνατο Σε τέτοιον δρόμο, έχει ατέλειωτες παγίδες Το...

Στα όμορφα θαλασσινά βράδια μόνο χαρά κι έρωτας επιτρέπεται τούτος είναι ο σκοπός τους λόγια των είκοσι... Κι όπως βουτάγαμε πόδια και μνήμες στο νερό γελώντας και φλυαρώντας ένα δάκρυ έφυγε για ό,τι βράχηκε. Για δες τα φώτα απέναντι παλιές καρφίτσες μαμάδων...

Στο χέρι μου το τελευταίο τσιγάρο Με μόνο φως την πανσέληνο κι ένα κερί που αργοσβήνει Η στάχτη του να πλησιάζει απειλητικά το δάχτυλο μου Καθώς το φεγγάρι χάνεται απ' τον ουρανό Και κείνο το κερί έχει πια λιώσει. Το μόνο που δεν τελείωσε για μένα απόψε Είναι η...

Εκ των έσω λογισμοί παράγινε το πράμα Της τρέλας παραλογισμοί της λογικής το κλάμα Τους ζώνει μια συνάφεια με θλίψη για δεσμό στολίδι στα τετράδια με λίγο λυρισμό Τους κανακεύω πάραυτα και τους καλομαθαίνω του νου μου τ' απαράλλαχτα ν' αλλάξουν περιμένω Είναι...