Αποτυπώματα πολλά
Παρθήκαν από τότε
Που ζήτησε αναζήτησε
Ευτυχίας της το πότε

Θα ανταποκριθεί
Κάποιος και σε εκείνο
Αν θα μπορέσει να λυθεί
Μυστήριο με κάθε Βαλεντίνο

Που φαίνεται επιτυχώς
Τρέπει φυγή σε όλες
Τι κι αν το ξέρουν καθαυτού
Ερχονται καραμπόλες

Συναισθημάτων που δονούν
Το είναι τους ρυγάνε
Μα τον εαυτό τους ποδοπατούν
Οταν συνέρθουν και κοιτάνε

Τη ματαιότητα αυτή
Που ’χε καταβάλλει
Τη δύστυχη καρδούλα τους
Κι είχε συμπεριλάβει

Χίλια δυο αρώματα
Χρωμάτων τα λουλούδια
Μα οι ευτυχίες μάτια μου
Δεν κρίνονται στα τραγούδια

Που σα θα δει ο τολμηρός
Δε θα απέχει διόλου
Σχέδιο στρατηγικής
Εστήνεται παραλόγου

Φέρεται ευγενικά
Τρόπους έχει πάντα
Μα στο τέλος εκινά
Της αδύσταχτης πτυχής του μπάντα

Βρίσκεται αντιμέτωπη
Καρδιά μυαλό και γνώση
Μα το ’χει αντιληφθεί
Τι κι αν την έχει προδώσει.

Το αλάνθαστο γιατί
Το απαρηγόρητο διότι
Αφού κλειδί εθέλησε
Να παραδώσει σε τυχοδιώκτη.

Εκίνησε νήματα
Μίτους εφευρήσκε
Λαβύρινθοι πολυπληθείς
Σε ετούτους εκεί μπήκε

Μα όμως δεν εγνώριζε
Λύσεις εμπρός χαθήκαν
Χάη απόγνωσης έκδηλα
Σ’ αυτόν παραβρεθήκαν

Όποιος προσπαθεί
Να βρει την ευτυχία
Από γυάλινο κόσμο ατυχεί
Κι έρχεται η αποτυχία

Οθόνες γίναν τώρα πια
Τα μάτια μας κι αν βλέπουν
Αλήθεια κρύβεται ευθαρρσώς
Τι κι αν σκόπιμα το παραβλέπουν.

Τα πλήκτρα απόκτησαν
Υφή μα και ουσία
Αφού συμπαραστέκονται
Στου άλλου την απουσία

Μα όλα θα ’τανε καλά
Και αίσια το τέλος
Αν στοχαζόμασταν ορθά
Πως για να ’ρθει το βέλος

Κοπιάζει ο καθείς
Ανοίγει την καρδιά του
Μονάχο πρόσωπο με πρόσωπο
Ως τα γεράματά του.

Θα καταφέρει για να ζει
Με το δικό του ταίρι
Τι κι αν υπολογιστή
Εζήσαν αγάπης το λημέρι.

Τ’ αληθινό το ποθητό
Αν δεν πάρει οστά και σάρκα
Κάλλιο στείλτο αλλάργα σου
Οδήγησε τη βάρκα

Όπου τιμόνι θα κρατάς
ο καπετάνιος θα ’σαι
Σα ζυγώσεις ευτυχής
Δίπλα της να κοιμάσαι.

–

γράφει η Άννα Ζανιδάκη