Η ζωή μας,  μια συγχορδία ομορφιάς και ασχήμιας χαράς και λύπης κόλασης και παράδεισου. Μια πινελιά ιμπρεσιονιστική στο απέραντο ψηφιδωτό της ύπαρξης. Ένα μυστηριακό αμάλγαμα ασύμμετρων πόθων κι αδυσώπητων παθών, απέναντι σ’ ένα χείμαρρο ατέλειωτων προσδοκιών κι...

Πρωινά ξυπνήματα μπαλώματα της τύχης μου πουλί μονάχο κι ολοφώτιστο να μου πυρώνει την καρδιά αθόρυβα Μα ούτε το κάστρο πια δε με χωρεί Ούτ' η αγάπη σου   Μαράγκιασε το σώμα μου Οι Αλκυονίδες μου αργήσανε Σε καρτερούνε Μα Το πυρωμένο βλέμμα μου για σένα θα...

Άδειοι δρόμοι, σφιγμένες καρδιές και μυρωδιά θανάτου. Ο φόβος κραδαίνει τη ρομφαία του, ο τρόμος κατακλύζει βάναυσα τις ψυχές δίχως έλεος, δίχως τελειωμό.   Ένα σενάριο αδιανόητο ένα σκηνικό παράλογο εφιαλτικό.   Ο ιστός της καχυποψίας απλώνει το δίχτυ...

Ο ποιητής μέσα στο ποίημα αυτό, μας περιγράφει την αναζήτηση του εαυτού του μέσα στο πλήθος της καθημερινότητας.

Ξύπνησε ιδρωμένος κι άρχισε να κολυμπά αντάμα με το ποίημα που είχε γράψει Βουτιές αυτός βουτιές εκείνο Πνιγμούς αυτός πνιγμούς εκείνο   Τόσο απερίγραπτα δοσμένοι Τούτος στο δράμα του - να κόβεται στα δυο η ανάσα του  εκείνο στο δικό του - ακέριο και αβύθιστο...

Έρημοι δρόμοι κατεβασμένα ρολά,  πρόσωπα σκυθρωπά.   Μια άνοιξη παράξενη θλιμμένη. Αντιβαίνει ο λογισμός το προφανές. Πώς να αντιλογίσεις την ερημιά,  καρδιά μου;  Την μοναξιά, την πίκρα;   Άνθρωποι λιγοστοί  βιαστικοί, φοβισμένοι. Σκιές γκρίζες, βουβές,...

Εικόνες από παλιές ταινίες επιστημονικής φαντασίας.   Τις είδαμε να συμβαίνουν κάπου στην μακρινή Κίνα.   Τις είδαμε ξανά να επαναλαμβάνονται στην κοντινή Ιταλία κι ύστερα κι αλλού...   Άδειοι δρόμοι, μαγαζιά κλειστά σχολεία κλειστά εγκαταλελειμμένες...

Ο απών, Η απούσα, Το απόν    Είπαν, πως πούλησες ατόφια την ψυχή σου κι έφυγες, αλλά τα λάφυρα της προδοσίας σου αποδείχθηκαν κίβδηλα.    Απούσα, σχεδόν κερδισμένη.   Ο διάφανος, Η διάφανη, Το διάφανο   Είπα, πως δεν θα σε ξεχάσω, μα σε ξέχασα,...

Η κλεψύδρα του λυκόφωτος τελειώνει. Ο ήλιος βάζει τις τελευταίες του πινελιές στο καμβά της μέρας. Της μέρας που παίρνει, τις τελευταίες βαθιές ανάσες ρουφώντας το γαλάζιο του ουρανού.   Η νύχτα τρέχει να πάρει τη θέση της  στη σκηνή του θεάτρου της ζωής μας,...

Παρέδωσες τα όνειρά σου στον άνεμο έτσι απλά, για να τα ταξιδέψει.   Έδωσες την καρδιά σου στη βροχή ευελπιστώντας να ποτίσει με την ανάσα της τις αδιόρατες σιωπές της ευαισθησίας σου.   Έδωσες στα αστέρια την καρδιά σου να την φωτίζουν, να την κρατάνε...

Το ποίημα αναφέρεται στη βιομηχανική επανάσταση. Στον κατακλυσμό των νέων από την κακή χρήση του διαδικτύου.

Ένα παραλήρημα της αγαστής συνεργασίας νόησης, αίσθησης, το οποίο φανερώνει την εκμυστήρευση της φαντασίας.

Νάζια μαρτιάτικα μου κάνεις Σαν ήλιος έρχεσαι·  σαν χιόνι φεύγεις   Σαν  ήλιος τα παραθυρόφυλλά μου ανοίγεις Ζεστή ανεμελιά μέσα μου απλώνεσαι. Σαν χιόνι γλιστράς στα σκαλοπάτια μου αφήνεις τις νιφάδες σου  επάνω μου να λιώνουν.   Σαν το ξερόκλαδο γυμνή...

ΠΟΜΦΟΛΥΓΕΣ τα μεγάλα της αγάπης λόγια; Να τα πιστεύει κανείς κτίζοντας πάνω στην μαγεία τους και να απογοητεύεται όταν σκάζουν, ή να αφήνεται και να τα απολαμβάνει για όσο κρατούν;

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

Ο ποιητής μέσα στο ποίημα αυτό, μας περιγράφει την αναζήτηση του εαυτού του μέσα στο πλήθος της καθημερινότητας.

Δωσ’ μου τη θλίψη, απ’ τα μάτια σου και κράτα μου το χέρι, έχει πανσέληνο απόψε. Διώξε τη θλίψη που βαραίνει τη ψυχή σου και πάρε με μαζί σου, είναι πανέμορφη η νύχτα απόψε.   Άσε την καρδιά σου ελεύθερη, να ταξιδέψει, πέρα μακριά σαν τον άνεμο, σαν τα πουλιά,...

  «Τη υπερμάχω των αισθήσεων νικητές χορεύουν με τους ηττημένους θαύμα, θαύμα κόκκινα χείλη φεγγάρι κίτρινο» Σέφης Αναστασάκος, ‘Υστερόγραφο’ _ γράφει ο Σίμος Ανδρονίδης - Η ποιητική συλλογή του Σέφη Αναστασάκου με τον τίτλο 'Δραπέτες' αποτελείται από ποιήματα...

Εύθραυστες σιωπές αφόρητα θλιμμένων ανθρώπων. Νύχτες μελαγχολικές, παράξενες βουτηγμένες στη ιλύ της ανθρώπινης ματαιοδοξίας.   Όνειρα ανεκπλήρωτα θλιμμένες σκιές της ύπαρξής μας, γραμμικές συναρτήσεις του πόθου μας για ζωή.   Έρωτες αδιάφοροι που δεν...