- γράφει η Χρύσα Νικολάκη Κριτικός Λογοτεχνίας / Συγγραφέας   Όπως εύστοχα ξεκινά το βιβλίο με τον στίχο: «συστολές - διαστολές της ψυχής», τα 33 τετράστιχα του Ζώη Μπενάρδου μας πλημμυρίζουν με συναισθήματα και μας προβληματίζουν αναφορικά με το ζύγι της...

Με τα μάτια κλειστά είναι καλύτερα με βλέπω να μιλώ να γελώ να κλαίω να θυμώνω   μισός εδώ και μισός στο στερέωμα λυμένος στα κατάρτια και πάνω στα διερχόμενα νέφη   γλιστρώντας μέσα μου κάτι κρυφό απόκρυφο αφού κανείς έξω από μένα δεν υπάρχει να το...

Ο έρωτας κι ο θάνατος, ίδια σπαθιά βαστούνε.   - Ποιος ήρθε τώρα να με δει, την ώρα που πεθαίνω; - Ο Έρωτας είμαι, θνητέ, που τις καρδιές μαραίνω. -Η μοναξιά με νίκησε, σαν το κεράκι λιώνω. - Κάνε κουράγιο, λυγερέ, ακόμα λίγο μόνο. -Έλα κοντά μου, Έρωτα, έλα...

     Οκτώβρης τώρα (*)     Και να που οι νύχτες έγιναν πιο νύχτες, πιο βαθύ το σκοτάδι από σκοτάδι.   Πια, θα μπορούσα να τραγουδήσω με τα δάχτυλα, να μοιράσω στα δυο την απόγνωση, μια για το αύριο και μια για το χθες, διαγράφοντας το ‘‘τώρα’’ ως μη...

Και κάπως έτσι τ' όνομά τους χαράχτηκε στην άμμο το όνομα που είχαν στην πατρίδα τους γιατί εδώ μόνο τα λείψανα θα μείνουν ό,τι από το κύμα το φιλόστοργο απομείνει  κι ότι δεν το προτιμήσουν τα ψάρια ως τροφή τους Αυτό μόνο. Κι οι συγγενείς, η μάνα κι ο πατέρας το...

  Βουβά κορμιά, μαλλιά πλεγμένα… στου καιρού τα μπερδέματα. Ρημαγμένα κάλλη... Χαμένη νιότη, σμιλεμένη στην σκουριά του κόσμου και του αλμυρού πελάγους. Φως εκ φωτός, γέννημα του κορμιού και της ψυχής το συναπάντημα. Αδέρφι μας με σχοινιά στον λαιμό, σε...

  - γράφει η Μαρία Σκουρολιάκου -  Νύχτα κατά τον Ρολάν Μπαρτ είναι κάθε κατάσταση που διεγείρει στο υποκείμενο, το μεταφορικό αίσθημα του σκότους συναισθηματικού, νοητικού, υπαρξιακού, μέσα στο οποίο ταλανίζεται ή ηρεμεί. Ποια είναι όμως η Νύχτα της...

Κοιτάζεις με νοσταλγία έξω από το τζάμι. Έχει πανσέληνο απόψε. Σαν κύματα βαρύτητας, οι σκέψεις σε κατακλύζουν ουρλιάζοντας δυνατά στη σιωπή. Αψηφούν την βαρυτική έλξη, υπακούοντας μονάχα στη συναισθηματική συνιστώσα των μύχιων πόθων σου, στον μυστικό αλγόριθμο των...

Σε είδα. Ήσουν εκεί. Πόσο σε περίμενα. Με κοίταξες. Σε κοίταξα. Σπινθήρας η ματιά μας. Φωτιά η ένωσή μας. Εσύ κι εγώ. Οι δυο μονάχοι. Αφανίστηκαν όλοι. Προχωρήσαμε. Τα σκαμπανεβάσματα πολλά. Τα καταφέραμε. Δημιουργήσαμε  πονέσαμε  χαρήκαμε  μεγαλώσαμε. Μόνοι μας ...

Μύρο χυμένο στη γη, γλυκό κρασί τα χείλη σου και το κορμί σου  ένας ανθοφόρος ορίζοντας γιομάτος αμαρυλλίδες, χρυσάνθεμα, κυκλάμινα και γιασεμιά. Με τη δύναμη της ανεξίτηλης γοητείας σου παρασέρνεις τα πάντα  στο πέρασμά σου κι ο αντίλαλος της φωνής σου, άπλετο...

Της καρδιάς λύτρωση ηδονική  το αντάμωμα της παλιάς αγάπης  της λατρεμένης κόρης  που χάθηκε απ’ τα υγρά τα μάτια  της λογικής μου.  Ταξίδεψα  στο θαμπό ορίζοντα του μυαλού μου που μ’ έστειλε η τρέλα των ανθρώπων  περιπλανήθηκα  στους τρομακτικούς δρόμους της...

Εμείς στον άγιο πόνο ορκιστήκαμε και για τη μάχη ξεκινήσαμε μια μέρα, μα μες στην ξενιτιά μας ξεχαστήκαμε, σαν το καράβι που ναυάγησε στην ξέρα. Νυχτώσαμε στη γη μα δεν αλλάξαμε γιατί ‘χαμε το δίκιο μας σημαία, το δάκρυ της καρδιάς ζωή σου τάξαμε για μιαν αγάπη...

Απόψε ευωδίασαν της άνοιξης τα άνθη κι έτσι τελείωσαν ξανά οι μέρες του χειμώνα. Μόνο στο τζάμι μου σιμά, θρηνεί μιαν ανεμώνα, όσα περάσαν τραγουδεί και τη ζωή που εχάθει. Πέρα τ’ αηδόνια κελαηδούν, οι μυγδαλιές ανθίζουν κι ειν’ στολισμένα σα γιορτή, τα δέντρα στον...

Εάν ζητάς το απίθανο Και μόνο στο όνειρο πας Εάν δεν φτάνεις το όμορφο Που φεύγει με τo όνειρο όταν ξυπνάς Το φταίξιμο δεν είμαι εγώ Εάν ζητάς να βγάλεις φτερά Μια στιγμή σαν τον Ίκαρο Εάν πετάς σαν τρελός Και τον ήλιο σιμώνεις Δεν φταίω για την πτώση εγώ Εάν την...

Πάνω στην άμμο την χρυσή φτιάχνω έναν κύκλο να περιβάλλω της ψυχής μου την ηχώ να μην αρπάξουν οι Σειρήνες απ' τον ήλιο και από τον Αύγουστο τα τόσα σ αγαπώ Η θάλασσα ακούει την φωνή μου της άπειρης αλήθειας μου το φως το κύμα συναντά την αίσθηση μου και γίνεται...

Χρόνια τώρα το ταΐζουμε το θεριό… Για κάμποσο καιρό είχε λουφάξει… Έτσι νομίζαμε… Χρειάστηκε να περάσουν κάποιες δεκαετίες και να ’σου το αυγό που είχε ξεμείνει νομίζαμε εκκολάφτηκε… Σιγανά κι αθόρυβα όπως ταιριάζει πολλαπλασιάστηκε σαν την κόνιδα. Μαύρα μανιτάρια...

Στα όνειρά μου να κρυφτείς κι απόψε περιμένω. Το παραθύρι ανοιχτό, με τρόπο να τρυπώσεις. Ίσως, ως άνεμος θα μπεις, ίσως σα λάμψη άστρου. Σαν κόκκινη πανσέληνος ίσως σκαρφαλώσεις, απ’ το μπαλκόνι κρεμαστείς, τα κάγκελα να λιώσεις και στο κατώφλι σα σταθείς στο νου...

  _ γράφει ο Σίμος Ανδρονίδης - Η ποιητική συλλογή του Γιάννη Ρίτσου που φέρει τον τίτλο 'Μονόχορδα,'[1] εκδίδεται και κυκλοφορεί το 1979, ακολουθώντας την έκδοση της ποιητικής συλλογής 'Το Τερατώδες Αριστούργημα' (1978), αποτελώντας μία έκδοση που συγκροτεί...

Η ποίηση τής Αισθητικής και η αισθητική τής ποίησης. Θάνου Γιαννούδη «Του Ουρανού και της Γης»   Πολλοί κριτικοί έχουν παρατηρήσει πως υπάρχει μια τάση στην σύγχρονη ποίηση, η οποία απορρίπτει προγραμματικά τον μοντερνισμό και προσπαθεί να επαναφέρει – με τον...