Λείπεις.Το φεγγάρι ανεβαίνει στο άρμα τουκι εγώ τ’ άστρα σκορπάω φωτεινά πετραδάκιανα ξανά βρεις τα’ αχνάρια.Ησυχάζω τους ήχουςν’ ακούσω τα βήματα. Προετοιμάζω την έκπληξη στα μάτια. Τιθασεύωτους χτύπους της καρδιάς. Στρώνω ζεστή αγκαλιά τα...

Σε αποκαθήλωσα με ικεσίες, ανοιξιάτικα θρηνολόγια μες στην απελπισία. Και η λύτρωση ήρθε απ’ τα τραγούδια  που δεν τα πίστεψε κανείς. Και ήταν οι μουσικές τους που νίκησαν την καταφρόνια σου κι έδωσαν συνέχεια στις νύχτες. _γράφει ο Χριστόφορος...

Με τις κεραίες ανοιχτέςτου κόσμου τα μαντάτατα αιχμαλωτίζω μονομιάςτ' αστραποβόλια, τις κραυγέςαυτών που δυστυχούνετο κλάμα των μικρών παιδιώνστοιχειώνει στ' όνειρό μου Δεν έχουν δεύτερη φωνήέχουν θεό πατέραη φύση δεν τ' αδίκησετ' αδίκησε ο κόσμοςΤης...

Ω της αγάπης θείο ψέμαφτιαγμένο απ' της κόλασης το δέρμαμε κύκλους τη ζωή μου ακουμπάς καιτα πηγάδια του μυαλού τα προσπερνάς.Δεν έχεις φίλο εσύ κανένατ' αγγεία της καρδιάς σπασμέναδεν περιμένεις τη χαράμα προσδοκάς τη λησμονιά.Το πετσί σου στα πόδια...

Στην μοντέρνα ποίηση υπάρχει μια ελευθερία κινήσεων. Εκεί μπορεί το νυστέρι να φτάσει μέχρι το κόκκαλο, αλλά δεν θα σταματήσει -θα σκάψει βαθιά μέχρι να αποκαλύψει την ψυχή. Κι εκεί δεν ξέρεις τι θα βρεις. Μπορεί να υπάρχει βούρκος ή διαμάντι. Όταν έπιασα για πρώτη...

Η κατάρα της μάναςείναι η πιο ισχυρήειδικά όταν το τέκνοτης έχει αδικηθεί.Μελτέμι να μην υπάρχειόπου πάει και όπου σταθείαυτός ο οποίος σε πρόδωσεπαιδί μου.Άγκυρα να μην πέφτειστην θάλασσα και να μηνβρίσκει τόπο να μείνειπαρά να γυρνάεισαν αδέσποτο...

Βαθιά γαλάζια θάλασσατο βλέμμα της το γλυκόφερτο, το εξομολογητικό,φλογάτη κόκκινη ανατολήτα χείλη της τα τρεμόφυλλα, τα διψασμένα,πλατύς λιοπερίχυτος ουρανόςη σιωπή της η πολύηχη, η ικετευτική.Πρωτόφαντες πεθυμιές κι ασπούδαστες αισθήσεις,το αναρώτημα...

Τούτη που κοντοστάθηκεΈχασε και χάθηκεΣτου χρόνου το τρεχαλητόΔιόλου δε με νοιάζει Η άλλη με νοιάζειη γρήγορη,η συνεπήςΠου τα 'χει τετρακόσια Η ώρα η κακιάΠου έχουμε μέσα μας -γράφει ο  Γιώργος Κουλιανός   Το σχόλιό σας είναι επιθυμητό!...

Η γλώσσα μαςείναι έξω από νοήματακαι σημασίες.Δεν έχει τροφή τις πτώσειςκαι τις κλίσεις.Ξέχωρα στέκεταιαπό κανόνεςκαι αριθμούς,τους χρόνους και ταεπιρρήματα.Άτακτα περιβάλλεισιωπές και πιθανότητεςμε λέξειςτέλους και αρχής.-γράφει ο Χριστόφορος Τριάντης...

          Για να με δεις, έγινα αντανάκλαση Έγινα τζάμι και γυαλί Έγινα μαγικός καθρέφτης Τώρα με βλέπεις; Τώρα με βλέπεις; Για να με δεις, είδωλο είμαι στο νερό Ψευδαίσθηση στον ουρανό Παραίσθηση μέσ' το μυαλό Τώρα με βλέπεις;...

Να σε μπορέσω... Της αμαρτίας πορφυρό, εκεί, στο στένεμα του ορίζοντα, κάτω από σύννεφο τριανταφυλλί σ' ένα χορό φιλιού οι δυο μας μόνοι! Εσένα μου… Να σέ βρω πλάι μου, μιαν ανοιξιάτα βραδιά στης ακροθαλασσιάς την φυκιάδα, τον κύκνειο κυματισμό σου στο...

  Τα αέρινα μονοπάτια της εσωτερικής μας ποίησης τα γιγαντώσαμε στις ευφάνταστες μητρογενείς επελάσεις της ζυμωμένης σκέψης μας, τα συγκρίναμε με τα κοινωνικά πεπραγμένα της μεταβατικής μνησικακίας μας και τέλος τα αναγάγαμε στα ξεχασμένα είδωλα...

Η Πόλα Γιαννακοπούλου-Βακιρλή ανήκει σε αυτό που αποκαλέσαμε «ποιητές της αγανάκτησης». Υιοθετώντας μια γραφή με έντονα πεζολογικά στοιχεία στρέφει το μάτι της στην κοινωνία με μία υπαρξιακή χροιά. Η νέα της ποιητική συλλογή «Στη Συνοικία το Χάος»...

Ἀγαπητοὶ φίλοι, περίμενα πρῶτα νὰ τελειώσουν οἱ ἐπίσημες γιορτὲς ποὺ προβλέπει ἡ «Ἑβδομάδα Νόμπελ» καὶ ὕστερα νά ῾ρθω σ᾿ ἐπαφὴ μαζί σας. Τὸ ἔκανα γιατὶ ἤθελα νὰ νιώθω ξένιαστος καὶ ξεκούραστος. Ξεκούραστος βέβαια δὲν εἶμαι. Χρειάστηκε νὰ βάλω τὰ δυνατά μου γιὰ νὰ...

Σπαργανωμένη η ψυχή μου στα χέρια σου αφήνεται. Λίγη νύχτα φτιαγμένη από φιλιά στεφανώνει την προσφορά. Τα μάτια σου φωτίζουν τον ουρανό. Ω, ηλιόφωτη στιγμή (άπαξ και δια παντός), μακριά από σφάλματα και φόβους. - γράφει ο Χριστόφορος Τριάντης   Το...

Πάνω στις πέτρες σκαλίζω τη ζωή μου Ένα ένα τα αποτυπώματά μου Στα βράχια τα σμιλεύω Για να βρεις τον δρόμο Να μπορώ να υπάρχω για σένα μόνο Είμαι ο λυγμός της μέρας Και η οδύνη της νύχτας Είμαι ο ψίθυρος του αγέρα Και το δάκρυ της θάλασσας Είμαι ο παλμός των...

Το δειλινό, στου ήλιου το πλευρό θα δέσω μιαν ευχή να ταξιδέψει Στης δύσης τον απέραντο λυγμό μαζί της και ένα δάκρυ μου θα τρέξει Μες στον γιαλό θα κρύψω εδώ σε γυάλινο μπουκάλι τα σ’ αγαπώ που δεν ξεχνώ πριν μου τα κλέψουν οι άλλοι Στον δρόμο του...

Χτενίστηκε ο θάνατος με λόγια μασημένα συσπείρωσε τα όνειρα στου χάους τον πυθμένα χαράκωσε τον άνεμο με ματωμένα φρένα  κι οδήγησε τον όλεθρο σ’ ανοίγματα ληγμένα. Ελλειπτικές πορείες οι απανταχού κηδείες συνοπτικές δειλίες οι αλιευτικές ανίες βουβές...