Η ΕΛΠΙΔΑ ΚΑΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ Ξέβρασε στ’ ακρογιάλι τη μορφή σου ο άνεμος κόρη του χαλασμού, με τα άμορφα μάτια τα γελαστά. Βήματα ακούστηκαν στην αφρισμένη γη. Ο ήλιος σημάδια άφηνε πάνω στην άμμο. Τέτοιους καιρούς κυνηγούσανε τ’ όνειρο, ώσπου το βλέμμα σου μες στα...

Γεννήθηκα χωρίς να το θέλω μεγάλωσα δίχως επιλογή και φορτώθηκα με ό,τι άντεχα δοκιμάζοντας πάντα παραπάνω και ίσως λίγο περισσότερο και ίσως λίγο ακόμη και στην αυταπάτη της αντοχής μου -στο ψέμα του αλύγιστου στην πλάνη του ισχυρού- ξέχασα να ξυπνάω για μένα...

Πόσο μ΄εκνευρίζει αυτή η Ησυχία...  Μόνο φασαρία κάνει κι όλο μόνη της μονολογεί. Την μια ποιήματα απαγγέλει και την άλλη βάζει δυνατά την μουσική. Κάνει αλλόκοτες χειρονομίες, με τις λέξεις κουβεντιάζει και στο τέλος τις πετάει, στά γεράνια της αυλής....

Στην κουνιστή την πολυθρόνα Οταν εκει σε βρουν τα χρόνια Θα’ναι η λάμπα η αφημένη να σου φωτίζει αναμμένη κάθε ανάμνηση παλιά Στην κουνιστή την πολυθρόνα όταν ο χρόνος θα σε βρίσκει και θα σου φέρνει αναμνήσεις μη φοβηθείς να θυμηθείς Στην κουνιστή την...

Αλληλοκοιτάχτηκαν με μια ενοχική ομολογία για την αλληγορία των λόγιων μηνυμάτων που με σπουδή και ευφροσύνη έσπευσαν να χαρακτηρίσουν ως συλλογικό ηρωισμό και προσωπική αυτοθυσία, στάση ζωής να ενστερνισθούν και έκφραση αρχών και να διατρανώσουν με...

Περνούν τα χρόνια σαν πουλιά κυνηγημένακι έρχονται νύχτες και φεγγάρια με βροχές,καράβια φεύγουν μ’ αυταπάτες φορτωμένα κι εσύ με ζεις με ξεγραμμένες προσευχές.Τ’ αστέρια μέτρησα μια νύχτα στ’ ακρογιάλι,σ’ άγνωρους τόπους και σε γκρίζους ουρανούς,σ’...

 Ξεκλειδώνω την πόρτα μας ανιχνεύοντας τα ίχνη της εγκατάλειψης του έρωτά μαςΙερή φλόγα κάποτε έκαιγε στο ασύλητο μνημείο τουΤώρα μοναχική σιωπή και πύρινες γλώσσες φωτιάς αναδύονται από την καπνοδόχο της κεντρικής καρδιακής αορτήςΠροχωρά η ψυχή στα...

Το φως του καλοκαιριού ντύνει τη μοναξιά κι ο χρόνος κυλάει στις άκρες του δρόμου, δίχως λέξεις και απολογισμούς. Μόνο η βροχή βαφτίζει τα γκρίζα σώματα με χαμένα ονόματα. Μνήμες μιας ζωής που πέρασε και δεν χάιδεψε ουρανούς. _ γράφει ο Χριστόφορος...

Τα βιβλία ανήκουν σε όλους οι λέξεις ανήκουν σε όλους απ’ όλους έχουν δημιουργηθεί.  Στα χείλη όλου του κόσμου τα τραγούδια ταξιδεύουν χωρίς περιορισμούς ζευγαρώνουν και κυοφορούν νέα τραγούδια.  Στην ανθρώπινη ακοή οι μουσικές όλες οι μουσικές που...

Α. Δίχως αύριο Ποιητική καρδιά. Ανάβει γαλαξίες. Χάνει το παιχνίδι από έλλειψη ημερήσιας τόλμης. Κομπάζει κι οδύρεται. Έτσι, ανέγγιχτη όπως κατάντησε. Να αγαπιέται σιωπηλά και μακρινά. Κρυφά να γράφουνε γι’ αυτή κι αυτή να μην τα ξέρει τα ραβασάκια του...

Μες στο σκοτάδι βήμα-βήμα χέρι-χέρι εγώ φεγγάρι κι εσύ αστέρι Μες στο φως πάλι μαζί εγώ κι εσύ εσύ της αγάπης οδηγός Παρέα στο σκοτάδι και το φως εσύ της αγάπης οδηγός κι εγώ του έρωτα τρελός. _ γράφει ο Ευθύμιος-Ραφαήλ Αγγελής Το σχόλιό σας είναι...

Χώρα του θανάτου Μας φίμωσες Ακίνητους στη δίνη σου Φυγόκεντρους Αμετανόητους. Εγκλωβιστήκαμε στους στίχους Τα λιόδεντρα Τους ανήκοους λυγμούς της ήττας. Κομμένα μέλη αγαλμάτων Αυτό μας έκαναν. Κούρους στο λατομείο  Ημιτελείς. Θέλω πίσω  όχι τη ζωή μου...

Στα στενάκια σου Θεσσαλονίκη, ο έρωτας ξυπνά! Όποια γειτονιά σου και αν περπατήσω, χίλιες εικόνες θα αντικρύσω φαγητά, μυρουδιές, μνημεία, πρόσωπα, ξεφαντώματα ζωή που δεν έχει χαθεί Πόλη μου Θεσσαλονίκη μου Αγάπη μου μεγάλη Εδώ γεννήθηκαν οι...

  Τα χείλη σου 'γίναν πιο μακρινά Κι απ' τον Εγγύτατο του Κενταύρου. Δεν πλανάσαι στο στερέωμα. Εκεί βρισκόμαστε. Σε άλλο έρεβος σε ψαύω. Θες να κρυφτείς Από τον Έρωτα (Τι ύβρις, αλήθεια...) Καμιά νεραϊδοσπηλιά Δεν θα σου δώσει καταφύγιο. Μόνο η...

Υψώθηκαν οι αυταπάτες σαν γενναίοι ορειβάτες ως τη στεφάνη τ' ουρανού του ερμαφρόδιτου εχθρού. Ικέτευσα να σε γνωρίσω μα ήρθε η στιγμή να κάνω πίσω. Δε συμμερίζομαι τις σκέψεις που μαρτυρούν τις επισκέψεις σε λυτρωμένους ουρανούς τους...

Μακριά από της πόλης τη βοή θορύβων την αμείωτη καμπύλη αμέτρητων φραγμών, τριγμών, πικρή χολή του χάους την απύθμενη την δίνη Στο δάσος των σκιών ποθώ έναν ήλιο καθάριο μπλε απέραντου ουρανού να ιδώ στων Μετεώρων βράχων του θεού ψάχνω βινύλιο για να...

Έλα. Κόψε και φάε Είναι γλυκός ο καρπός, όλο ζουμί -όχι, δεν ξέρω τίνος είν’ το δέντρο- Φώναξε και τον διπλανό Να κόψει από το κλαδί, οποίο κλαδί να ’ναι, Το ίδιο γλυκό θα ’ναι το φρούτο Να χορτάσει κι αυτός -ποιανού είναι δε γνωρίζω- Να απλώσει χέρι Κι...

Εμένα τα τραγούδια μου δεν είναι μόνο για κείνον είναι και για ό,τι τον ζυγώνει και μεθά, για τα πουλιά που μέσα απ’ τις ολέθριες τούφες του δεν στρίψαν το κορμί για να ξεφύγουν, για τις φωτιές που δέντρο δέντρο έρχονται στις πυρκαγιές των λαγονιών του...

Περιμένω. Σε κλειστά διαμερίσματα. Σκεπάζω τη σιωπή σ’ ήχους άλλων. Μου μιλούν σ’ ασφαλή απόσταση θορύβου. Οι κουρτίνες κλειδωμένες στο καθήκον. Έχει καεί η σάρκα τους στην ορθοστασία. Μυρίζουν ύφασμα στάχτης οι βαθιές ρυτίδες. Σκεπάζουμε τα μάτια μας...