Select Page

Connect with…

Connect with…

Ας συλλαβίσουμε: Κο-ντι-νός.
Πατάμε στην γενική σελίδα login του  γνωστού και διάσημου χώρου. Διαβάζουμε προσεκτικά: Χάρη στο F., συνδέεστε με τους κοντινούς σας ανθρώπους και μοιράζεστε πράγματα μαζί τους. Συμπληρώνουμε γρήγορα τα υποχρεωτικά πεδία και πατάμε το εικονίδιο εισόδου. Μέσα σε λίγα λεπτά μετά από πιστοποιήσεις και λοιπά μικρά βήματα γινόμαστε και εμείς μέλος μιας τεράστιας ομάδας. Ξαναπάμε στο μότο. Χάρη στο F., συνδέεστε με τους κοντινούς σας ανθρώπους και μοιράζεστε πράγματα μαζί τους. Επανάληψις μήτηρ πάσης μαθήσεως που μας λέγαν και στα σχολεία οι… βαρετοί καθηγητές.
Κοντινοί άνθρωποι. Ας το σκεφτούμε. Κοντινός άνθρωπος είναι και ο γείτονας που δεν του μιλάμε ποτέ, άντε στην καλύτερη να του λέμε Καλημέρα. Κοντινός είναι και ο δεύτερος ξάδερφος της θείας μας της Νίνας της κουτσομπόλας το τρίτο παιδί, ο Λάκης με την μπάσα φωνή, εκείνο που βρήκε το μέσο ο άντρας της ο Μένιος που ήταν φίλος με τον Χ. βουλευτή (ονόματα δεν λέμε οικογένειες δεν θίγουμε) και τον βάλανε να ακούει τους αγαπημένους του εκφωνητές σε λαϊκή συχνότητα και να καπνίζει τους νταλκάδες του σε γραφείο πολυτελείας στο υπουργείο Εργασίας και πάει λέγοντας… ας μην αναπτύξουμε περισσότερο την παράγραφο «σόι». Κοντινός είναι και ο στενός φίλος μας. Αυτός που τα λέμε από κοντά, συζητάμε στο τηλέφωνο, μαθαίνουμε ο ένας τα νέα του άλλου, γελάμε, κλαίμε και προχωράμε με έναν κοινό τρόπο στην ζωή.
Βάσει της παραπάνω ανάλυσης, η ανάγκη χρήσης του F. τρώει άκυρο που λέει και η πιτσιρικαρία γυρίζοντας με κλειστή γροθιά τον αντίχειρα προς τα κάτω. Έτσι λοιπόν, με την σοφία που κατακτήσαμε μόλις τώρα, θα διαλαλήσουμε όλοι μαζί την μεγάλη αλήθεια: Το F. δεν χρειάζεται για να μας συνδέει με κοντινούς ανθρώπους. Το επίθετο κοντινός δηλώνει από μόνο του το είδος της σχέσης που έχουμε ήδη χτίσει επομένως και φτιάξει την απαραίτητη «σύνδεση»
Μήπως τελικά, το F. εννοεί πως ενώνει όλους τους κοντινούς μας μαζί; Δηλαδή από εδώ η Μαρία που είσαστε παιδικές φίλες και ο αδερφός της ο Τάσος που σου τράβαγε τις κοτσίδες και η δασκάλα σας η κυρία Λένα που έσπαγε τα τζάμια με την στριγκλιά της –που κρίμα τότε που δεν είχατε κινητά όλοι στην τάξη να την βιντεοσκοπήσετε να γίνει viral στο λεπτό- κι από εδώ ο Πέτρος το πρώτο αμόρε στο Γυμνάσιο που πήγες όταν μετακόμισες και εδώ η Ξένια συμφοιτήτρια στα ΤΕΙ Λαμίας που μάθαινε φυσικοθεραπεία και εδώ η θεία η Μελπομένη που ζει στην Αμερική και της λείπουν τα σκαλτσούνια της άλλης θείας της αδερφής της μαμάς της που ζει στην Κρήτη και κάθε που μαγειρεύει, δεν αφήνει κανέναν να αγγίξει πριν τα φωτογραφίσει και τα ανεβάσει στο I. κάθε βδομάδα και της τρέχουν τα σάλια και οι αναστεναγμοί νοσταλγίας. Όλοι αυτοί… οι κοντινοί θα συνδεθούν σα να τους βάζεις στο ίδιο σαλόνι και θα φέρουν τους δικούς τους κοντινούς που κι εκείνοι θα φέρουν τους δικούς τους κοντινούς – που τι έκπληξη οι κοντινοί των κοντινών των κοντινών των κοντινών των κοντινών των δικών μας έχουνε και πάλι κοντινούς μας! Τι μεγάλη γειτονιά!
Στήνοντας λοιπόν ένα τέτοιο πάνελ, από εκείνα τα καλά που βλέπουμε και γελάμε με τα χάλια μας στην τηλεόραση –όσοι ακόμα δεν την έχουνε βγάλει από την πρίζα από αηδία- μπορούμε σίγουρα να διαπιστώσουμε και το αποτέλεσμα σε οποιαδήποτε έναρξη κουβέντας. Μπορεί τελικά η θεία η Μελπομένη που ζει στην Αμερική αποκομμένη χρόνια από τα πολιτικά και όχι μόνο θέματα της χώρας να καταλάβει το πρόβλημα της θείας στην Κρήτη και την σύνταξή της και να συζητήσουν για την σημερινή ηγεσία; Ή επίσης, μπορεί η Μαρία η παιδική φίλη, με την Ξένια την συμφοιτήτρια να γνωρίζουν τα ίδια χαρακτηριστικά της κοινής ή μάλλον καλύτερα… κοντινής τους φίλης; Χρειάζεται ξαφνικά να γίνουμε όλοι φίλοι με φίλους; Μπορεί να αποδώσει μια κουβέντα ανάμεσα σε τόσο κόσμο;
Ας σκεφτούμε πως είμαστε διακοπές στο χωριό μας. Πως έχουνε έρθει ξαδέρφια από την Γερμανία, τον Καναδά, την Αυστραλία πως καλέσαμε επίσης οικογενειακούς φίλους να έρθουν μαζί μας και πως εκεί βρήκαμε και νέες παρέες τουριστών από διάφορα μέρη. Ανεβήκαμε ποτέ στο πεζούλι της πλατείας του χωριού φωνάζοντας όλο αυτόν τον λαό από κάτω για να τους πούμε πως σήμερα… έχουμε τα νεύρα μας ή πως αυτή την στιγμή ακούμε το μεγάλο σουξέ «Πήρες την καρδιά μου πάρε και τα λεφτά μου πάρ΄τα και χαλάλι σου» και νιώθουμε… Κουλ;
Με κάποιον μαγικό τρόπο, αυτοί οι αποκομμένοι κοντινοί που μέχρι χτες δεν γνωρίζαμε την ύπαρξή τους, συμπάσχουν με τα προβλήματά μας, κάνουν Like στον μπακλαβά της γειτόνισσας, κάνουν ουάου στο φρεσκοβαμμένο μας νύχι και θυμώνουν μαζί μας στην άδικη απόλυσή μας. Με κάποιον επίσης μαγικό τρόπο, αυτό το γεγονός των «κοντινών» μάς ικανοποιεί. Βρίσκουμε ό,τι θέλουμε. Υποστηρικτές, ακόλουθους, ερωτευμένους, νέους φίλους που δεν μας στριμώχνουν, ανθρώπους με κοινά γούστα και νιώθουμε λιγότερο… μόνοι ή λιγότερο… ανασφαλείς ή οτιδήποτε άλλο λιγότερο μπορεί να σκεφτεί κάποιος και να το προσθέσει άνετα σε αυτήν την υποθετική λίστα.
Το ερώτημα είναι όμως… τόσο απλό και τόσο εύλογο. Αν καλύπτουμε την όποια ανασφάλειά μας με εκείνους τους κοντινούς των κοντινών των κοντινών μας κ.ο.κ τότε… αυτούς που γνωρίσαμε και βάλαμε συνειδητά στην ζωή μας, που δώσαμε μάχες για να χτίσουμε την όποια σχέση μας μαζί τους, που ξενυχτήσαμε, τσακωθήκαμε, τα βρήκαμε, που μεθύσαμε λέγοντας αμπελοφιλοσοφίες ή και κλαίγοντας μέχρι το πρωί πώς τους πακετάραμε σε ένα ηλεκτρονικό και απρόσωπο μέσο; Πώς καταφέραμε να κλείσουμε εκεί μέσα την μυρωδιά τους; Πώς δεν μας λείπει η επαφή μας μαζί τους; Πώς αρκούμαστε να είμαστε απλά… συνδεδεμένοι μαζί τους;
Αρκεί μόνο ένα πείραμα. Αν κλείσουμε για λίγο το F., αν βγάλουμε τον υπολογιστή από την πρίζα, ποιος θα μας λείψει περισσότερο; Ποιος είναι ο κοντινός μας; Ποιον σκεφτόμαστε το πρωί όταν ξυπνήσουμε και ποιον το βράδυ; Ποιον θα θυμηθούμε σε ένα αστείο; Σε ένα τραγούδι; Και σε ποιον θα θελήσουμε να πούμε πως δεν είμαστε καλά; Ας ξαναμάθουμε από την αρχή αυτήν την φορά την έννοια αυτής της εγγύτητας και ας βγούμε εκεί έξω στα διάφορα κοινωνικά δίκτυα χρησιμοποιώντας τα πολύ περισσότερο από ό,τι μας χρησιμοποιούν τα ίδια…

Mundus vult decipi, ergo decipiatur
Γάιος Πετρώνιος, Ρωμαίος συγγραφέας
μτφρ: ο κόσμος θέλει να εξαπατηθεί, άσ’ τον λοιπόν να εξαπατηθεί

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Μάχη Τζουγανάκη

Δηλώνω τυπικά αρχισυντάκτρια της σελίδας. Άτυπα όμως και πιο γνήσια, δηλώνω μέλος μιας όμορφης ομάδας πολύ δεμένης που οι «τίτλοι» του καθενός είναι περιττοί. Δηλώνω επίσης συγγραφέας, ποιήτρια, ερασιτέχνης φωτογράφος, μουσικόφιλή, βιβλιόφιλη, θεατρόφιλη, σινεφίλ και ερωτευμένη με οτιδήποτε ξυπνά τη δημιουργικότητά μου. Τελικά όμως έμαθα… πως το να δηλώνει κανείς τι είναι και τι δεν είναι, είναι ένα μεγάλο παραμύθι, όχι από εκείνα που μου αρέσει να διαβάζω, αλλά από εκείνα που σου θέτουν όρια και σε στριμώχνουν σε καλούπια. Μα εγώ τις λέξεις «όρια» και «καλούπια» τις έχω αφαιρέσει από το λεξικό της ψυχής μου...

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Εγγραφείτε στο newsletter

Αθήνα Παγκόσμια Πρωτεύουσα Βιβλίου

Ακολουθήστε μας στο Twitter

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος