Der Intellekt

Δημοσίευση: 18.04.2018

Ετικέτες

Κατηγορία

Τέχνασμα ολίγων ή και μη εστί η νόησις.

Τα πυρωμένα πούπουλα μιας λειψής κανονικότητας
και της τυχαίας εμφάνισης, έκδηλο γέμισμα.

Όσα ουράνια δίχτυα και ν’ απλώσεις,
θα ΄ναι χαμένη πεταλούδα – ατίθαση.

Του παιδικού μας πόθου το ταξίδεμα, η ονειρική πατρίδα.
Κόρη μυαλού στερνή όμοια καταιγίδας.

Και σαν απλώσεις χέρια το «ψηλότερα» ν’ αγγίξεις,
είναι η λύτρωση συγκριτικού βαθμού – επίστρωση;

Πέρα απ’ τις κόρες των ματιών και των δακτύλων τα πατήματα.

Έκκληση κακοπαθημένων, δακρύων κέντημα.
Πολλάκις άχαρη και άχρωμη.
Ανόητη, ανώνυμη και διόλου προσιτή.
Μπερδεμένης γνώσης ακούραστη ποσόστωση.

Πολύπλευρη και άστατα αντικειμενική.
Κατοχυρωμένης άφεσης αμαρτιών – δημόσια διαπόμπευση.

_

γράφει η Αλεξάνδρα Στελλάκη

Ακολουθήστε μας

Γη κλεμμένη

Γη κλεμμένη

Τρόμαξα από το χρώμα που ανεμίζει! Είδωλα, παντού καρφωμένα, να γονατίσει ποιος; Η μαυροφορούσα, στάζει ακόμα αίμα… Παραμορφωμένοι οι δρόμοι από σύμβολα ξένα, κι εγώ παράνομος διαβάτης στην λεηλατημένη γη μου.     Ο ουρανός, γαλάζιος, ακόμα! και η θάλασσα,...

Πικρή μνήμη

Πικρή μνήμη

Πικρό είναι το τραγούδι μου, μα πιο πικρή η μνήμη που μια αυλαία σφράγισε ολόκληρη εποχή για μια φωτιά που άλωσε ηλιοθρεμμένα σπίτια κι έγινε η ανάμνηση θλίψη κι απαντοχή, που τρέχει πίσω και τρυπά τα βέβηλά τους τείχη να κοινωνήσει, όσο μπορεί, την άκρα αρμονία μες...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Πικρή μνήμη

Πικρή μνήμη

Πικρό είναι το τραγούδι μου, μα πιο πικρή η μνήμη που μια αυλαία σφράγισε ολόκληρη εποχή για μια φωτιά που άλωσε ηλιοθρεμμένα σπίτια κι έγινε η ανάμνηση θλίψη κι απαντοχή, που τρέχει πίσω και τρυπά τα βέβηλά τους τείχη να κοινωνήσει, όσο μπορεί, την άκρα αρμονία μες...

Ο νους

Ο νους

Μια χαραμάδα φτάνει, φως κι ας μην έχει, καινούργιους κόσμους για να κτίσει χωρίς την σάρκα να υπολογίζει   Ο δύσμοιρος, σαν μια νέα πραγματικότητα τους πιστεύει. Αρνείται, πως είναι της φαντασίας κύημα, υλικό, που χάνεται σαν σύννεφο στον αέρα. Κτίζει και χαλά,...

Στην ουρά του θανάτου

Στην ουρά του θανάτου

Στην ουρά του θανάτου, ο άνθρωπος  κι είναι το τέρας αόρατο κι αόρατα στριφογυρίζει. Σείεται  ανασηκώνεται, με μιας, πολλούς μαζί αρπάζει    Στην ουρά γίνεται χαμός  λες κι ο άνθρωπος αιώνια θα ζήσει  Κτίζει μέγαρα, κάστρα και επαύλεις  Καίει δέντρα, ξεριζώνει...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου