Escape room

1.11.2018

Έχοντας βαρεθεί από καιρό τις συνηθισμένες διασκεδάσεις, αποφάσισα να δοκιμάσω μια καινούργια μέθοδο ψυχαγωγίας. Πρόκειται για το escape room ή δωμάτιο απόδρασης, και είναι μια εναλλακτική μορφή ψυχαγωγίας, όπου πρέπει να λύσεις ένα μυστήριο. Είναι ακίνδυνο και πολύ ενδιαφέρον, αφού ακονίζει το μυαλό και οξύνει τις αισθήσεις.

Μιας και κανένας από την παρέα μου δεν ενδιαφερόταν να συμμετάσχει, αποφάσισα να το δοκιμάσω μόνος μου, και ένα Σάββατο βράδυ πήγα, αν και όχι χωρίς κάποιον μικρό ενδοιασμό, εφόσον ήταν κάτι το καινοτόμο και συνάμα παράξενο. Με υποδέχτηκε μια κυρία, λίγο αλλόκοτη, με ρούχα που την έκαναν να μοιάζει με ιέρεια κάποιας ξεχασμένης θρησκείας, έτοιμη να με μυήσει σε μια κρυφή, μυστικιστική ιεροτελεστία.

Αφού μου εξήγησε τους όρους του παιχνιδιού, με οδήγησε σε ένα δωμάτιο εντελώς σκοτεινό και έκλεισε την πόρτα πίσω της. Όταν τα φώτα άναψαν ξανά, βρέθηκα στο σπίτι που έμενα με τους γονείς μου πριν τριάντα και πλέον χρόνια και ήμουν σε θέση να βλέπω όλα όσα έκαναν και να ακούω ότι έλεγαν.

Το μυστήριο που έπρεπε να λυθεί, χωρίς να είναι μονομιάς ξεκάθαρο, άρχισε να εμφανίζεται όλο και περισσότερο καθώς μάθαινα καλύτερα τους γονείς μου. Ο φόνος της μητέρας μου δεν ήταν από κάποιον διαρρήκτη, αλλά από τον ίδιο τον πατέρα μου, ο οποίος έχοντας από καιρό ερωμένη τον οργάνωνε, με σκοπό να ιδιοποιηθεί την τεράστια περιουσία της μητέρας μου και να παντρευτεί την ερωμένη του.

Όσο περισσότερο απτό γινόταν αυτό το συμπέρασμα, τόσο άλλο εγώ ήθελα να διώξω αυτή την πιθανότητα από το μυαλό μου και να βγω από το δωμάτιο. Όταν επιτέλους, μετά από τέσσερις ώρες παρακολούθησης αυτό το συμπέρασμα καταστάλαξε μέσα μου, τα φώτα μεμιάς έσβησαν αφήνοντας με στο απόλυτο σκοτάδι της αρχής του παιχνιδιού και η πόρτα επιτέλους άνοιξε. 

_

γράφει ο Αδαμάντιος Τσακαλούδης

Το σχόλιό σας είναι επιθυμητό!

Ακολουθήστε μας

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Ούτε οι κατασκοπίες μού αρέσουν – χρειάζεται κάποιος να έχει μεγάλες αντοχές, τόσο σωματικές όσο και ψυχικές για ένα τέτοιο μπλέξιμο- ούτε μυστήρια και οι ίντριγκες, τα μαχαιροβγάλματα και τα τρομοκρατικά κτυπήματα πίσω από κατεβασμένες κουκούλες και οδοφράγματα από...

Νόστος

Νόστος

Η Λουκρητία αγουροξυπνημένη και πατώντας στις μύτες των ποδιών της για να μην ταράξει τον Γιάννη, προχωρά προς προς τον γωνιακό μπουφέ του δωματίου, στο σεντούκι με τις αναμνήσεις. Ανοίγει το κάτω συρτάρι και κρατά στα χέρια της μια πολύτιμη φωτογραφία, αδιάψευστο...

Το μήνυμα ελήφθη

Το μήνυμα ελήφθη

Μάταια έψαχνε να βρει τον ταχυδρόμο να τον ρωτήσει. Δεν ήταν πουθενά, ώσπου πληροφορήθηκε ότι άλλαξε γειτονιά. Μετά εξαφανίστηκε. Αγνοούμενος. Τα ίχνη του χάθηκαν για πάντα. Ίσως να γνώριζε κάτι το λευκό περιστέρι. Όταν το αντάμωσε μόνο λευκό δεν ήταν. Μαύρα τα είχε...

Η διάσταση

Η διάσταση

«Έχω μια βιβλιοθήκη» της είπα. «Αξίζει να τη δεις».  «Έλα τώρα»! απάντησε και πήρε εκείνο το ύφος το ενοχλημένο, όταν πιέζεται για κάτι που δε θέλει. «Πιστεύεις πως μπορώ να χάνω το χρόνο μου με βιβλία; Δεν με ενδιαφέρουν. Κάτι άλλο πρέπει να βρω, να περνάω τις...

Να βλέπω το Θεό…

Να βλέπω το Θεό…

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε ανάγκη την παρουσία του, έστω και βουβή. Οι Παρασκευές ήταν δύσκολες, άλλαξαν όλα από τότε που εκείνος έφυγε από κοντά της μια Παρασκευή βράδυ, ένα φθινόπωρο σαν και τούτο, μουντό κι αφιονισμένο σαν τα λυσσασμένα σκυλιά που...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Να βλέπω το Θεό…

Να βλέπω το Θεό…

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε ανάγκη την παρουσία του, έστω και βουβή. Οι Παρασκευές ήταν δύσκολες, άλλαξαν όλα από τότε που εκείνος έφυγε από κοντά της μια Παρασκευή βράδυ, ένα φθινόπωρο σαν και τούτο, μουντό κι αφιονισμένο σαν τα λυσσασμένα σκυλιά που...

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Ο Παύλος δεν ήταν ξεκούραστος. Άφησε το βλέμμα του να περιπλανηθεί για λίγο στις αφίσες του φοιτητικού του διαμερίσματος και στο ομοίωμα ανθρώπινου σκελετού που στόλιζε το γραφείο του και στη σκέψη του άφηνε τον εαυτό να τον φαντάζεται να καθαρίζει τη βρωμιά που...

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - «Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής σου!». Έτσι της έλεγαν όλοι. Μα εκείνη δεν ένιωθε έτσι. Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της είχε περάσει. Ξημέρωσε κι έφυγε μαζί του. Η Μένη. Πού είναι η Μένη;  Τη βρίσκει πάνω από το τραπέζι -φυσικά. Η...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου