girl_innocence

Ώρα 2 και κάτι το βράδυ. Στο πάρκο απέναντι κάτι γυμνασιόπαιδα το παίζουν άντρες πίνοντας μπύρες. Λίγο τσιγαριλίκι και δυο τρεις βρισιές από τις βαριές και έτοιμη η αντρίλα. Κανά δυο ρεψίματα και λίγες ροχάλες από το καπνό που τους ενοχλεί -αλλά δε θα στο πουν ποτέ- τους κάνουν πρωταγωνιστές. Εκείνης της ταινίας που είδανε πρόωρα και σφίξανε την παιδική τους ζώνη.

Κάτι κορίτσια -από εκείνα που τα ξεχνά το σπίτι τους- με μπογιές και ανύπαρκτα ρούχα χορεύουν στο ρυθμό της μουσικής που παίζει στα αυτιά τους και χασκογελούν. Πού και πού τους ρίχνουν κλεφτές ερωτικές ματιές, μη φανταστείς, ξεπατικωτούρα κάνουν από ό,τι έχουνε δει στους σινεμάδες και σερφάροντας. Λαχανιασμένες τρέχουν στον γυναικείο στίβο. Κι ας δεν τους πρέπει τούτη η διαδρομή. Και ας βαρά η καμπάνα του χρόνου ότι ακόμα είναι νωρίς.

Δύο και κάτι το βράδυ. Όλες οι κούκλες και τα φορέματά τους σε κούτες χάρτινες και σε πατάρια. Αυτοκίνητα και τρένα και λοιπά ηλεκτρονικά, φυλακισμένα στο χρόνο. Κραγιόν και μάσκαρες και αντισυλληπτικά και μεγάλες κουβέντες του ποτέ και του πάντα ποτισμένες με δάκρυα κρυφά μιας χαμένης αθωότητας.

Ώρα δύο και κάτι. Ασφυκτικός τούτος ο χρόνος. Κι η εποχή. 

Όχι δεν είναι χαμένη. Κλεμμένη είναι...

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!