Lost innocence

18.03.2016

girl_innocence

Ώρα 2 και κάτι το βράδυ. Στο πάρκο απέναντι κάτι γυμνασιόπαιδα το παίζουν άντρες πίνοντας μπύρες. Λίγο τσιγαριλίκι και δυο τρεις βρισιές από τις βαριές και έτοιμη η αντρίλα. Κανά δυο ρεψίματα και λίγες ροχάλες από το καπνό που τους ενοχλεί -αλλά δε θα στο πουν ποτέ- τους κάνουν πρωταγωνιστές. Εκείνης της ταινίας που είδανε πρόωρα και σφίξανε την παιδική τους ζώνη.

Κάτι κορίτσια -από εκείνα που τα ξεχνά το σπίτι τους- με μπογιές και ανύπαρκτα ρούχα χορεύουν στο ρυθμό της μουσικής που παίζει στα αυτιά τους και χασκογελούν. Πού και πού τους ρίχνουν κλεφτές ερωτικές ματιές, μη φανταστείς, ξεπατικωτούρα κάνουν από ό,τι έχουνε δει στους σινεμάδες και σερφάροντας. Λαχανιασμένες τρέχουν στον γυναικείο στίβο. Κι ας δεν τους πρέπει τούτη η διαδρομή. Και ας βαρά η καμπάνα του χρόνου ότι ακόμα είναι νωρίς.

Δύο και κάτι το βράδυ. Όλες οι κούκλες και τα φορέματά τους σε κούτες χάρτινες και σε πατάρια. Αυτοκίνητα και τρένα και λοιπά ηλεκτρονικά, φυλακισμένα στο χρόνο. Κραγιόν και μάσκαρες και αντισυλληπτικά και μεγάλες κουβέντες του ποτέ και του πάντα ποτισμένες με δάκρυα κρυφά μιας χαμένης αθωότητας.

Ώρα δύο και κάτι. Ασφυκτικός τούτος ο χρόνος. Κι η εποχή. 

Όχι δεν είναι χαμένη. Κλεμμένη είναι...

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ακόμα μια φορά…

Ακόμα μια φορά…

Το ρολόι σήμανε δώδεκα. Έβαλε το ψεύτικο χαμόγελό του και δέχτηκε για ακόμη μια φορά ευχές ουτοπικές για επιθυμίες που σκοντάφτουν στην ίδια την πραγματικότητα. Όσο περνούσαν τα χρόνια, άλλωστε, είχε αποδεχτεί την προσποιητή ευγένεια του κόσμου. Μοτίβο...

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Μια μέρα μετά το χιόνι. Ήταν γκρίζα, ''κλεισμένη'' η προηγούμενη μέρα. Πολλοί δεν θέλησαν να μετακινηθούν, ο πάγος δεν αστειεύεται. Όπου δεν βλέπει ο ήλιος, ο χιόνι είναι πιο ''σκληρό'', πιο ''άγριο''. Οι πιτσιρικάδες προφανώς δεν καταλαβαίνουν από λογικές. Κάπου...

Υπολείμματα χαράς

Υπολείμματα χαράς

Περπατάς στην παραλία. Είναι ξεκούραση για το μάτι και για την ψυχή η θάλασσα κι ο ουρανός που αγκαλιάζονται κι ας είσαι δίπλα στην πόλη που αγκομαχάει τους πόνους της. Βήματα που τά ’χεις ξανακάνει φορές ατέλειωτες. Άμμος και πάλι άμμος και βότσαλα και κράσπεδα από...

Ανθέων 6

Ανθέων 6

Ήταν 1945, τα Δεκεμβριανά νωπά κι ο Μήτσος ο Σελέντης ίσα που την είχε γλυτώσει. Ο φόβος κρεμόταν ακόμα πάνω απ' την πόλη κι ο εμφύλιος μαγειρευόταν, όμως εκείνος πια είχε τρυπώσει στο δωματιάκι μιας μικρής αυλής στην Καλλιθέα και ψευτοζούσε. Νέος ήταν, θα τα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ανθέων 6

Ανθέων 6

Ήταν 1945, τα Δεκεμβριανά νωπά κι ο Μήτσος ο Σελέντης ίσα που την είχε γλυτώσει. Ο φόβος κρεμόταν ακόμα πάνω απ' την πόλη κι ο εμφύλιος μαγειρευόταν, όμως εκείνος πια είχε τρυπώσει στο δωματιάκι μιας μικρής αυλής στην Καλλιθέα και ψευτοζούσε. Νέος ήταν, θα τα...

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Τέλη Αυγούστου και δροσίζει. Ο καύσωνας του καλοκαιριού μοιάζει πλέον παρελθόν και τα δειλινά έχουν μια γεύση από φθινόπωρο. Καθόμαστε στο μπαλκόνι και χαζεύουμε τη θέα, πίνοντας κρύα λεμονάδα. Μου μιλάς κι εγώ σ’ ακούω για ώρα ενώ ταυτόχρονα ρίχνω κλεφτές ματιές στις...

Θαύματα του Μάη

Θαύματα του Μάη

Με ξύπνησε η καμπάνα, απ' τις λίγες Κυριακές που την άκουσα. Μάλλον ήμουν μισοξύπνια ήδη. Αποφάσισα να μην καθίσω στο κρεβάτι, χθες που έκλεισα δωδεκάωρο ανησύχησα κόσμο. Στην κουζίνα, λες και με πήρε η μυρωδιά του καφέ, πριν ανοίξω το βάζο. Ελληνικό θα...

14 σχόλια

14 Σχόλια

  1. Λένα Μαυρουδή Μούλιου

    Κάπως έτσι γίνεται με την αθωότητα τη χαμένη σε όλες τις εποχές αντιγράφοντας κυρίως τον ξένο κινηματογράφο Στο περιτύλιγμα μόνο διαφέρουν. Άλλοτε πιο ρομαντικό (παλιά), άλλοτε με αδρά χρωματισμένες ζωγραφιές (στα χρόνια μου) και άλλοτε με άχρωμο ή σκούρο χαρτί(τώρα).
    Καλά να περάσεις το Σ/Κ.

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Είναι ενοχλητικό…Λένα…όσο περνά ο χρόνος..μειώνεται η διάρκειά της… Καλό σου βράδυ και εύχομαι ένα όμορφο Σαββατοκύριακο

      Απάντηση
  2. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    Η χαμένη αθωότητα που τόσο απεγνωσμένα ψάχνουμε μόλις ….χαθεί….Βιαζόμαστε να μεγαλώσουνε κι ένα ωραίο πρωί αναζητάμε τα χνάρια της μέσα στα μάτια ενός παιδιού και στα ξερά φύλλα του δέντρου της ζωής μας που στροβιλίζονται και χάνονται στο φρεάτιο των αναμνήσεών μας….Καλό σου βράδυ Μάχη μου!!!

    Απάντηση
  3. Χριστίνα Σουλελέ

    Βιάζονται να μεγαλώσουν τα παιδιά κι όταν μεγαλώσουν αρκετά, πασχίζουν να ξαναγίνουν παιδιά. Αλλάζουν οι εποχές και μας παρασέρνουν στο διάβα τους. Μπορείς να τους μιλήσεις, να σε ακούσουν και να τα προστατέψεις έως ενός σημείου. Σάμπως τα ίδια δεν έλεγαν και οι μεγαλύτεροι για μας; Καλή σου μέρα Μάχη!,

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Χριστίνα μου ας είμαστε από κοντά…και το ξέρω οτι είναι δύσκολο είναι πολλοί από εμάς που είναι αναγκασμένοι να δουλεύουν μέχρι αργά το απόγευμα ή και το βράδυ. Αλλά ας είμαστε από κοντά..ας βρίσκουμε τους τρόπους εκείνους που τα παιδιά μας θα είναι πρώτη προτεραιοτητα… Είναι ιδιαιτέρως σημαντικό και εσύ το ξέρεις ως εκπαιδευτικός να μην ανέβουν τόσο γρήγορα ετούτη τη σκάλα της παιδικότητας.. Σε ευχαριστώ καλή Κυριακή!

      Απάντηση
  4. Σοφία Ντούπη

    Δεν αλλάζουν τα παιδιά … αλλάζουν λίγο οι λέξεις κι ο τρόπος… μα αυτά εκεί!… Επαναστάτες με ή χωρίς αιτία!!! Ωραίο θέμα Μάχη μου… και με τον τρόπο σου το απογείωσες!!! Την καλημέρα μου και την αγάπη μου σε όλους σας!!!

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Σοφία μου…τα παιδιά δεν αλλάζουν…αλλάζει όμως συνεχώς και μικραίνει η χρονική διάρκεια της παιδικότητάς τους και είμαστε υπεύθυνοι για όσα τους σερβίρουμε και όσα τους επιβάλλουμε να είναι. Μια βιασύνη να μεγαλώσουν σε έναν κόσμο εξίσου βιαστικό..από οικογένειες…που βιάζονται πολύ… Καλή σου μέρα!

      Απάντηση
  5. Έλενα Σαλιγκάρα

    Μπράβο Μάχη για το θέμα που επέλεξες αλλά και για τον ωραίο τρόπο/ύφος/ιστορία (όλα!) που μας το έδωσες. Με άγγιξε πολύ.
    Βιάζονται τα παιδιά σήμερα… χωρίς λόγο…
    Καλό Σαβ/κο κορίτσι!

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Εμείς τους δίνουμε το λόγο Έλενα. Μην ξεχνάμε ότι εμάς αντιγράφουν πρώτα… Καλή σου μέρα!

      Απάντηση
  6. Πόπη Κλειδαρά

    Εξαιτίας αυτή της βιασύνης τα λάθη πολλές φορές είναι τέτοια που σημαδεύουν ζωές, χάνεται η γνήσια ομορφιά, έχεις δίκιο κι αυτό το δίκιο σου το απογειώνεις!

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Πόπη μου ετούτο το σημάδι πλέον φαίνεται έντονα σε πολλούς ενήλικες…και λείπει αυτή η ομορφιά που αναφέρεις.. Καλή σου μέρα και σε ευχαριστώ..

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου