Montagnola

30.05.2017

Τα λιγνά κυπαρίσσια μιλούν με τ' αστέρια,

η θάλασσα πάλι ξάγρυπνη τραγουδεί.

Διαλύει της νυχτιάς τα μαύρα ερέβη,

φλογισμένη απ' το φεγγάρι μόνη παλεύει,

να χαρίσει γαλήνη στη δική μου ψυχή.

 

Κάτω στο λιμάνι τα χρυσά φώτα σβήνουν.

Οι ερωτευμένοι πλημμυρίζουν

ως άλλοι μύστες τής λαγνείας την πόλη

και μεθυστικά τραγουδούν

με συνοδεία από ρυθμικό σείστρο

για εκείνο τον αχαλίνωτο οίστρο

που κυριεύει τη δική τους ζωή.

 

Η μυροβόλος φύση στων Φαιάκων το νησί

αρκαδικές εικόνες απεικονίζει,

το νου με κάλμα και ομορφιά γεμίζει.

Μετατρέπει τη ρουτίνα σε μια ξένη,

που μονάχα το φευγιό της απομένει,

για να γευτεί του έρωτα τη μέθη και τη ζάλη

ως ατέρμων κοχλίας που διαρκώς γυρίζει,

ενώ η καρδιά αγαλλιάζει και πανηγυρίζει.

 

Δεν είναι ούτε η θάλασσα,ούτε ο κόσμος,

που μ' έκανε να αγαπήσω

και να μη θέλω να αφήσω τούτο το νησί.

 

Είναι το ταίρι μου, το ασημένιο αστέρι μου,

το  Montagnola,

οι βραδιές που τα γευτήκαμε όλα,

σαν αειθαλείς έφηβοι ξανά,

όταν ατενίζαμε τα πέλαγα και τις φωτιές στην αμμουδιά,

που ακόμα σιγοκαίουν μαζί με τα χρόνια που νωχελικά παραπαίουν.

_

γράφει η Φωτεινή Πεσματζόγλου


Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Μια ήσυχη φιγούρα

Μια ήσυχη φιγούρα

Ήσυχη φιγούρα, ήσυχη προσωπικότητα που ταράζει άλλων τα νερά. Όχι και τόσο κοινωνική, ανήκει χωρίς να είναι ολόκληρη εκεί. Θέλησε να ζήσει διαφορετικά, με όνειρα και χωρίς σταθμά. Μα μάταιες σκέψεις ξεπρόβαλαν και μια πραγματικότητα αναπόφευκτη, Και στερνή της γνώση...

Σείριος

Σείριος

Σε είδα σήμερα Μυστική μου ερωμένη. Μικρή μελαγχολική απροστάτευτη με έψαχνες χωρίς να ξέρεις το γιατί σε έψαχνα σε έβρισκα σε έχανα. Και ήσουν παντού δεν ήθελα να σου μιλώ να σε αρπάξω ήθελα να καταστρέψω τη εύθραυστη ηρεμία σου Να σου γυμνώσω τα στήθη Να τα δαγκώσω...

Το φως δεν επαιτεί…

Το φως δεν επαιτεί…

- γράφει η Θεοδοσία Αργυράκη - Ασαργιωτάκη - Με αλαζονεία λεηλατήθηκε, δε νικήθηκε  ότι αναστήθηκε στο φως είναι εκεί  στις παγωμένες αίθουσες κραυγάζει με τέχνης ρωμαλέα, αιώνια φωνή. __Δεν σου ανήκω, δεν είμαι εδώ θρηνούν τα ακρωτηριασμένα μέλη μου  με το ρυθμό της...

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Πού να ’ξερες γέρο Έρνεστ πως θα γινόμασταν συμμαθητές   στην Αίθουσα του Ανοιχτού Ορίζοντα μαζί να έρπουμε με μάτια δακρυσμένα   Και εγώ σαν ένας από σένα να βλέπω, να μιλώ και  να απορώ Τι Λάθος Έκανα  όταν ξεκίνησα να Ζω και να Aγαπώ τη Θάλασσα   Ω!...

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Κάθε Δεκέμβρη

Κάθε Δεκέμβρη

Περπατούσες κι εσύ στο στενό εκείνο δρόμο το Δεκέμβρη, με τα μάτια σου ανοικτά.  Ονειροπολώντας ένα κατευθυνόμενο χρωματιστό Χριστουγεννιάτικο μέλλον. Διατάζοντας, την ευτυχία που περιμένεις, κάθε Δεκέμβρη. Όλα τα σχέδια σου συσκευασμένα, τυλιγμένα με το γυαλιστερό...

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που γρατσουνάει το μέσα σου κι ανοίγει κουφάλες στην καρδιά σου Που στο κοπιαστικό χαμόγελό σου κεντάει μια Ατέρμονη γραμμή Που τα χέρια σου διπλώνει σαν να ‘σαι μαριονέτα ανήμπορη. Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που –σαν αλλοτινό τσογλάνι της...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Σοφία Ντούπη

    Φωτεινή μου γεμάτο εικόνες, φως και έρωτα το πανέμορφο ποίημα σου με ταξίδεψες…κι αυτός είναι ο μέγιστος στόχος της ποίησης να μας ταξιδεύει!!!! Ευχαριστώ!!!

    Απάντηση
  2. Φωτεινή Πεσματζόγλου

    Ευχαριστώ αρχικά tovivlio.net για την αποδοχή των σκέψεων και των ονείρων μας. Και εσένα Σοφία μου αλλά και κάθε γνήσιο ποιητή της ζωής που ως μέντορες μας, μας καλείτε να σας μιμηθούμε με επίπεδο, σεβασμό και συνέπεια στη χρήση του λόγου. Τιμή μου η παρουσία μου εδώ!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου