Χτες βράδυ ήσουν Online. Ένα πράσινο κουμπί. Στρογγυλό και προκλητικό. Μιλήσαμε για τις ζωές μας. Μου χάρισες μουσική. Σου χάρισα συναισθήματα. Γελάσαμε με το ίδιο αστείο και πείραξε ο ένας τον άλλον. Χτες βράδυ το δωμάτιο σα μια γιγάντια πυγολαμπίδα φώτιζε. Με έπιασε σου λέω ο λυρισμός. Άσε. Γελοία, το ξέρω. Και ας μην είμαι καθόλου λυρική. Μια ζωή κυνική ξέρναγα τα κοσμητικά επίθετα και τα λοιπά. Για λίγο όμως έγινα η μούσα κάποιου ποιητή που δεν ήξερα. Η έμπνευση κάποιου μεγάλου ζωγράφου. Τόσο πολύ αισθανόμουν. Κι είναι ωραίο να αισθάνεσαι γαμώτο. Σπανίζει.
Έτσι, από το πουθενά στο πουθενά. Προσευχόμουν να μην ξημερώσει. Για να σε έχω λίγο ακόμα πράσινο, στρογγυλό, προκλητικό. Σε σχημάτιζα δίπλα μου. Εγώ που τα γέλαγα όλα αυτά. Για λίγο ένιωσα το χέρι σου στο χέρι μου. Μαγεία φίλε μου. Δεν ξέρω να σου πω πώς και γιατί. Μη με ρωτάς. Ηλεκτρονικές φιγούρες. Ναι σαν θέατρο σκιών. Ψηφιακές αποτυπώσεις μας. Και εσύ και εγώ. Και ένας έρωτας που δεν παίζει να είναι έρωτας. Να μοιάζει με ανάγκη βραδινή μάλλον. Να είμαι και κάτι άλλο από αυτό που είμαι. Κάτι που ταιριάζει της νύχτας. Αερικό το λένε. Ξωτικό; Κάτι μυστήριο πάντως. Δεν ξέρω. Ε και; Ξέρω μόνο ότι χτες μου χάρισες μια νύχτα. Και σου χαρίστηκα. Ωραία ήταν.
Χτες το βράδυ δε σε βρήκα Online. Κόκκινος, στρογγυλός και απαγορευτικός. Ναι απαγορευτικός. Στη θέση σου άλλος. Ένας φίλος. Ένας άγνωστος. Ένας κάποιος. Μου έλεγε όσα ήθελα να ακούσω από εσένα. Του απαντούσα σα να απαντούσα σε εσένα. Το σκηνικό ίδια στημένο όπως το είχα στο μυαλό. Μα τίποτα δε φώτιζε το δωμάτιο. Σκοτάδι φίλε μου. Δεν ήμουν η μούσα κανενός. Δεν αγωνιούσα για κάτι. Δεν αισθανόμουν. Δε με ένοιαζε αν είναι μέρα ή νύχτα. Η ηλεκτρονική μου φιγούρα εντελώς ασθενική δεν έγραφε τίποτα στον αέρα. Παράσταση τελειωμένη. Κανένα χέρι δεν ένιωσα μέσα στο δικό μου. Κανένας έρωτας που δεν έπαιζε να είναι έρωτας. Καμία ανάγκη βραδινή. Δεν μπορούσα να γίνω κάτι άλλο. Δεν έμοιαζα με κάτι άλλο.
Μιζέριαζα κοιτάζοντας το είδωλό μου στον απέναντι καθρέφτη. Ίδιο και απαράλλαχτο. Καμία τάση για αλλαγή. Για φευγιό. Για ό,τι. Και ήταν τόσο μα τόσο κενή ετούτη η νύχτα που έτσι ξαφνικά σχεδόν αναπάντεχα και χωρίς κάποιον σαφή και ορισμένο λόγο, εντελώς άρρωστα και αδικαιολόγητα έβαλα τα κλάματα… και ένιωσα ωραία.
_
γράφει η Alma Libre
Δεν είναι κακό να σε πιάνει και ο λυρισμός καμιά φορά…αν και εμένα μου λένε να τον δαμάσω τελευταίως. Είναι που ο λυρισμός μας κάνει πιο ονειροπαρμένους πιο φαντασιόπληκτους. Να φτιάχνουμε μορφές μέσα από πράσινα κουμπιά. Είδωλα που δεν υπάρχουν φανταστικά. Που για κάποιο λόγο μια θρησκεία που έχουμε ασπαστεί χωρίς να το έχουμε πάρει πρέφα τους φτιάχνει θεότητες…Η ζωή είναι μόλις κλείσει το κουμπί…μόλις κλείσει ο router, το κινητό, μόλις βγει το όποιο καλώδιο από την πρίζα. Όλα τα άλλα είναι φτιαχτά και επικίνδυνα. Σε πάνε απο τα ύψη της φαντασίας στον πάτο της πραγματικότητας και η πτώση πονάει για τα καλά…
Καλησπέρα Alma…
Δεν ξέρω αν θέλω να διαφωνήσω ή αν συμφωνήσω. Καλησπέρα
Ναι η ζωή, τα πρόσωπα , η δημιουργία …είναι εκεί έξω και πέρα από το πράσινο κουμπί …. μπορούμε μια χαρά και χωρίς αυτό..κατά τη γνώμη μου … έχετε έναν αυθεντικό τρόπο γραφής, που θα επαναλάβω πως μου αρέσει πάρα πολύ. Χαίρομαι να σας διαβάζω Alma!
Κου-μπι ορ νοτ Κου-μπι;
(Ευχαριστώ)
Ευρηματικό το σενάριο της απόλυτης απομόνωσης και της σύγχρονης συντροφικότητας??? που βασίζεται – δυστυχώς- στο άνοιγμα ενός εικονικού κόσμου με πράσινα και κόκκινα κουμπιά,,,,,,,,
Πολύ καλό……
το θέμα είναι πόσο ψέμα πόσα Pixels πόση φαντασία χωρά και ζυγίζεται εδώ…και ποιο το ζύγι…και σε τι να μετρήσουμε.. Ευχαιρστώ