Scientia potestas est (Τύχην στέργε)

7.10.2016

alone_sad

Πάει καιρός τώρα που μαζεύω ψαροκόκκαλα
και λοιπά λεκτικά απορρίμματα ανθρώπων
για να ταΐσω την πεινασμένη αγριόγατα της ύπαρξής μου.
Στοιβάζω οικειοθελώς τα τσαλακωμένα όνειρά μου
μέσα σε σκουριασμένες κονσέρβες με σκουμπρί,
αλλά και πάλι δεν χωράνε.
Σκεπάζομαι όπως-όπως με πεταμένα φύλλα εφημερίδων
που τα σκόρπισε άτακτα ο βοριάς του αμοραλισμού.
Ένα αρρωστημένο, κίτρινο χρώμα αήθους προπαγάνδας
διοχετεύει μέσα από τα ακροδάχτυλά μου
τοξικά απόβλητα στην προβλήτα του μυαλού μου.
Ήδη σήμανε συναγερμός νυχτιάτικα
και τα λευκά αιμοσφαίρια της ακτοφυλακής μου
ορμούν στους λοιμογόνους εισβολείς της αντίληψής μου
με αγιονέρι και φτερωτές ξιφολόγχες γνώσης.
Μεγαλογράμματο SOS ματώνει τις σπασμένες οθόνες
της τηλεοπτικής θολούρας
της ανοργάνωτα οργανωμένης κοινωνίας μας.
Μουδιασμένοι τηλεθεατές-αναπαυμένα zombies
αράζουν σαν σαπισμένα ατμόπλοια
πάνω σε σαρκοβόρους καναπέδες.
Βουλώνουν τα αυτιά τους
με το λίπος από τις «οπιούχες πίτσες»
που τους σερβίρουν πληρωμένοι σαλτιμπάγκοι,
γελωτοποιοί του ξεπεσμένου βασιλιά.
Αντίδραση: μηδέν.
Αποτέλεσμα: μηδέν από μηδέν,
ένα μεγάλο μηδέν που ανοίγει διάπλατα
το στόμα του και καταπίνει λαίμαργα τα σύγχρονα έλλογα όντα
που υπολείπονται λογικής και αρετής.
«Άλλαξε κανάλι!», φωνάζει με την αγριοφωνάρα της η ξιπασμένη γειτόνισσα.
«Έχει διαφημίσεις!»
«Τύχην στέργε» άξαφνα φώτισε την οθόνη του κινητού μου αναπάντεχο sms,
την ώρα που χάιδευα με νοσταλγία το tattoo στο δεξί μου πήχη:
Scientia potestas est

-

γράφει ο Μιγκέ

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

Το σούρουπο

Το σούρουπο

Μαβιά σύννεφα ταξιδεύουν στα δυτικά με τον ανάλαφρο ρυθμό παλιού τραγουδιού. Ένα κορίτσι κεντάει στο τελάρο του το τριανταφυλλί του λιόγερμα.   Ένα σύννεφο, το ‘συρε μαζί του το σούρουπο, σκάλωσε στα κλαδιά της γαζίας ξεθώριασε το κιτρινάκι της φορεσιάς της...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου