Scientia potestas est (Τύχην στέργε)

7.10.2016

alone_sad

Πάει καιρός τώρα που μαζεύω ψαροκόκκαλα
και λοιπά λεκτικά απορρίμματα ανθρώπων
για να ταΐσω την πεινασμένη αγριόγατα της ύπαρξής μου.
Στοιβάζω οικειοθελώς τα τσαλακωμένα όνειρά μου
μέσα σε σκουριασμένες κονσέρβες με σκουμπρί,
αλλά και πάλι δεν χωράνε.
Σκεπάζομαι όπως-όπως με πεταμένα φύλλα εφημερίδων
που τα σκόρπισε άτακτα ο βοριάς του αμοραλισμού.
Ένα αρρωστημένο, κίτρινο χρώμα αήθους προπαγάνδας
διοχετεύει μέσα από τα ακροδάχτυλά μου
τοξικά απόβλητα στην προβλήτα του μυαλού μου.
Ήδη σήμανε συναγερμός νυχτιάτικα
και τα λευκά αιμοσφαίρια της ακτοφυλακής μου
ορμούν στους λοιμογόνους εισβολείς της αντίληψής μου
με αγιονέρι και φτερωτές ξιφολόγχες γνώσης.
Μεγαλογράμματο SOS ματώνει τις σπασμένες οθόνες
της τηλεοπτικής θολούρας
της ανοργάνωτα οργανωμένης κοινωνίας μας.
Μουδιασμένοι τηλεθεατές-αναπαυμένα zombies
αράζουν σαν σαπισμένα ατμόπλοια
πάνω σε σαρκοβόρους καναπέδες.
Βουλώνουν τα αυτιά τους
με το λίπος από τις «οπιούχες πίτσες»
που τους σερβίρουν πληρωμένοι σαλτιμπάγκοι,
γελωτοποιοί του ξεπεσμένου βασιλιά.
Αντίδραση: μηδέν.
Αποτέλεσμα: μηδέν από μηδέν,
ένα μεγάλο μηδέν που ανοίγει διάπλατα
το στόμα του και καταπίνει λαίμαργα τα σύγχρονα έλλογα όντα
που υπολείπονται λογικής και αρετής.
«Άλλαξε κανάλι!», φωνάζει με την αγριοφωνάρα της η ξιπασμένη γειτόνισσα.
«Έχει διαφημίσεις!»
«Τύχην στέργε» άξαφνα φώτισε την οθόνη του κινητού μου αναπάντεχο sms,
την ώρα που χάιδευα με νοσταλγία το tattoo στο δεξί μου πήχη:
Scientia potestas est

-

γράφει ο Μιγκέ

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Άνθρωποι μόνοι

Άνθρωποι μόνοι

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

Το κλειστό σπίτι

Το κλειστό σπίτι

Ένα παιδί πεθαίνει στο σπίτι. Κουρτίνες κλειστές. Λίγο φως ξεφεύγει τα βράδια.  Καθόλου φως δεν μπαίνει. Κι ας είναι καλοκαίρι.   Στον κήπο το ποδήλατο του μεγάλου αδερφού. Της είναι μεγάλο. Αλλά θα το πάρει σε κανα δυο χρόνια. Που δεν θα 'ρθουν.    Τα...

Το ερώτημα

Το ερώτημα

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου