Μου στέκεις θωριά ακριβοθώρητη και φέγγος  μεγαλοσύνης. Και σε γρικώ Απρίλη. Στο λιόγερμα τα χρώματα στο σούρουπο οι ύμνοι, το γλύκασμα αποσπερνό και η ψυχή ανέμι. Σαστίζει ο νους και φθέγγεται χαρές και ομορφάδα. Μου τρέχεις πεφταστέρι καλοσήμαδο και εωθινό αγέρι....

Τώρα, που και πάλι δύσμοιροι και δυσοίωνοι καιροί ταξινομούνται ως αγεφύρωτα χάσματα ιδεών και γενεών και αιτιολογούνται ως αναπόφευκτες ιστορικές επαναλήψεις, τώρα, που και πάλι αλλόμορφες και αλλότριες εποχές δικάζονται με απλές απεμπολήσεις σε αθώες καθαιρέσεις...

Στις ανοιχτές κι ολόγιομες παλάμες της γης, αφειδώλευτο άφηνε το βλέμμα του ο ήλιος και οι άνθρωποι, ακέραιες ψυχές κι αδέσποτες φωνές, αναμάρτητοι ακουμπούσαν την πλησμονή και τη βιασύνη. Τ’ αψήλου η ομορφιά και  η μετάληψη πιο κάτω. Στις ψηλόλιγνες κορφές,...

Και να θυμάσαι, γυναίκα εσύ της μνήμης και της ανάγκης πως ο δικός μας κόσμος είναι αυτός των κρυφών θεών ο ασύνορος κόσμος, του χορού των αγγέλων και του ίσκιου των ανθρώπων, αυτός που μπορούμε με ουρανό να μετράμε και σε μικρά κρησφύγετα να μοιραζόμαστε. Και να...

Πάνω από το σκήνωμα της ιστορίας, αλυχτούν νιόκοποι προφήτες και κριτές, βυσσοδομούν παλιοί ταγοί και στοχαστές και οι άλλοι σωπαίνουν και ισορροπούν συνωμότες βέβηλοι και απαθείς λιτανευτές. Όλοι τους το γνωρίζουν και ομονοούν πως τούτη η έκπτωτη γνώση και αξία...

Με τη μνήμη κοντή κι ασπού­δα­στη την αλή­θεια, ασύ­νε­τοι οι και­ροί και βία η ιστορία. Εντέλ­λο­νται το μέλ­λον αυτό­κλη­τοι αρχη­γοί κι επί­δο­ξοι προ­φή­τες ομνύ­ουν στην κατα­στροφή μ’ επι­δρο­μές στο όνει­δος και τη συνε­νοχή δύο γενεών που φύγαν και μιας που...

Όλη του η ζωή, ήταν δυο γωνιές και λίγα μέτρα δρόμος. Άπλωνε τα χέρια του κι έφτανε ως τ’ ακρινά του κόσμου. Το ’να στης μοναξιάς το γλύκασμα και τ’ άλλο στο φέγγισμα του ονείρου. Χωρίς απαντοχές, δρασκέλιζε τις μέρες ίδιες. Πότε λογιάζοντας πρόσωπα σκυφτά και πότε...

ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΕΙΣ …από τους αδέ­ξιους βηματισμούς… Η αστέ­γα­στη σιωπή και το φευ­γάτο βλέμμα, κρυφή παρα­δοχή κι αστρά­τευτη εμπει­ρία. Η αγα­νά­κτηση, ανώ­ριμη οργή και ρήτρα, αυτά­ρε­σκη επι­νό­ηση, του φόβου αγυρ­τεία. Σωριά­σαμε τις μέρες μας ανώ­νυ­μες και...