Αρχική › Δημιουργοί › Θ › Κλεοπάτρα Θανοπούλου
Δημιουργός
Το πιο πρόσφατο
Δεν είχαμε ποτέ καλό σπίτι. Έτριζε πάντα το ξύλινο πάτωμα, φαγωμένο απ’ το σαράκι, κι η υγρασία γέμιζε το ταβάνι μαύρα σύννεφα. Τα κρεβάτια μας σκέπαζαν γκρίζες κουβέρτες που έγραφαν «ΙΚΑ». Ήταν κλεμμένες απ’ τη δουλειά του πατέρα μου. Ήταν ηλεκτρολόγος. Στο σαλόνι μαδούσαμε τα ψάθινα έπιπλα βεράντας κι η τραπεζαρία πάντα…
Διαβάστε →Ο Γιώργος έχει μεγαλώσει πια. Πάντα στο περιθώριο της φιλίας και πάντα χωρίς συγχώρεση. Πόσο θα κουράστηκε! Μου θυμίζει τον Σάιλοκ απ’ τον Έμπορο της Βενετίας. Σε τόσους χριστιανούς ανάμεσα, ένα…
Η Ζωή είχε το ξανθό φως στα μαλλιά στα σύνορα τ’ ουρανού. Στην ποδιά της μάζευε τ’ αστέρια να τους πει ένα παραμύθι χωρίς λόγια, που γι’ αυτό ποτέ δεν άκουσα. Μα μάζευα την ασημόσκονη των αστεριών κι…
Ήταν λέει μαθήτρια και τ’ αγόρια τής τραβούσαν τις κοτσίδες που δεν τολμούσε να κόψει: ο συνταγματάρχης το απαγόρευε κι εκείνη κάθε μεσημέρι γύριζε ταπεινωμένη στο αυστηρό σπιτικό της…
?Αν δεν ποτίσεις τη γλάστρα σου, θα την ποτίσει άλλος». Ποιος «άλλος»; Μα, τι τώρα…; Η μικρή το πήγαινε το γράμμα. Αυτός την τάιζε, αυτός την πότιζε κι όμως… υπήρχε «άλλος»! Και του Γιώργου του 'κανε…
