Select Page

Ετικέτα: Γιώργος Ψύλλας

Το ψαράκι

Πίσω από την βιτρίνα του μαγαζιού του, ένας  γνωστός φωτογράφος, πάνω στην Λεωφόρο Βασιλέως Κωνσταντίνου, είχε τοποθετήσει πολύ ωραίο ένα ενυδρείο. Πολύ ωραίο σας λέω. Οι φωτογραφίες, που τις είχε μπροστά-μπροστά, σαν δείγμα της τέχνης του, ομολογώ πως ελάχιστα τραβούσαν την προσοχή μου. Ωραίες ήτανε δεν λέω, μα… ήταν με κάτι κλαψιάρικα μωρά πάνω στην βάφτισή τους και κάτι τρισευτυχισμένες, που αξιώθηκαν να βάλουνε στεφάνι στο κεφάλι τους και φανταράκια με μουστάκι όλοι το ίδιο κι αναμμένο τσιγάρο, να δείχνει το αντριλίκι τους και δεν το μπορούσα καλέ κι εσείς. Νέος ήμουν, μόλις που με γαργάλαγαν οι πρώτες μου...

Διαβάστε περισσότερα

Δευτέρες και Τετάρτες

Την κοίταζα και μάλιστα με μάτια λαίμαργα, για να λέω την αλήθεια. Ήταν το χούι μου, όταν είχα να κάνω με ένα πλάσμα, που ήταν φτιαγμένο από δυσεύρετα υλικά της γυναικείας ομορφιάς. Πώς να μην την κοίταζα, καλέ κι εσείς; Έχω κι εγώ κεντρί στην καρδιά μου, άντρας που είμαι, που με ξυπνά κάθε φορά, που η ρουτίνα πάει να με αποβλακώσει. Από τότε που τέλειωσαν οι διακοπές και όλοι γύρισαν στα σπίτια τους, έχασα την ησυχία μου τα απογεύματα, πάνω που τέλειωνα την γυμναστική μου και ήταν, να απολαύσω το καφεδάκι μου. Το πήρα συνήθειο, να κάθομαι σε...

Διαβάστε περισσότερα

Μονόλογοι, το ebook

Κάθε ανθρώπινη σκέψη είναι ένας μοναχικός μονόλογος. Δεν είναι όμως μόνο αυτό. Ο μονόλογος στην πραγματικότητα μετουσιώνεται σε διάλογο εσωτερικό που ενίοτε μπορεί να γίνει πολύ έντονος. Το μυαλό γίνεται ταυτόχρονα ακροατής κι ομιλητής, συμφωνεί και διαφωνεί ταυτόχρονα, ενώ κάποιες φορές παλεύει με την ίδια του την ύπαρξη και τη νοητική του ικανότητα. Εκατόν έντεκα τέτοιοι μονόλογοι γεμίζουν τις σελίδες τούτου του βιβλίου, γραμμένοι από τις ψυχές εξήντα ενός ανθρώπων, οι οποίο εξωτερίκευσαν τις πεποιθήσεις τους για τον Άνθρωπο και τον Έρωτα, για το Σήμερα και το Αύριο, για την Αγωνία και την...

Διαβάστε περισσότερα

Το Φεγγάρι

Την ήξερα από μικρή που ήταν. Πιτσιρίκα! Μυξιάρικο, ένα πράμα. Κοντό μαύρο μαλλί, αγορίστικο. Μάτια πράσινα, λαμπερά, δύσκολα να τα ξεχάσει κανείς. Δεν κοίταζε. Σε κάρφωνε. Αυτά τα μάτια την πρόδωσαν σε μένα, είκοσι χρόνια μετά που την αντάμωσα, εντελώς τυχαία, κάπου… Κάπου στην Αίγυπτο, στο μπες του Νείλου ποταμού. Είκοσι χρόνια! Μια ρουφηξιά χρόνου. Στην Αίνο που ζούσαμε, ήταν δεν ήταν δώδεκα χρονών κοριτσάκι κι εγώ στα είκοσι δύο. Θυμάμαι που δεν είχαν ακόμη ξεφυτρώσει τα στηθάκια της. Πλάκα το στέρνο της, σαν το δικό μου. Τι έγινε στο διάστημα που πέρασε κι έγινε μια γυναίκα δυο μέτρα...

Διαβάστε περισσότερα

Η πολυθρόνα

Πριν από μερικά μόλις χρόνια, δεν ήθελα να έχω παρτίδες μαζί της. Την απέφευγα, όπως ο διάολος το λιβάνι. «Από τώρα στην πολυθρόνα; Θεός φυλάξοι!», έλεγα. Με τρόμαζε καλέ, η ιδέα της πρόωρης κοινωνικής μου, αποστρατείας. Ερχόταν στιγμές, που την έβλεπα για ηλεκτρική καρέκλα, που πάνω της θα καβούρντιζα τις όποιες αναμνήσεις μου, θα σιγόψηνα τις όποιες προσδοκίες μου, όσες θα μου έχουν απομείνει. Άϊ στο καλό της, για πολυθρόνα! Ήταν όμορφη, δεν λέω και πολύ μαλακιά, μαλακότατη. Κούκλα, όπως την είδα στην βιτρίνα και μου τράβηξε το μάτι. Δεν δίστασα, να πληρώσω κάμποσα λεφτά γι αυτήν κι από...

Διαβάστε περισσότερα

Συγκάτοικοι

Μια φορά και έναν καιρό, ζούσε ένας κούκος σπίτι μας, που τον λέγαμε Κουκοθόδωρο. Εγώ τον βάφτισα έτσι κι αυτός μια κουβέντα δεν με είπε, να διαμαρτυρηθεί, να με πει: «βρε, μπουνταλά! Κουκοθόδωρο βρήκες να με πεις; Χάθηκαν τα καλά ονόματα; Ας μ’ έλεγες Πάρη, που είμαι όμορφος και παλικαράς και του μοιάζω όσο να ‘ναι ή να με φώναζες Πολυχρόνη, που ταιριάζει και με την δουλειά μου». Τον άφησα με το «Κουκοθόδωρος» γιατί στο σχολείο είχα έναν συμμαθητή, τον Θόδωρο, που ήταν και γειτονάκι μου στην οδό Φαλήρου, καλέ κι εσείς! Και που πεταγόταν πάνω, όταν ήταν να...

Διαβάστε περισσότερα

Ακολουθήστε μας!

Follows

Κερδίστε τα!

Εγγραφείτε στο newsletter

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest