Το πιο πρόσφατο
Το καρό φουλάρι
Ένα βαζάκι άσπρα κοχύλια στο μεγάλο σκρίνιο
κι ένα βαρύ κιούπι ανεμώνες σκόρπιο στα τσιμέντα,
μια σκάλα καγκελένια, χρόνια περασμένη μίνιο
κι ένα πορτάκι χαμηλό, να πιάνουν ‘της κουβέντα. …
Αρχική › Δημιουργοί › Ν › Ιωάννα Μαρία Νικολακάκη
Δημιουργός
Ιωάννα Μαρία Νικολακάκη
Όλα τα άρθρα
Σελίδα 1 από 1Η Ωραία Θάσος
Θα ‘χε ένα χρόνο τώρα, ίσως και παραπάνω, που ο Σταμάτης ο Δακαρέμης είχε ανοίξει εκείνο το καινούργιο καφενείο στην πάνω γωνία του Νέου Φαλήρου. Προηγουμένως, ο χώρος αυτός ενοικιαζόταν για κάτι…
Η ταπεινή γριά-Καραγκιόζαινα
Στη γειτονιά μας, είχαμε μια γραία -ετών ογδόντα φεύγα, ρίζα από Μικρασία. Καλή γυναίκα, κιμπάρισσα κι ανοιχτόκαρδη, με τα βραχιόλια της να βροντούν (κατά πώς λέει το άσμα για τη Γερακίνα που κίνησε…
Νανουρίσματα
(Προς το μικρό αγόρι): Νάνι, αγόρι μου καλό. Κι από πού σε ρίξανε
κουρασμένο κοτσυφάκι- στ’ άσπρο μαξιλάρι;
Πήγε η ώρα εννιά παρά, φώτα μισανοίξανε, …
Η ιστορία του Βάγιου του Ακριτζή
ΒΑΓΙΟΣ (Προς τον αναγνώστη): Τον ήλιο δένω στ’ άρμενα κι έναν Σταυρό στην πλώρη,
άγκυρα λύνω και ζητώ απ’ τον παραγιό μου φόκο1.
Μαΐστρος, Όστρια ή Γαρμπής, Γραίγος ή ξεροβόρι: …
Η θαλασσοσπηλιά (Νησί θα πει)
Νησί θα πει κρούστα στεριάς ζωσμένη στο λουλάκι
με βράχια ολοτσαλάκωτα, με δαντελένια μέρη,
μια φούχτα σπόρια για τ’ αηδόνια στ’ άσπρο πεζουλάκι, …
Ναξιώτικο (του γάμου)
Ποίημα σε μορφή δημοτικού τραγουδιού με τέσσερα πρόσωπα: ο ποιητής (που παίζει ρόλο αφηγητή), το κύμα (που…
ΠΟΙΗΤΗΣ (προς το κύμα): Κύμα μου, γλυκοκύμα μου, μπλε κέντημα στο χάρτη,
με τη βρεγμένη μολυβιά του ήλιου στο κατάρτι …
Ταβερνείον «Η γλυκιά ελπίς»
Άσπρα δελφίνια στο σοβά, ξεκολλημένη πόρτα
και στη μαρκίζα τρέμανε1 δυό γράμματα.
Στο ταβερνάκι μας -χαράματα, …
Άσπροι κύκνοι, μαύροι κύκνοι (ή Περί ασπρόμαυρου σινεμά)
Στη φύση, όλα τα φιόρα1 κάποτε στεγνώνουν και μαραίνονται. Το ίδιο συμβαίνει και στον παγκόσμιο χάρτη, με τους διάφορους πολιτισμούς. Μοιάζουν οι χώρες με ψηλοκρεμαστά στεντόρεια φαναράκια, που μέσα…
Πασχαλινό
άγια μαύρη κληματίδα σε παλάτι βορεινό,
Θεέ μου και στυλοβάτη μου, φλουρί της ευωδιάς μου, …
Ζωηρές αμυγδαλένιες θάλασσες
Ο ήλιος έμπηγε την άχνινη1 λεπίδα του μες στα ψαχνά του λόφου μας. Κρήτη. Νομός Ρεθύμνης. Εκεί που οι βράχοι στένουνται2 ψηλά απ’ τους εγκρεμνούς3, σαν στάλες κεχριμπάρια. Εκεί που η θάλασσα…
Η ορθογραφία του σταχυού
Το σχολείο μας πάταγε στα πέλαγα. Ούτε γαλότσες, ούτε τίποτα: οι τοίχοι του βουλιάζαν αξυπόλυτοι στις άμμους των βυθών, κι εκεί δανά γλυκόβραζαν μέρα-νύχτα μέσα στ’ αλατοζούμι1 του Ιονίου. Χτισμένο…
Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς
Θα ‘τανε τώρα μια δεκαριά μέρες, που οι αέρηδες δεν είχανε βάλει γλώσσα μέσα. Σκλήριζαν1, ετσακώνουνταν, στενάζανε, σφυρίζανε, παίζανε και τα πνευστά τους: και δώστου φλογέρα η Τραμουντάνα, και…
Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής
-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει;
Η Τερψιχόρη του Θησείου
Το ραντεβού μας ήταν στις τέσσερις. Στο σχόλασμα, θα με περίμενε στην έξοδο του μετρό για τον καθιερωμένο μας περίπατο στο ωραιότερο κομμάτι της φθινοπωρινής Αθήνας. Αλλά, βρε Lorenzo μου, τού ‘χα…
Χιονίστρες του ‘94
Χρόνια το ‘χε το χούι. Και τού το ‘χα πει: άνθρωπέ μου, ο κόσμος τα μαξιλάρια τα ‘χει για να γλιτώνει το λυκόπιασμα, όχι για να χώνει μέσα το κεφάλι σαν τη στρουθοκάμηλο. Έβλεπε τότε το αστείον του…
Το καλωσόρισμα
Στο γραφείο μου είναι μια κούπα καφές φουντούκι που μοσχοβολάει αχνιστός. Πρωί. Στα σπίτια απέναντι, τα αλουμίνια ξεσκεπάζονται, οι γλάστρες κλέβουν λίγο ήλιο και τα πατάκια ξαπλώνουν στα τσιμέντα.…
