Την δύση αυτή που ζούμε μην φοβάσαι άσε την νύχτα να σκεπάσει και τον Άδη πως ξημερώνει πάντα να θυμάσαι ενώ η ζωή θεριεύει στο σκοτάδι...   Έβαλα θάλασσα από στίχους να δροσίζει γόνιμο κάπου ξεχασμένο ακρογιάλι... Θά 'ρθει πρωί και θα το δεις θ' ανθίζει μέσ'...

Θυμάμαι πάντα από παιδί εσένα ν’ αγαπάω στα χέρια μου το κάθε τι γινόσουνα εσύ πάνω στην γέφυρα πεζών μανούβρες να κοιτάω ξεχνιόμουν καθημερινά ώρες πολλές εκεί… Με μάγευαν τα σύννεφα καπνού που με τυλίγαν κι εκείνο το μοναδικό το άρωμα σταθμού μετρούσα τρένα που...

Το καλοκαίρι είχε προχωρήσει για τα καλά. Είχε μπει ο Ιούλιος. Τα τελευταία δυο τρία χρόνια που ήταν πια αρκετά μεγάλος αλλά και αρκετά μικρός για να μπορεί η γιαγιά του να τον φέρει βόλτα, ξεκινούσαν τέτοια εποχή με τον παππού και εκείνη, με το τρένο, για το...