Κάπου στο μισοσκόταδο, σε ώρες βαριές και μίζερες όπου οι μαύρες σκέψεις γιγαντώνονται, πολλαπλασιάζονται ασύστολα, και σωστά θεριά γίνονται έτοιμα για σφαγή, ζητείται ελπίς. Εναγωνιωδώς. Έστω και λίγη. Έστω και πληγωμένη. Αιμόφυρτη. Παραπαίουσα. Ασθματική. Ή και...

Εκείνος μόλις είχε γυρίσει στο σπίτι. Πάλι μεθυσμένος. Πάλι χτυπούσε και κακοποιούσε τη μητέρα της. Πάλι. Τί θα τον εμπόδιζε από το να έρθει και στο δωμάτιο της ίδιας. Για πόσο καιρό ακόμη θα το άντεχε αυτό; Μάζεψε όσο θάρρος είχε, σηκώθηκε από το κρεβάτι της και...

Και πατάει γκάζια η Ζωή να παραβγεί σαν να θέλει του ίδιου του χρόνου ή ίσως ακόμα ακόμα και του ίδιου του θανάτου. Συνήθως αντιστάσεις δεν φέρει όταν η αδρεναλίνη του ρίσκου έρχεται σημαντικότερη της ίδιας της επιβίωσης. Και τρέχει η Ζωή, καβάλα σε μια μηχανή...

Εφτά ακριβώς. Είμαι σίγουρη πως δεν έχω καμία απολύτως όρεξη να μείνω μέσα, στο κρεβάτι μου, τυλιγμένη με τις κουβέρτες που θυμίζουν σάβανα. Δεν θα είναι εύκολο, ποτέ δεν είναι. Αλλά πρέπει να ντύσω το κουρασμένο μου κορμί. Αυτούς τους τείχους που κάποτε τους...

  Και τίποτα δεν είναι όπως πρώτα τίποτα δεν είναι διαφορετικό. Τα δευτερόλεπτο χτίζουν αιώνες σε ένα ξέθωρο γράμμα της βροχής. Και δεν αναπνέεις, πλέον δεν μπορείς ο αέρας από ώρα δεν κυλάει. Τα ρολόγια γράφουν για τους ζωντανούς όχι για τους άλλους που απλώς...

Ξημέρωσε. Η αίσθηση της ναυτίας σε γεμίζει. Ακόμη να συνηθίσεις τα ταξίδια εν πλω. Από το φινιστρίνι ασυγχώρητα εισβάλει ο Ήλιος. Μια καλοκαιρινή μελαγχολία κατακλύζει την καμπίνα σου. Ο «Θεότυφλος» ταξιδεύει για Λέσβο. Ελάχιστος κόσμος επιβιβάστηκε από το λιμάνι...