Βαριέμαι αφόρητα την γλυκανάλατη ποίηση Βρωμάει μετριότητα Στροφές απαλές,ανώδυνες Φλύαρες, που δεν μιλάνε Κάψε μου, με δυο λέξεις το σωθικό Και θα σου είμαι ευγνώμων. - γράφει η Φανή...

Νιώθει τα βλέφαρα της βαριά, νυστάζει. Όταν όμως γυρίζει τη ματιά της στον πάγκο της κουζίνας της βλέπει μία μικρή στοίβα πιάτα, που έχουν ξεμείνει άπλυτα, από το μεσημεριανό και το βραδινό της γεύμα. Δεν κοιμάται ποτέ αφήνοντας ακατάστατο τον μαρμάρινο πάγκο....

Τις πληγές σου να τις ξέρεις μόνο εσύ. Δεν υπάρχει άνθρωπος, που θα τις καταλάβει. Άλλος από σένα, που θα τις γιατρέψει Κι αν κάπου θέλεις να τις πεις, να τις 'ξομολογάς με δύναμη. Αν σε δουν αδύναμο, σαν τα κοράκια θα πέσουν να σε κατασπαράξουν. Αν σε βρούνε...