Εγώ, εσύ Εμείς Ενώσαμε από ένστικτο τη μοίρα μας Κοινή φαινόταν κάτω από τον ίδιο έναστρο ουρανό Βιώνοντας τις ίδιες αγωνίες Πλανόδιοι εραστές του ίδιου πόθου Oμοίων παθών Φορώντας τη δίψα για ζωή Φορτώσανε όνειρα και ελπίδες στο ίδιο δισάκι Περιπλανώμενοι σε...

Σμήνος διαβατάρικων πουλιών διαταράσσει την ουράνια μεγαλοσύνη Συννεφώδεις δοξαριές εξαπολύει η πύλη του σύμπαντος Το απολλώνιο φως διαχέεται παντού Ο ηλίανθος ζωντανεύει αρχαίες μυσταγωγικές ηδονές Όλα μαγνητίζονται από την τέρψη της φύσης και οι δέσμες ηλιακών...

Καρφωμένοι εδώ. Οι στοχασμοί προπορεύονται Η κουκκίδα μας ταλαντεύεται εδώ κι εκεί ψάχνοντας τοποθέτηση Τα σύνορα του κόσμου κλείνουν Η πορεία προδιαγράφεται Τα όρια διευρύνονται Τα τείχη πέφτουνε Οι οδοί φωτίζονται Appia antica… _ γράφει η Σοφία Σκλείδα...

Σε νιώθω… Ψηλαφίζοντας τις κιτρινισμένες σελίδες ενός ξεχασμένου βιβλίου παλεύοντας με ένα συνονθύλευμα αντιμαχόμενων αναμνήσεων Σε συναισθάνομαι… Στις αστιγματικές μνήμες των συνανθρώπων μας στις σιωπηρές φωνές των θελήσεών μου Σε νοσταλγώ… Προσμένοντας την...

Απόψε εσύ Άνεμος Θαλασσινός Έρχεσαι εδώ Αγγέλου φτερά Του καιρού οπτασίες θα μείνουν κενά   - γράφει η Σοφία...

Τα πελάγη του  νου ιστορούν Η φλόγα ψυχής κατακαίει Ερωτικές δοξασίες τρυπώνουν στο γαλάζιο της γης Το σκίρτημα αγέρα ξεμυαλίζει Λαμπυρίζει ο ορίζοντας στην κόψη του βράχου Η ανάσα τρεμοπαίζει Ανατολή και Δύση στολίζουν τη φύση Και τα μάτια σου ακροβατούν στο...

  Κρατώ το άρωμά σου στο παρόν Αν και παρελθόν Ξεθωριασμένο από τις ταλαντεύσεις του νου Του πάθους Δίχως οσμή, χρώμα Οι αισθήσεις συμμαχούν για τη σύλληψη της αιώνιας στιγμής…   _ γράφει η Σοφία...

Πάλι τα ίδια, μονολόγησε όπως τόσες φορές... Ξύπνησε σαστισμένη και έτρεμε σύγκορμη. Το ταξίδι της στην Ισπανία, όπου την είχε καλέσει μια πολύ καλή της φίλη, δεν μπόρεσε να την ηρεμήσει... Έλα εδώ καλή μου να χαλαρώσεις λίγο. Έχεις πιεστεί πολύ τελευταία. Θα...

γράφει η Σοφία Σκλείδα Στην ποίηση του Καβάφη (1863-1933) συγκλίνουν με μοναδικό τρόπο ποικίλα ρεύματα. Τα κρίσιμα χρόνια της ποιητικής διαμόρφωσης του  είναι ασφαλώς τα γύρω από το 1900- ανάμεσα στο 1896, χρονολογία των «Τειχών». Στο ομώνυμο ποίημα, ορίζεται ως...

Σαλπάρισαν τα όνειρά μας… Δεν άντεξαν να στενάζουν σε μοναχικό καμβά Διέσχισαν τα σύνορα της γης Για να ζωγραφίσουν τη νιότη του κόσμου Με ανεξίτηλες νοητικές πινελιές Τα σύνορα απροσπέλαστα, αφύλακτα Η κοινή ζώνη σε διαμαρτυρία Η αγορά μειδιάζει στα αιτήματά μας...

Τρεμουλιασμένα σώματα περιφέρονται παντού... Κουβαλούν τη θλίψη, την τραγωδία Σε μια μάχη άνιση με το θάνατο Σε υποβρύχια, σκοτεινά βαγόνια που μυρίζουν εγκατάλειψη και απελπισία θες να μιλήσεις, να φωνάξεις, να τρέξεις να κρυφτείς Από ποιον, από τι, ούτε και εσύ...

Τα χέρια σου μού λείπουν Που τα ΄σφιγγα βαθιά Την ώρα που οι καρδιές μας μεθούσαν με φιλιά Τα μάτια σου μού λείπουν που φώναζαν ποθώ που έγνεφαν σε αγγέλους με βλέμμα σ΄αγαπώ Η αύρα σου μού λείπει Που γέμιζε ουρανό Που αγκάλιαζε το σύμπαν Με έρωτα τρελό Μελωδικά...

Το βλέμμα βαρύ και αμήχανο φυλακίζει τη θλίψη της στιγμής Το πένθος της ζωής Η πανάγια αγνότητα αιχμαλωτίζει και προσκαλεί Το άψυχο, θεϊκό σώμα απόλυτα παραδομένο μοιάζει αιώνια νεανικό αέναα κινούμενο Ο πόνος της ψυχής ξεχειλίζει Και η Ουράνια Βασιλεία δέχεται...

Γίναμε απλές κορνίζες του χρόνου Σαν τις ατελείωτες ώρες που μας μαχαίρωναν Τα κρύα δειλινά που μας πιρούνιαζαν τα σώματα Τώρα ακίνητα στολίδια φαντάζουμε στις περίοπτες θέσεις μας Που κοινωνούν υγρή σκόνη Αρνείσαι τη βροχή Στέρεψε κι αυτή Τον άνεμο λες δεν τον...

Μεράκι κέρασε απόψε ο καημός Ποτό σε πίνω κι ανεβαίνει ο πυρετός Γυρίζω πίσω και η σκέψη σου ξανά Ξοπίσω τρέχει και θυμίζει τα παλιά Χαρές που έσβησαν σαν ήλιος το πρωί Καθώς ευχόμασταν να μην τέλειωνε η γιορτή Να τρέξω θέλω με τη μνήμη στο κενό Κι όμως πάλι να σε...

Η διδασκαλία και η μάθηση είναι δύο έννοιες άρρηκτα δεμένες μεταξύ τους και προσδιορίζουν με καθοριστικό τρόπο τη στοχοθεσία και σκοποθεσία του αναλυτικού προγράμματος. Το σημαντικό ερώτημα που τίθεται είναι τι μαθαίνουμε και πώς το μαθαίνουμε, αλλά και ποιοι είναι...

Η σκέψη δεν αντέχει στη θύμηση… Η ψυχή πονάει βουβά Αρνείται να ξεκλειδώσει σκουριασμένες θύρες… Το σώμα ακίνητο, παραλύει Το πρόσωπο ωχρό αναζητά ήλιου φως Η σιωπή γίνεται κραυγή Βουβές οι ώρες του πόνου Τα βλέμματα συναντιούνται στο κενό ψάχνοντας παρηγοριά...

Ο άνθρωπος, τέλειος από τη φύση του και προικισμένος με ιδιαίτερα χαρίσματα, αναζητάει διαρκώς νέες προοπτικές και οράματα στη ζωή του, για να μπορέσει να προσαρμοστεί σε ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο περιβάλλον. Η οικογενειακή, η εκπαιδευτική και η κοινωνική μας ζωή,...