Thousand goodbye kisses deep…

11.11.2016

Αγαπημένε μου Leo,

στο δωμάτιο απόψε σκιές. Φιγούρες αισθησιακές σε ήχους γνώριμους. Μια λίστα επιλεγμένη στο replay. Μουσική που αγγίζει την ηδονή. Είναι οι στίχοι της που ερωτοτροπούν. Ερωτικά και μελαγχολικά μαζί. Ακολουθούσε η πένα τους ήχους σου. Μπερδευόταν στους δικούς σου στίχους με δικούς της. Μαζί φτιάχναμε λέει ποιήματα και ιστορίες από εκείνες  τις ωραίες. Ξορκίζαμε τα κρύα βράδια και τις άδειες αγκαλιές. Απαγγέλαμε δειλά τα ολόφρεσκα. Σαν ψάρια που ακόμα σπαρταρούσαν στα δίχτυα της δημιουργικότητας.

Θυμάμαι να σου ανοίγω την πόρτα. Με τιμές και χαλιά στρωμένα. Θυμάμαι να μου λες πως δεν τα θες όλα αυτά και να κάθεσαι στο κρύο πάτωμα. Ακουμπούσες την πλάτη στην άκρη του κρεβατιού μου και μου έκανες νόημα με το χέρι να κάτσω δίπλα σου. Έπαιρνα τα χαρτιά μου και ερχόμουν. Σου έλεγα μίλα μου… και εσύ άρχιζες με μια βαθιά φωνή να χαράζεις στην ψυχή μου διαδρομές. Μας συνόδευε πάντα ένα κρασί. Πάντα σου ταίριαζε ένα ποτήρι κρασί. Εκλεκτό σαν κι εσένα.

Μου ψιθύριζες συχνά.. κάτι καινούριο ή κάτι παλιό λες και ήξερες ποιο ταξίδι θέλω απόψε να κάνω και ταξιδεύαμε στο παντού και στο πάντα γιατί εκεί χωράγανε τούτες οι σκάρτες λέξεις. Κι ύστερα, μας έπαιρνε το ξημέρωμα μεθυσμένους και φωτεινούς… φωτεινούς και μεθυσμένους, ναι…

Light as the breeze…

 

Διάλεγες τους πιο δύσκολους λαβύρινθους και με πέταγες εκεί μέσα. Δεν κατάλαβα ποτέ ποιος ήταν ο Θησέας, ποια η Αριάδνη, ποιος ο Μίτος και ποιος ο Μινώταυρος. Ίσως να αλλάζαμε μεταξύ μας όλους αυτούς τους ρόλους δημιουργώντας κάτι καινούριο που έμοιαζε τόσο με παλιό.

Ο καλός ο κόσμος φεύγει κι αυτό με στεναχωρεί αγαπημένε μου Leo. Πάτε όλοι εσείς εκεί ψηλά στον ουρανό, φεύγετε σαν ταξιδιάρικα πουλιά,  σα να κραυγάζετε κι εσείς για την κατάντια μας. Σα να φωνάζετε πως αυτός ο κόσμος έτσι όπως έγινε … δε σας χωρά… Και τι δε θα έδινα να ήσασταν αποδημητικά...

 

Αντίο λοιπόν... με χίλια βαθιά φιλιά…

 

Μ.

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η ορθογραφία του σταχυού

Η ορθογραφία του σταχυού

Το σχολείο μας πάταγε στα πέλαγα. Ούτε γαλότσες, ούτε τίποτα: οι τοίχοι του βουλιάζαν αξυπόλυτοι στις άμμους των βυθών, κι εκεί δανά γλυκόβραζαν μέρα-νύχτα μέσα στ’ αλατοζούμι1 του Ιονίου. Χτισμένο ίσα-ίσα πάνω στα ριζά μιας πλαγιάς μούχλικης2, πέτσινης και καμένης,...

Περιστέρια

Περιστέρια

Όταν πιάνω να γράψω κάτι τις, το κύριο μέλημά μου είναι, αυτό το κάτι τις να μην είναι δυσάρεστο και γεμάτο μουρτζούφλα. Δεν το αντέχω αυτό το εμπόριο της θανατολατρείας και της απονιάς. Τα ξέρουμε όλα αυτά. Τα ζούμε στο πετσί μας επί καθημερινής βάσης και δεν είναι...

Σχέδια εξόντωσης

Σχέδια εξόντωσης

Τον κοίταξε βαθιά στα μάτια του τα μελιά και εκείνο που διέκρινε, πραγματικά την κατατρόμαξε. Αυτός από τη μεριά του, κατέβαλε προσπάθειες να κρύψει τις μύχιες σκέψεις και σχέδια που έκανε όχι επί χάρτου, αλλά κατ’ ευθείαν στο δόξα πατρί. Είναι πράγματι αλήθεια αυτό...

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Θα ‘τανε τώρα μια δεκαριά μέρες, που οι αέρηδες δεν είχανε βάλει γλώσσα μέσα. Σκλήριζαν1, ετσακώνουνταν, στενάζανε, σφυρίζανε, παίζανε και τα πνευστά τους: και δώστου φλογέρα η Τραμουντάνα, και δώστου φυσαρμόνικα η Όστρια, ο Λεβάντες το σαξόφωνο κι ο Πουνέντες το...

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Τα πεντόβολα

Τα πεντόβολα

Τρεις μικροί φίλοι, ο Κωστής, ο Μανολιός και ο Γιωργής, ήταν αφοσιωμένοι εδώ και ώρα στο παιχνίδι τους, πού έλκυε την καταγωγή του από τα παλιά, στο πολύ βαθύ του χρόνου, εκείνον τον αρχαίο χρόνο και καθώς όλα έδειχναν, δεν θα είχε και πολλή ζωή πια. Ε, νισάφι πια,...

Καλό Παράδεισο

Καλό Παράδεισο

Ευθύς εξ αρχής το ξεκαθαρίζω, προς αποφυγήν παρερμηνειών: Δεν πιστεύω στα όνειρα σαν πηγή προφητείας των μελλούμενων. Μετ’ εμφάσεως έχω κατά καιρούς υποστηρίξει ότι τα όνειρα δεν είναι άλλο από ένα αποκύημα τού υποσυνειδήτου και εμείς οι σκηνοθέτες του, ακούσιοι μεν...

10 σχόλια

10 Σχόλια

  1. Χριστινα Σουλελε

    Χαιρομαι που μοιραζομαστε τα ιδια συναισθηματα. Μοναδικος, μεγαλο το κενο που αφηνει. Θα ζει πια μεσα απι τα τραγουδια του. Kαλο βραδυ Μαχη!

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Ευτυχώς έχει αφήσει ένα τεράστιο μουσικό έργο… για να παίζει στις νύχτες μας Χριστίνα. Καλό ξημέρωμα

      Απάντηση
  2. Βάσω Καρλή

    Μια ξεχωριστή, βραχνή φωνή πλημμυρισμένη από συναίσθημα. Μ’ αυτό σου το γράμμα τον έφερες πιο κοντά μας και τον έκανες οικείο. Πολύ ωραίο, Μάχη.

    Απάντηση
  3. Σοφία Ντούπη

    Όμορφα όλα όσα έγραψες στο γράμμα σπονδή Μάχη μου…δεν έχω να προσθέσω ούτε να αφαιρέσω κάτι!!!
    Μόνο να σταθώ θέλω στην τελευταία σου φράση-ευχή… ”Και τι δε θα έδινα να ήσασταν αποδημητικά…” Καλημέρα, πάντα με αγάπη!!!

    Απάντηση
  4. ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΛΙΕΡΑΚΗΣ

    Πολύ πολύ όμορφο!

    Απάντηση
  5. Μάρθα Δήμου

    Όμορφο και συγκινητικό αποχαιρετιστήριο γράμμα στον υπέροχο αυτόν καλλιτέχνη! Με τη μοναδική και ιδιαίτερη πένα σου, Μάχη μου!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου