Ήμουν κι εγώ ένας ανάμεσα στα θύματα του κυκλώνιου! Στεκόμουν ακριβώς δίπλα στο σωλήνα καθόδου. Πέθανα πρώτος! Η ψυχή μου ανέβηκε γρήγορα στους ουρανούς. Κι έβλεπα όσα δεν είδα στα τριάντα μου χρόνια. Το σώμα μου, το ανθρώπινο, κείτονταν κάτω και έπεφταν πάνω του, τα κορμιά των αθώων που πίστεψαν πως πράγματι πήγαν για απολύμανση. Έβλεπα κι εκείνον τον φίλο που επέστρεψε στο χωριό του και γλίτωσε, προσποιούμενος μεταδοτική ασθένεια. Οι Γερμανοί προστατεύονταν και θεωρούσαν ανεπιθύμητο όποιον είχε μολυνθεί. «Έτσι γλίτωσα το Άουσβιτς», έγραφε σε μια επιστολή, στο πλαίσιο της αλληλογραφίας μας λίγες μέρες πριν! Τότε, είχα εντυπωσιαστεί για τη γνώση αλλά και την πονηριά μερικών και το γράμμα του το φύλαξα επιμελώς στη μέσα τσέπη του σακακιού μου, χωρίς να υποπτευτώ τίποτα περισσότερο. Τη στιγμή που μου είπαν να τακτοποιήσω καλά τα ρούχα μου για να τα ξαναβρώ εύκολα, έσπρωξα και το γράμμα.Τώρα δεν καταλαβαίνω μόνο τα επουράνια! Τόσος κόπος να μεγαλώσει ένας άνθρωπος κι ένας άλλος εχθρός να του αφαιρεί βάναυσα τη ζωή. Κι ο Θεός; Μας αφήνει στην ελευθερία μας, αλλά οδηγούμαστε σε τέτοια βία που αυτοεξευτελιζόμαστε ως επίγεια όντα. Γιατί έπρεπε να πεθάνω για να καταλάβω τα ανθρώπινα!

_

γράφει η Άννα Δεληγιάννη Τσιουλπά