Μια κραυγή ζώου βγήκε από τα σωθικά της

ο πόνος άρχισε να βοά στο κορμί της

η καρδιά της απέκτησε μία μαύρη τρύπα

που της ρουφούσε την ψυχή

έτρωγε σημεία του κορμιού της με λύσσα

κενά σημεία παντού φαγωμένα από τον έρωτα

σ’ ένα κορμί παραδομένο στα πάθη του

τυλιγμένο σε μιαν άβυσσο

έπεσε εν αιθρία στο άκουσμα της φωνής του

μια δέηση στην θεά του έρωτα

άρχισε να τον παρακαλά για ψίχουλα αγάπης.

Ένα βλέμμα απόγνωσης την σκέπασε και την τύλιξε

το κορμί της στην μέση ενός κυκεώνα

ατελέσφορων κατηγοριών να της χτυπούν την καρδιά

λόγια μαχαίρια που στόχευαν την καρδιά της

κι εκείνη εκεί να παλεύει με τις Ερινύες.

Ρίχθηκε στην μάχη με τον ίδιο τον εαυτό της

πάλεψε με το μυαλό της 

όσο η λογική άρχισε να την τραβά και να την τεντώνει.

Μία μάχη άνιση 

θύτης και θύμα απέναντι ο ένας στον άλλον

κι η αγάπη έγινε πεδίο μάχης

τα δαχτυλίδια στα χέρια της δώρο μιας κάποτε αγάπης 

έμοιαζαν τώρα με γάντια του μποξ

έπεσε στα πόδια του ικετεύοντας για έλεος

κι εκείνος σαν καλός παίκτης την έριξε στο πεδίο της μάχης

η ήττα της ήταν προδιαγεγραμμένη

κι η μάχη άνιση

ο έρωτας την είχε αποδεκατίσει

γροθιά στην καρδιά.

_

γράφει η Πολυξένη Ζαρκαδούλα