Ένας φόβος κι ένα χάδι

Ψηλαφώ ίχνη ζωής με τις άκρες των δακτύλων
τίποτα δεν μου ανήκει…
πιάνομαι σε ιστό αράχνης
περιμένοντας το θάνατο
υπομονετικά.

Είναι ένας τρόπος κι αυτός
να αντιμετωπίζω το σκοτάδι:
να γίνομαι φόβος και χάδι όταν βαθαίνει…
θα με αφήσει μόνη τότε
ο πόνος που δεν μπορώ να αγνοήσω.

Οι ώρες αβαρείς και αργοπορημένες
κινούμαι και οι κινήσεις μου καθυστερούν
ασημένιες σκιές κυλούν πάνω μου σαν τραγούδι.
μα ποιος μπορεί να το ακούσει;
θάνατος είναι η σιωπή τούτες τις ώρες.

Βλέπω τη βροχή να γλιστρά από τα δάχτυλά μου
σταλαγματιά σταλαγματιά
ή μήπως είναι δάκρυα
που κυλούν από τα μάτια μου
αθόρυβα;

γράφει η Βασιλική Δραγούνη