«Πόσο μάταιο είναι να κάθεσαι να γράψεις, όταν δεν έχεις σηκωθεί να ζήσεις!»

Χ. Ντ. Θορώ (1817-62)

Με κλειστά μάτια άκουγε τον παφλασμό των κυμάτων. Το πρώτο ζεστό φως της ημέρας τού χάιδευε τα μάγουλα, ενώ στο άνω χείλος μπορούσε να γευθεί την αρμύρα της θάλασσας. Μια βδομάδα τώρα ξύπναγε σαν άνθρωπος. Καθόταν στη μικρή βεράντα, έπινε τον καφέ του κι αγνάντευε τον απέραντο γαλάζιο ορίζοντα. Στην πόλη σηκωνόταν πάντα άκεφος και με πονοκέφαλο. Δουλειά, δουλειά και πάλι δουλειά. Είχε μπουχτίσει.  Το αφεντικό μονίμως ανικανοποίητο, οι απαιτήσεις να αυξάνονται μαζί με τα νεύρα όλων κι ο μισθός του στα τάρταρα με χίλιες δυο περικοπές, όπως άλλωστε και η συναδελφική αλληλεγγύη και ευγένεια. Ίσως έφταιγε αυτό…  Αλλά όχι!  Η πόλη τού έφταιγε! Μουντή και γκρίζα τους πλάκωνε όλους, τους πάγωνε με τον βαρύ της ίσκιο και τους έκανε να συμπεριφέρονται σαν αυτόματα. Φουλ τουριστική σεζόν, όσους ντόπιους συναντούσε δούλευαν από το πρωί ίσαμε το βράδυ κι όμως πάντα κεφάτοι και χαμογελαστοί, πάντα… άνθρωποι.

Το είχε πάρει απόφαση. Θα τα παρατούσε όλα! Είχε κάτι οικονομίες στην άκρη. Μπορούσε να έρθει να εγκατασταθεί στο νησί, να ανοίξει ένα μικρό μαγαζάκι, να κάνει κάτι δικό του, να σηκώνεται κάθε πρωί σαν άνθρωπος και να ατενίζει τη θάλασσα. Ναι! Θα το έκανε μα το Θεό. Θα άλλαζε επιτέλους τη ζωή του, θα… Η δόνηση από το κινητό του τηλέφωνο έκανε το μαντεμένιο τραπεζάκι να τρίζει μαζί με τα όνειρά του.

«Παρακαλώ; Ναι… Τι; Πρόβλημα με τα συμβόλαια του κύριου Παπασπύρου; Ναι… Θα επιστρέψω νωρίτερα… Θα πάρω το πρώτο αεροπλάνο… Ναι… Μην ανησυχείτε, θα είμαι εκεί πρωί-πρωί…»