Αυταπάτες

Ω, οι αυταπάτες
πάντα παρούσες σε συνάφειες
κι επαφές.
Ε, λοιπόν, ας είναι τροπαιούχες.
Ας ατενίζουν (ευχαριστημένες)
τα κύματα του χρόνου
και τις γραμματικές στοιχίσεις.
Τις προσπερνώ!
Πάνω σ’ άδεια βιβλία
ξεκουράζομαι,
απομεινάρια προσευχών.
Τις λέξεις παίρνω από εκεί,
και με το προζύμι τους
πλάθω ψωμιά και ελευθερία.
Ω, την ασχήμια εγκαταλείπω
για μια δική μου αδυναμία.
Εικόνα που σχηματίστηκε από παλιά
κι απλώνεται
σαν ασκούριαστη δροσιά
στον δρόμο.
Γόνιμο φως για να θρασεύσει
ήλιους και σπαθιά,
και τις αυταπάτες να συντρίβουν,
στις άκρες της νύχτας
και της σιωπής.

_

γράφει ο Χριστόφορος Τριάντης