Άνθρωποι που ζουν ανάμεσά μας. Από αυτούς που ήξεραν να έχουν πάντα τακτοποιημένη τη ζωή και τους λογαριασμούς τους, να γελούν, να ονειρεύονται, να ζουν κανονικά. Να προσβάλλονται όταν τους προσβάλλεις. Να προχωρούν με τη δική τους αξιοπρέπεια. Με περισσότερα ή λιγότερα. Με τα ελάχιστα. Άνθρωποι όμως, όπως και να ΄χει.

Περπατούν σκυφτοί, μ΄ ένα μισοσβησμένο χαμόγελο στα χείλη, με μία ξεφτισμένη ελπίδα να τραβολογιέται από την άκρη του βλέμματος. Ένα βλέμμα που, αν καμια φορά σκοντάψει πάνω σου, λες πως σε στοιχειώνει κατάματα. Με ώμους γυρτούς και μια υπόκωφη φλυαρία. Σε μια πόλη που ανατριχιάζει από τον αέρα που φαλτσάρει και προσπαθεί όπως όπως να ανασάνει, αναζητώντας απεγνωσμένα λίγη εύρυθμη ευτυχία. Να πιαστεί από το ελάχιστο, έστω, των αμπαλαρισμένων ημερών. Να αναπολήσει για λίγο, ενδεχομένως, εκείνον τον ξέφρενο διονυσιασμό της ατέρμονης καταναλωτικής μανίας που κάποια στιγμή είχε σημαδέψει τη ζωή μας.

Απλωμένες παλάμες σε κάθε γωνιά του δρόμου, αμήχανες στο άνοιγμά τους, αναζητούν το νόημα που τους έκλεψαν. Με μια απόγνωση να ψυχορραγεί στα χείλη. Με μια εκτεθειμένη σιωπή, ένα σπασμένο παράπονο και μία ποδοπατημένη ευτυχία. Άραγε, πού να βρίσκεται γι΄αυτούς το τέλος; Πού να έχει κρυφτεί η αρχή που τόσο ανάγκη την έχουν; Μένουν ωστόσο μόνο τα ενδιάμεσα. Τα δικά τους ενδιάμεσα. Οι δικές τους λέξεις και οι ολάκερες άγνωστες ιστορίες, που αντηχούν στο κεφάλι μου και με τη σιωπή τους με κουφαίνουν.

Γυρίζω το βλέμμα μου αλλά αυτό γεμίζει ξανά λάσπη και μουσκεύει από τις εικόνες της καθημερινότητας. Άνθρωποι κάθε ηλικίας έχουν βρει καταφύγιο και ένα αυτοσχέδιο στρώμα για το ταλαιπωρημένο κορμί τους σε δρόμους, πλατείες και παγκάκια, περιμένοντας μόνο να ξημερώσει η νέα μέρα. Μισή κουβέρτα, φθαρμένη συχνά από τις εμπειρίες του χρόνου, ένα πρόχειρο στρωσίδι και μια γωνιά ελεύθερη στο δρόμο είναι αρκετά για μια ζωή κουκουλωμένη, που τη σέρνουν πλέον από το μανίκι. Έτσι απλά. Χωρίς προσκέφαλο, χωρίς ανθρώπινη αγκαλιά, χωρίς καληνύχτα. Μόνο ένας σκύλος για συντροφιά και προστασία. Μαζί θα διώξουν το κρύο, θα αψηφήσουν τη βροχή που τους γδέρνει το σώμα και θα μοιραστούν, στα κρυφά, τα προβλήματα. Στο τέλος, θα συμφωνήσουν πως δεν έχουν δικαίωμα για δεύτερη ευκαιρία στη ζωή, θα γείρουν το κεφάλι, θα αγκαλιαστούν και θα κλείσουν τα βλέφαρα. Και τότε τα φώτα θα σβήσουν και όλα θα φαίνονται όμοια για μένα, για σένα και γι΄αυτούς.

Ναι, θα έχουν ατέλειωτη παγωνιά κι αυτές οι γιορτές. Σε βγάζουν ήδη σε συγκρούσεις μετωπικές με άγνωστα περιστατικά και τους πρωταγωνιστές τους, με σύγχρονους ήρωες της καθημερινότητας. Με εκείνους τους πραγματικούς αγωνιστές, με τις χιλιάδες των ανθρώπων που έχουν μείνει χωρίς δουλειά, με τους ηλικιωμένους που ανήμποροι έμαθαν να επιβιώνουν με τα λιγοστά ή με το τίποτα, με όλους αυτούς που δίνουν έναν άνισο αγώνα, γνωρίζοντας πως ίσως τον χάσουν. Με τις χιλιάδες των παιδιών να προσαρμόζονται στα ακατανόητα που έχουν στοιχειώσει τις αθώες ζωές τους. Με τα περσινά χαλασμένα παιχνίδια. Με το χριστουγεννιάτικο τραπέζι που θα είναι αλλιώτικο και φέτος. Με το φως που έχει χαμηλώσει τα βράδια. Με τη ζεστασιά που λείπει από το σπίτι. Με τους ελάχιστους να μπορούν να γιορτάσουν και τους υπόλοιπους να μένουν μόνοι στην ησυχία και τη μοναξιά τους.

Αναρωτιέμαι πώς άλλαξε έτσι ο κόσμος. Αν φταίει που ακουμπήσαμε σε λάθος αξίες, ιδέες και πρόσωπα. Αν φταίει που ακολουθήσαμε το μονοπάτι που έλεγε να ευτυχήσουμε πάση θυσία. Να ευτυχήσουμε ο κόσμος να χαλάσει. Και να λοιπόν που και η ευτυχία μας θυσιάστηκε και ο κόσμος χάλασε.

Το μόνο ίσως που απομένει να κάνουμε είναι να σταθούμε κοντά σε όλα αυτά. Στα μικρά και στα μεγάλα. Στα δύσκολα που καμώνουν τις ζωές μας. Όσο αντέχουμε. Δεν είναι εύκολο. Το ξέρω, γιατί τελευταία νιώθω πως δεν θέλω να βλέπω άλλο. Θέλω να κάνω πως δεν ξέρω τίποτα. Δεν θα πω όμως λέξη.

_

γράφει η Χαρούλα Σμαρνάκη