Είναι άρρωστος. Πολύ άρρωστος. Ξαπλωμένος σε ένα κρεβάτι νοσοκομείου. Το σώμα του μουδιασμένο. Αναπνέει με δυσκολία. Δεν μπορεί να αρθρώσει λέξη. Το μόνο που περιμένει είναι να κλείσουν τα μάτια του και να δει το φως το Αιώνιο. Τουλάχιστον αυτό ελπίζει. Να δει φως και όχι σκοτάδι.

Το ότι δεν υπάρχει ελπίδα να επανέλθει το είχε ακούσει από το γιατρό, ο οποίος το έλεγε στη γυναίκα του. Μπορεί να μην μπορούσε να μιλήσει, να κουνήσει τα μέλη του, να επικοινωνήσει μαζί τους, μα άκουγε τα πάντα. Το γιατρό, τους λυγμούς της γυναίκας του, την κόρη του που του έλεγε πως σε λίγους μήνες θα φέρει στη ζωή το πρώτο του εγγόνι…

Πόσο σύντομη υπήρξε η ζωή του. Πόσο χρόνο είχε αφήσει να περάσει ανεκμετάλλευτος, πόσες μέρες.

Αν μπορούσε να γυρίσει το χρόνο πίσω θα τα άλλαζε όλα. Θα έβγαινε, θα διασκέδαζε, θα σπαταλούσε τα χρήματα που φύλαγε στην άκρη, θα έκανε το χατίρι της γυναίκας του να την πηγαίνει ποιο συχνά στο θέατρο, θα έπαιζε με τα παιδιά του και θα φρόντιζε να μην τους λείπει αντί να δουλεύει όλη τη μέρα για να μην τους λείψει τίποτα.

«Δεν ζούμε» του έλεγε συχνά η Ουρανία, η γυναίκα του. «Απλά υπάρχουμε. Δεν γευόμαστε τη ζωή. Την αφήνουμε να περνάει» και ο Ευτύχιος της έλεγε πως έχουν καιρό για διασκέδαση και ζωή.

Τώρα ο χρόνος του είχε τελειώσει. Η ζωή του είχε τελειώσει. Το βλέμμα του έγινε υγρό. Δάκρυα κύλισαν από τα μάτια του.

Αχ ας γινόταν ένα θαύμα. Όχι για να κερδίσει εκείνος τη ζωή που σπατάλησε αλλά για πει στα παιδιά του, στα εγγόνι του, στους νέους όλου του κόσμου να ζήσουν.

«Ζήστε» ήθελε να φωνάξει μα ένιωσε τα βλέφαρά του να βαραίνουν. Την ψυχή του να ανεβαίνει ψηλά και να ακολουθεί ένα φως. Το ταξίδι του είχε ξεκινήσει…

του Χάρη Γαντζούδη

Η εικόνα της ιστορίας είναι από το flickr (http://www.flickr.com/photos/astragony/8430918900/)