Ζήστε…

9.01.2014

 

Είναι άρρωστος. Πολύ άρρωστος. Ξαπλωμένος σε ένα κρεβάτι νοσοκομείου. Το σώμα του μουδιασμένο. Αναπνέει με δυσκολία. Δεν μπορεί να αρθρώσει λέξη. Το μόνο που περιμένει είναι να κλείσουν τα μάτια του και να δει το φως το Αιώνιο. Τουλάχιστον αυτό ελπίζει. Να δει φως και όχι σκοτάδι.

Το ότι δεν υπάρχει ελπίδα να επανέλθει το είχε ακούσει από το γιατρό, ο οποίος το έλεγε στη γυναίκα του. Μπορεί να μην μπορούσε να μιλήσει, να κουνήσει τα μέλη του, να επικοινωνήσει μαζί τους, μα άκουγε τα πάντα. Το γιατρό, τους λυγμούς της γυναίκας του, την κόρη του που του έλεγε πως σε λίγους μήνες θα φέρει στη ζωή το πρώτο του εγγόνι…

Πόσο σύντομη υπήρξε η ζωή του. Πόσο χρόνο είχε αφήσει να περάσει ανεκμετάλλευτος, πόσες μέρες.

Αν μπορούσε να γυρίσει το χρόνο πίσω θα τα άλλαζε όλα. Θα έβγαινε, θα διασκέδαζε, θα σπαταλούσε τα χρήματα που φύλαγε στην άκρη, θα έκανε το χατίρι της γυναίκας του να την πηγαίνει ποιο συχνά στο θέατρο, θα έπαιζε με τα παιδιά του και θα φρόντιζε να μην τους λείπει αντί να δουλεύει όλη τη μέρα για να μην τους λείψει τίποτα.

«Δεν ζούμε» του έλεγε συχνά η Ουρανία, η γυναίκα του. «Απλά υπάρχουμε. Δεν γευόμαστε τη ζωή. Την αφήνουμε να περνάει» και ο Ευτύχιος της έλεγε πως έχουν καιρό για διασκέδαση και ζωή.

Τώρα ο χρόνος του είχε τελειώσει. Η ζωή του είχε τελειώσει. Το βλέμμα του έγινε υγρό. Δάκρυα κύλισαν από τα μάτια του.

Αχ ας γινόταν ένα θαύμα. Όχι για να κερδίσει εκείνος τη ζωή που σπατάλησε αλλά για πει στα παιδιά του, στα εγγόνι του, στους νέους όλου του κόσμου να ζήσουν.

«Ζήστε» ήθελε να φωνάξει μα ένιωσε τα βλέφαρά του να βαραίνουν. Την ψυχή του να ανεβαίνει ψηλά και να ακολουθεί ένα φως. Το ταξίδι του είχε ξεκινήσει…    

 

του Χάρη Γαντζούδη

 

Η εικόνα της ιστορίας είναι από το flickr (http://www.flickr.com/photos/astragony/8430918900/)

Ακολουθήστε μας

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Το φλερτ

Το φλερτ

_ γράφει ο Νίκος Πουλικίδης _ Η οθόνη του κινητού αναβόσβηνε. Μόλις ήρθε το μήνυμα από το αγόρι της. Περιχαρής πληκτρολόγησε την απάντηση αγάπης. Όλα ήταν τόσο αυτοματοποιημένα πλέον. Η αγάπη μπορούσε να βρει καταφύγιο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να γίνει story...

Ανώνυμος τόπος

Ανώνυμος τόπος

Δεν ξέρω πως βρέθηκα εδώ σε αυτήν την παραλία να κοιτάζω τους γλάρους και να γεύομαι την μεθυστική αλμύρα της ατίθασης θάλασσας, το μόνο που επιθυμώ είναι να παραμείνω σε αυτόν τον αλλόκοτο τόπο που μου μιλά μέσα από τα τοπία του. Πριν λίγο τα χέρια μου άγγιξαν τα...

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    “Αχ ας γινόταν ένα θαύμα. Όχι για να κερδίσει εκείνος τη ζωή που σπατάλησε αλλά για πει στα παιδιά του, στα εγγόνι του, στους νέους όλου του κόσμου να ζήσουν.”

    Να ζούμε! Να ζούμε την κάθε μέρα σαν να είναι η τελευταία μας – γιατί ΚΑΠΟΙΑ μέρα θα είναι πράγματι η τελευταία… και θα είμαστε ευτυχείς και κερδισμένοι αν μπορέσουμε, στην εκπνοή της, να πούμε “ΕΖΗΣΑ”!

    Απάντηση
  2. Βαγγέλης Θερμογιάννης

    Πόσο δίκιο έχεις… Πολύ όμορφο φίλε μου!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου