Έφτιαξε λοιπόν ο Θεός τον κόσμο τόσο μεγάλο
και τη ζωή τόσο μικρή…
Κι εσύ που πίστευες πως είναι απέραντη σαν θάλασσα,
κατάλαβες γρήγορα
πόσο μικρή και άπιαστη είναι.
Σαν αέρας, σαν όνειρο, σαν κύμα…
Σαν κύμα!
Μονάχα ένα κύμα,
πότε ήρεμο, πότε άγριο.
Κάνεις ένα μακροβούτι κι ώσπου να βγεις
σπάει στα βράχια και χάνεται,
αφήνοντας ανεξερεύνητο απο σένα τον βυθό,
καθώς κι αυτόν τον κόσμο τον τρανό,
ανέγγιχτο απ’ το δικό σου βλέμμα.
Τι να προλάβεις πες να δεις
σε μια ζωή μονάχα;
Και πώς να την κρατήσεις πες εδώ;
Καρφώνεται το κύμα, ο αέρας, το όνειρο;
Ε;
Καρφώνεται;

_

γράφει η Σοφία Μαρωνίδη