Στη θύμιση του καλοκαιριού η σκέψη μου πλανιέται. Το πορτραίτο του φεγγαριού στον αφρό της θάλασσας δε λησμονιέται.
Φθινοπώριασε… Κόντρα στον άνεμο βαδίζω. Τα άστρα ξεψύχησαν στον ουρανό. Τα διαβατάρικα πουλιά πήραν το καλοκαίρι και ταξιδεύουν, σ’ άλλες ψυχές θα κατοικήσει.
Μόνο ο γλάρος έμεινε συντροφιά μου στην άκρη του γιαλού και μου τραγουδά τις αναμνήσεις μου. Κι η θάλασσα ακόμη μου χαμογελάει.
Η νύχτα απλώνεται σιωπηλή και το σκοτάδι τα μαύρα ρούχα υφαίνει του χειμώνα. Με κατατρέχει η σιωπηλή νύχτα με τα κρυμμένα μυστικά της, μα βρέχει ο ουρανός και ξεπλένει τις πληγές μου.
Η καρδιά προσμένει πάντα καλοκαίρι, όνειρα που ψάχνουν λιμάνι ν’ αρμενίσουν στου φθινοπώρου το χλωμό το δείλι. Θα σημαδέψω τον καλοκαιρινό τον δρόμο, τον κρυμμένο κάτω απ’ τα κιτρινισμένα φύλλα, που σε παραδεισένια με ταξίδεψε νησιά.
Δε δειλιάζω. Δε με τρομάζει η μετακόμιση των χρωμάτων, ούτε οι γκριζόμαυροι καμβάδες που ξεπηδούν ολόγυρά μου. Πολλά τέτοια τοπία έχουν αποτυπωθεί στον χάρτη της ψυχής μου. Όλα τα χρώματα άφησαν τα ίχνη τους. Τώρα πολύ μαύρο περισσεύει. Θα το σκορπίσω στο σύννεφο να φέρει βροχή.
Τι κι αν οι μουσκεμένες ελπίδες σκεπάστηκαν απ’ του φθινόπωρου τα φύλλα; Η καλοκαιρινή μου ανάμνηση με συντροφεύει στης ψυχής μου το ταγκό.
Τόσα χρώματα μάζεψα απ’ τα καλοκαιρινά μου ταξίδια. Θα χορτάσει μέχρι το ξημέρωμα.
Εσύ κράτα μόνο τον θλιμμένο άνεμο, να μη σκορπίσει τα αρώματα απ’ τα γιασεμάκια μου.
Αυτά είναι μόνο δικά μου και μόνο αυτά μπορούν να μ’ αναστήσουν…

–

γράφει η Ελένη Φλεμετάκη