Η μετακόμιση των χρωμάτων

20.09.2016

Στη θύμιση του καλοκαιριού η σκέψη μου πλανιέται. Το πορτραίτο του φεγγαριού στον αφρό της θάλασσας δε λησμονιέται.
Φθινοπώριασε… Κόντρα στον άνεμο βαδίζω. Τα άστρα ξεψύχησαν στον ουρανό. Τα διαβατάρικα πουλιά πήραν το καλοκαίρι και ταξιδεύουν, σ’ άλλες ψυχές θα κατοικήσει.
Μόνο ο γλάρος έμεινε συντροφιά μου στην άκρη του γιαλού και μου τραγουδά τις αναμνήσεις μου. Κι η θάλασσα ακόμη μου χαμογελάει.
Η νύχτα απλώνεται σιωπηλή και το σκοτάδι τα μαύρα ρούχα υφαίνει του χειμώνα. Με κατατρέχει η σιωπηλή νύχτα με τα κρυμμένα μυστικά της, μα βρέχει ο ουρανός και ξεπλένει τις πληγές μου.
Η καρδιά προσμένει πάντα καλοκαίρι, όνειρα που ψάχνουν λιμάνι ν’ αρμενίσουν στου φθινοπώρου το χλωμό το δείλι. Θα σημαδέψω τον καλοκαιρινό τον δρόμο, τον κρυμμένο κάτω απ’ τα κιτρινισμένα φύλλα, που σε παραδεισένια με ταξίδεψε νησιά.
Δε δειλιάζω. Δε με τρομάζει η μετακόμιση των χρωμάτων, ούτε οι γκριζόμαυροι καμβάδες που ξεπηδούν ολόγυρά μου. Πολλά τέτοια τοπία έχουν αποτυπωθεί στον χάρτη της ψυχής μου. Όλα τα χρώματα άφησαν τα ίχνη τους. Τώρα πολύ μαύρο περισσεύει. Θα το σκορπίσω στο σύννεφο να φέρει βροχή.
Τι κι αν οι μουσκεμένες ελπίδες σκεπάστηκαν απ’ του φθινόπωρου τα φύλλα; Η καλοκαιρινή μου ανάμνηση με συντροφεύει στης ψυχής μου το ταγκό.
Τόσα χρώματα μάζεψα απ’ τα καλοκαιρινά μου ταξίδια. Θα χορτάσει μέχρι το ξημέρωμα.
Εσύ κράτα μόνο τον θλιμμένο άνεμο, να μη σκορπίσει τα αρώματα απ’ τα γιασεμάκια μου.
Αυτά είναι μόνο δικά μου και μόνο αυτά μπορούν να μ’ αναστήσουν…

 

-

γράφει η Ελένη Φλεμετάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η αμοιβή

Η αμοιβή

Η βαριά συρόμενη πόρτα του καθιστικού άνοιξε και η μεσόκοπη γυναίκα γλίστρησε μέσα κρατώντας στα χέρια της ένα μικρό πακέτο. Χυμένος στην πολυθρόνα στο βάθος, με την πελώρια βιβλιοθήκη στο πλάι του, ο γέρος αγνάντευε απ’ το παράθυρο τον κήπο καθώς ο ήλιος βασίλευε. Το...

Της γριάς τα κοτόπουλα

Της γριάς τα κοτόπουλα

Την γριά δεν θυμάμαι να την είχα συναντήσει ποτέ. Όμως, χωρίς να την ξέρω, την σκέφτομαι πάντα, αναπολώντας, ιδίως όταν περνώ απόγευμα έξω από το μαγαζί της, στην παραλιακή Νέας Κίου – Ναυπλίου. Για την ακρίβεια εκεί που ήταν πριν καμιά εικοσαετία το μαγαζί της, που...

Μέσα στη νύχτα

Μέσα στη νύχτα

Μέσα στη νύχτα ακούστηκε μια κραυγή. Έσκισε τη σιωπή σαν κοφτερό μαχαίρι. Δάκρυα κυλήσανε στα μάγουλα δροσίζοντας τη λύπη της. Μια κουκουβάγια με μάτια ορθάνοιχτα στεκόταν έξω από το παράθυρό της. Τόσα βράδια πιστή στο ραντεβού της. Εμφανιζόταν ακριβώς στις τρεις το...

6 σχόλια

6 Σχόλια

  1. Βάσω Καρλή

    Πάρα πολύ όμορφο και περιγραφικό. Γεμάτο από χρώματα, και αναμνήσεις.

    Απάντηση
    • Ελένη Φλεμετάκη

      Σε ευχαριστώ….Κι εμένα μου άρεσε πάρα πολύ η “Εγκατάλειψη”.
      Και σβήνω μια για πάντα
      το τσιγάρο του μαρτυρίου….

      Απάντηση
  2. Άννα Ρουμελιώτη

    […]Εσύ κράτα μόνο τον θλιμμένο άνεμο, να μη σκορπίσει τα αρώματα απ’ τα γιασεμάκια μου.
    Αυτά είναι μόνο δικά μου και μόνο αυτά μπορούν να μ’ αναστήσουν…

    Πολύ όμορφα και δυνατά λόγια!!!

    Απάντηση
    • Ελένη Φλεμετάκη

      Ευχαριστώ πολύ….
      Μου αρέσει κι εμένα πάρα πολύ το δικό σας άρθρο “η μοναξιά του σχοινοβάτη”……

      Απάντηση
  3. Μάχη Τζουγανάκη

    Γλυκιά και νοσταλγική μετακόμιση…
    Είναι ωραία και τα χρώματα του χειμώνα όμως…δεν έχει μόνο μαύρο…εύχομαι να γεμίσουν και αυτά νέα κείμενα χρωματιστά..

    Απάντηση
    • Ελένη Φλεμετάκη

      Συμφωνώ…..εύχομαι κι εγώ να γεμίσουν με χρωματιστά κείμενα…. Καλό Σ/Κ ….

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου