Η μετακόμιση των χρωμάτων

20.09.2016

Στη θύμιση του καλοκαιριού η σκέψη μου πλανιέται. Το πορτραίτο του φεγγαριού στον αφρό της θάλασσας δε λησμονιέται.
Φθινοπώριασε… Κόντρα στον άνεμο βαδίζω. Τα άστρα ξεψύχησαν στον ουρανό. Τα διαβατάρικα πουλιά πήραν το καλοκαίρι και ταξιδεύουν, σ’ άλλες ψυχές θα κατοικήσει.
Μόνο ο γλάρος έμεινε συντροφιά μου στην άκρη του γιαλού και μου τραγουδά τις αναμνήσεις μου. Κι η θάλασσα ακόμη μου χαμογελάει.
Η νύχτα απλώνεται σιωπηλή και το σκοτάδι τα μαύρα ρούχα υφαίνει του χειμώνα. Με κατατρέχει η σιωπηλή νύχτα με τα κρυμμένα μυστικά της, μα βρέχει ο ουρανός και ξεπλένει τις πληγές μου.
Η καρδιά προσμένει πάντα καλοκαίρι, όνειρα που ψάχνουν λιμάνι ν’ αρμενίσουν στου φθινοπώρου το χλωμό το δείλι. Θα σημαδέψω τον καλοκαιρινό τον δρόμο, τον κρυμμένο κάτω απ’ τα κιτρινισμένα φύλλα, που σε παραδεισένια με ταξίδεψε νησιά.
Δε δειλιάζω. Δε με τρομάζει η μετακόμιση των χρωμάτων, ούτε οι γκριζόμαυροι καμβάδες που ξεπηδούν ολόγυρά μου. Πολλά τέτοια τοπία έχουν αποτυπωθεί στον χάρτη της ψυχής μου. Όλα τα χρώματα άφησαν τα ίχνη τους. Τώρα πολύ μαύρο περισσεύει. Θα το σκορπίσω στο σύννεφο να φέρει βροχή.
Τι κι αν οι μουσκεμένες ελπίδες σκεπάστηκαν απ’ του φθινόπωρου τα φύλλα; Η καλοκαιρινή μου ανάμνηση με συντροφεύει στης ψυχής μου το ταγκό.
Τόσα χρώματα μάζεψα απ’ τα καλοκαιρινά μου ταξίδια. Θα χορτάσει μέχρι το ξημέρωμα.
Εσύ κράτα μόνο τον θλιμμένο άνεμο, να μη σκορπίσει τα αρώματα απ’ τα γιασεμάκια μου.
Αυτά είναι μόνο δικά μου και μόνο αυτά μπορούν να μ’ αναστήσουν…

 

-

γράφει η Ελένη Φλεμετάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Το φλερτ

Το φλερτ

_ γράφει ο Νίκος Πουλικίδης _ Η οθόνη του κινητού αναβόσβηνε. Μόλις ήρθε το μήνυμα από το αγόρι της. Περιχαρής πληκτρολόγησε την απάντηση αγάπης. Όλα ήταν τόσο αυτοματοποιημένα πλέον. Η αγάπη μπορούσε να βρει καταφύγιο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να γίνει story...

Ανώνυμος τόπος

Ανώνυμος τόπος

Δεν ξέρω πως βρέθηκα εδώ σε αυτήν την παραλία να κοιτάζω τους γλάρους και να γεύομαι την μεθυστική αλμύρα της ατίθασης θάλασσας, το μόνο που επιθυμώ είναι να παραμείνω σε αυτόν τον αλλόκοτο τόπο που μου μιλά μέσα από τα τοπία του. Πριν λίγο τα χέρια μου άγγιξαν τα...

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

6 σχόλια

6 Σχόλια

  1. Βάσω Καρλή

    Πάρα πολύ όμορφο και περιγραφικό. Γεμάτο από χρώματα, και αναμνήσεις.

    Απάντηση
    • Ελένη Φλεμετάκη

      Σε ευχαριστώ….Κι εμένα μου άρεσε πάρα πολύ η “Εγκατάλειψη”.
      Και σβήνω μια για πάντα
      το τσιγάρο του μαρτυρίου….

      Απάντηση
  2. Άννα Ρουμελιώτη

    […]Εσύ κράτα μόνο τον θλιμμένο άνεμο, να μη σκορπίσει τα αρώματα απ’ τα γιασεμάκια μου.
    Αυτά είναι μόνο δικά μου και μόνο αυτά μπορούν να μ’ αναστήσουν…

    Πολύ όμορφα και δυνατά λόγια!!!

    Απάντηση
    • Ελένη Φλεμετάκη

      Ευχαριστώ πολύ….
      Μου αρέσει κι εμένα πάρα πολύ το δικό σας άρθρο “η μοναξιά του σχοινοβάτη”……

      Απάντηση
  3. Μάχη Τζουγανάκη

    Γλυκιά και νοσταλγική μετακόμιση…
    Είναι ωραία και τα χρώματα του χειμώνα όμως…δεν έχει μόνο μαύρο…εύχομαι να γεμίσουν και αυτά νέα κείμενα χρωματιστά..

    Απάντηση
    • Ελένη Φλεμετάκη

      Συμφωνώ…..εύχομαι κι εγώ να γεμίσουν με χρωματιστά κείμενα…. Καλό Σ/Κ ….

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου