Της σιωπής το σάβανο φοράω και
στα σκοτάδια της ψυχής αντιμιλάω
με λέξεις που δεν έχουν ήχο ούτε χρώμα
που πνίγηκαν στη σκέψη μου
της έπαρσης το σώμα.
Δεν έχω λόγια την θλίψη μου να εκφράσω
για την χαμένη άνοιξη που δεν θα δοκιμάσω
εδώ θα στέκομαι μονάχη και βουβή
με μια μικρή βουλή μέσα μου να πλανιέται
τα ήσυχα νερά ποτέ δεν απαρνιέται.
Πιστεύω αλλά το θαύμα δεν γνωρίζω και
τις ανίερες ψυχές όλες τις αφυπνίζω
για να σταθούν μια μέρα εμπρός στον Θεμελιωτή
που θα μιλήσει πάραυτα και για την ηδονή.
Ηδονής της μοναξιάς της μεγάλης της χαράς
που τα πάντα ευλογεί και την θλίψη αφαιρεί.
Την αγάπη σημαδεύω μες τον κόσμο την γυρεύω
η ανάσα της μολύνει, την σιωπή μου για πάντα λύνει.
–
γράφει η Βασιλική Κουτσανδριά
Το σχόλιό σας είναι επιθυμητό!
0 Σχόλια