Η φυγή

Στον ορίζοντα ξεμακραίνει η σκιά
και το δάκρυ δεν χωράει πουθενά
με ένα αντίο η ζωή προχωρά
μόνο μια θάλασσα και μετά η στεριά.

Στο χέρι μια φωτογραφία παλιά
εσύ και εγώ σε ένα ταξίδι αγκαλιά
οι αναμνήσεις μου ‘βγαλαν φτερά
με ακολουθούν σαν άσπρα πουλιά.

Ο ουρανός μια δική σου ματιά
της καρδιάς μου τους χτύπους μετρά

και ο βυθός τη σιωπή μου κεντά
ως την ώρα που θα βρεθούμε ξανά.

Στο κατάρτι αφήνω λέξεις κλειδιά
σ’ αγαπώ, θα μου λείψεις ,φιλιά
να αλλάξω τη μοίρα
που μας θέλει μακριά.

Το κύμα θαρρείς σαν μονοπάτι φυγής
και ο χωρισμός λες και ήταν γραφτός
μάρτυρας μου ο αέρας όλης της γης
λιγοστός θα ‘ναι ο χρόνος της επιστροφής.

–

H Ελισάβετ Σαχινίδου ζει στην όμορφη πόλη της Κατερίνης. Εγκλωβισμένη σε όλη αυτήν την κατάσταση που επικρατεί γύρω της είναι στιγμές που δραπετεύει από την πραγματικότητα και αφήνει ελεύθερα τις σκέψεις και τα συναισθήματα της να αποτυπωθούν σε λευκές κόλλες.