Στο μυαλό των περισσότερων ανθρώπων, ένα νοσοκομείο είναι σίγουρα συνυφασμένο με την ασθένεια και τον πόνο. Τα μίζερα χρώματα στους τοίχους, οι αγέλαστες φάτσες που πηγαινοέρχονται στους διαδρόμους, η μυρωδιά του αποστειρωμένου, αναγκάζουν οποιονδήποτε εισέλθει να αφομοιωθεί με το περιβάλλον. Πρόκειται για μια αφομοίωση σχεδόν αυταρχική, αφού η σωματική και ψυχική κόπωση των ασθενών και των συνοδών τους συχνά τους μετατρέπει σε ψυχικώς κατασταλμένους.

Ως φοιτήτρια, έχω επισκεφθεί κάποιους-αρκετούς θαλάμους. Φωτεινούς, πιο σκοτεινούς, με νοσηλευόμενους που κουβεντιάζουν και άλλους που αγνοούν την ύπαρξη των διπλανών τους, με ανθρώπους που μπορεί να κλαίνε ή να τσιρίζουν και με άλλους που απλά περιμένουν. Μουντά πρόσωπα σε ένα εξίσου μουντό περιβάλλον…

Μπαίνοντας με μερικούς συμφοιτητές μου, όμως, πριν λίγες ημέρες στον θάλαμο 16, έμεινα έκπληκτη με αυτό που αντίκρισα. Ο 50χρονος κύριος Β.Θ. που έπασχε από λευχαιμία και πριν λίγο καιρό είχε ολοκληρώσει τις χημειοθεραπείες του, οι οποίες τον ταλαιπώρησαν αρκετά, μας καλωσόρισε με ένα τεράστιο, αληθινό χαμόγελο και με πολύ γλυκά λόγια. Στη συζήτηση που είχαμε σχετικά με την υγεία του, εντυπωσιάστηκα από τη δύναμη ψυχής του ανθρώπου αυτού.

«Είδα την αρρώστια μου σαν ένα φιλαράκι, που έρχεται πάντα και παντού μαζί μου», είπε. «Το αποδέχθηκα με αγάπη κι έτσι καταφέρνω να το αντιμετωπίζω σωματικά και ψυχικά, με τη βοήθεια του Θεού.»

Τα λόγια του πραγματικά μας συγκίνησαν όλους. Ήταν λόγια που έκρυβαν ελπίδα, πίστη και θέληση για ζωή. Κόντρα στο συννεφιασμένο κλίμα του νοσοκομείου, που για τον ίδιο έμενε έξω από την πόρτα του μονόκλινου θαλάμου του, πολύ κοντά αλλά ταυτόχρονα τόσο μακριά του. Ο κύριος Β.Θ. απέδειξε ότι για τον ίδιο η ασθένεια δεν ήταν κατάρα, αλλά ένα μέσο για να ανακαλύψει μέσα του μια δεξαμενή υπομονής, χαράς και δύναμης, που τον διαχωρίζουν από την πλειοψηφία των υπόλοιπων και του αφαιρούν αρκετό από το βάρος της ασθένειάς του.

_

γράφει η Νίκη Αλπού