Όπως παλιός, σχολαστικός τεχνίτης πέτρας,
Ηπειρώτης,
που ‘χε μεράκι και κριτήρια αυστηρά
κι όλο τις λεπτομέρειες
με προσοχή και μ’ επιμέλεια δούλευε,
έτσι να τις μεταχειρίζεσαι τις λέξεις!
Έτσι να τις διαλέγεις!
Τις λιγομίλητες και τις ξερακιανές.
Εκείνες, που αγκυλώνουν στην άρθρωση…
Σκαλώνουν ανάμεσα στα δόντια!
Να ξέρουν από αϋπνίες
κι από κόμπους στον λαιμό
και κρύα δωμάτια!
Να ξέρουν από μοναξιά…
Να κοιτάνε κατάματα!

Κοίταξε να τις σέβεσαι τις λέξεις…
Και να τις εμπιστεύεσαι!
Να τις αφήνεις λεύτερες, ν’ ανασαίνουν…
Να σεργιανάνε μέσα σε κόσμο και σε νύχτες
και σε όνειρα…
Να μυρίζουν κόσμο
Και μόχθο…
Ιδρώτα να μυρίζουν οι λέξεις!
Ιδρώτα και έξαψη…
Να ‘χουνε στόχο και σκοπό και προορισμό!
Σπίρτο να ‘χουν εντός τους.
Να ‘χουν έκρηξη!

Να δίνουνε στο ποίημα
σφυγμό.
Να βάζουνε στους στίχους μέσα,
σπέρμα!

_

γράφει ο Τάσος Σ. Μάντζιος