Κάποτε το Νοέμβρη

Τα τραγούδια της αμαρτίας σε θυμίζουν

οι αναμνήσεις ολοένα τον τριγυρίζουν

Νύχτα, κρυφός πόθος, μια μικρή τραγωδία

Εσύ και ένας γλυκός πόνος σε κάθε μελωδία.

Νομίζεις πως γράφεις στίχους

και στους ανθρώπους τάχα έρχεσαι κοντά

δεν ξέρεις πως χτίζεις τοίχους

και κλείνεσαι μόνος σου σε κλουβιά.

Δυο ξένοι βρεθήκατε ανάμεσα στις λέξεις

αυτός για σένα πρόθυμα ξεπερνούσε τα όρια

μα τα δώρα του δεν μπορούσες να τ’ αντέξεις

ίσως δεν σου άφηνε και πολλά περιθώρια.

Στο μαύρο χώμα, σε άσπρο μνήμα

του πρώτου εραστή ψάχνει το κτήμα

Η δικιά του πατρίδα είναι κρανίου τόπος

δω πέρα μόνος βασιλιάς το Σκότος.