–

γράφει η Αλεξάνδρα Παυλίδη

–

«Πουέντε» της Μαρίας Θ. Αρχιμανδρίτη και η θεατρικότητα της ποίησης.

Εκδόσεις Πόλις

Από τον Μάη 2020 κυκλοφορεί η ποιητική συλλογή της Μαρίας Αρχιμανδρίτη, από τις εκδόσεις Πόλις, σε επιμέλεια-διόρθωση Δημήτρη Αθηνάκη, μακέτα εξωφύλλου από την Μαρία Τσουμαχίδου και φωτογραφία εξωφύλλου Naio Tsarouchis “The crossing”.

Η ποιήτρια Μαρία Αρχιμανδρίτη με 33 ποιήματα, τραβάει την αυλαία σε μια παράσταση πρωτόγνωρη όπου οι λέξεις καταφέρνουν να ζωντανέψουν αισθήσεις και συναισθήματα.

Το φως και το σκοτάδι, η νύχτα, η μέρα και το χάραμα αποτελούν σκηνικά σε αυτοτελή έργα όπου οι ηθοποιοί εκφράζουν με υπαινικτικότητα την έλλειψη, τον σιωπηλό πόνο, την ανάγκη για ολοκλήρωση και το πάθος.

Ζωηρές και αναπάντεχες αντιθέσεις συνθέτουν το φόντο της ψυχικής ανάγκης για λύτρωση, η επίπονη αναζήτηση αναμνήσεων σε μια προσπάθεια συγκράτησης της στιγμής αναδεικνύει την ματαιότητα της ανθρώπινης ελπίδας για παντοτινή ευτυχία, ενώ η ανθρώπινη-θνητή εσωτερικότητα αναμετριέται με το θεϊκό στοιχείο.

Αποσπασματικές και διαδοχικές εικόνες σαν φλας σε απόλυτο σκοτάδι οδηγούν τον αναγνώστη σε μια πορεία όπου η εικονιστική έκφραση δημιουργεί μια ατμόσφαιρα μυστικιστική και ασυναίσθητα γνώριμη.

Η πάλη με το μοιραίο και η ανοχή της αβάσταχτης πραγματικότητας προβάλλουν πότε ήρωες και πότε ηττημένους προκαλώντας τον αναγνώστη να αναρωτηθεί εάν τελικά οι καθημερινοί ήρωες αποκτούν το υπερβατικό στοιχείο του ηρωισμού μέσα από την διαδικασία της ήττας.

Το “Πουέντε” της Μαρίας Θ. Αρχιμανδρίτη, είναι μια συλλογή ποιημάτων ξεχωριστή για την ευφάνταστη πλαστικότητα στην χρήση των λέξεων και για την θεατρική της απόδοση. Μια διαδρομή-βόλτα των αισθήσεων σε ημι-φωτισμένους δρόμους συνείδησης όπου, παρόλο που κανείς δεν ξέρει τι θα δει στο επόμενο φλάς, το ένστικτό του είναι μάλλον σωστό.

“…..Λυκαυγές είναι το μεσαίο του

όνομα.

Με αυτό συστήνεται στο αχανές.

Το βλέμμα του γρατζουνά το πάτωμα

καθώς στο ξύλο το πόδι του ανακουμπά.

Το χάραμα ανατριχιάζει τη σάρκα του.

Φορά το μικρό του όνομα πανωφόρι

μπροστά στον καθρέφτη ισιώνει τη φράντζα

και ευθυγραμμίζει το βλέμμα.

‘Μύστης’ σελ. 30 “Το στοίχημα”