Κουλουριασμένο μου μικρό (σ)… Τι αξία τάχα να προσθέσω εγώ στο -ο- σου. Του μηδενός ή του απείρου; Να σου χορέψω στη γραμμή να μου ανασάνεις σύμπαν ή να σου δείξω το κενό εντός σου;
Κι αυτή η άκρη που απλώνεται μ’ ελπίδα, λίγο ουρανό παρακαλά ή είν’ απάγγειο; Των σιωπών που κουβαλάν τα “αχ” σου και του βαθιού του σκοταδιού που με στοιχειώνει;
“Σώμα, θυμήσου…” Πόσο αγαπήθηκες… Κάτω απ’ το μωβ το σέλας και το πράσινο. Μέσα σε δάση και στη χάση της σελήνης.
Σάρκα που γράφτηκαν τόσοι έρωτες… Πώς έτσι άφησες να σβήσει η σαγήνη; Τόσο ασήμι και ξοδεύτηκε στη σύνεση; Σκισμένες πια, οι ίδιες σελίδες της ζωής μας.
Σ’ ακολουθώ μοιραία μα σε πολεμώ. Γερμένο πλάγια το κεφάλαιο σου (Σ), μην είναι Μ(η); Ασφυκτικό… Πού να χτυπήσω; Να ‘ναι βαθιά η τσεκουριά, να διαφύγω; Σκάβοντας πάλι και ξανά, μ’ ουλές και μ’ αίματα.
Στάσου κι αφήσου να σε παίξει τ’ αεράκι. Να σηκωθείς ξανά, μεγάλο. Να ‘χει το… Σσσςς… σου ένα κύρος. Να μας το κλείνει με φιλιά το στόμα. Κι όχι η λύπη…
Φίδι μη γίνεις (ς) με τους συριγμούς σου επικίνδυνο. Το μαγικό σου 6 έχει αντίδοτο. Ξέρω κι ελόγου μου από “σώπα”, μη θαρρείς… Και τροχισμένο το δρεπάνι των Σειρήνων.
“Συνάντησέ με…” λες μα… θέλω; Δεν θέλω; Σ’ αγαπώ; Σκέτη απάτη. Σκότωμα… Παραφωνία ο στίχος.
Στρώσε μου λίγα σύννεφα να πέσω. Θα ‘σαι και Συ για συμπαράσταση; Αυτή η σήψη με τρομάζει… Σκουλήκια, στάχτη και σκουριές ολούθε.
Ψιτ, σκηνοθέτη μου; Την έχω παίξει τη σκηνή, το αρχαίο δράμα… Άσε με να χαρείς με τα… “σωστά” σου. Κάν’ τα εσύ κι εγώ τραβάω για… “λάθη”. Τι να σου πω; Είναι πιο ανθρώπινα. Καταλαβαίνεις; Δε με συμφέρει το συμφέρον Σας.
Στυφό κι απαίσιο στο ωραίο συμπόσιο. Ρώτα και τους Σαμίους με το νέκταρ. Συμβιβασμός ή αγχόνη;
Σκυμμένη κάθιδρη στην άβυσσο χαμογελώ. Στέμμα μου η σχάση. Κι αυτό το τρένο ασάλευτο μες το σταθμό… Πού παν λοιπόν συνέχεια οι ράγες;
Τι ‘πες; Κέρασμα ή Σωτηρία; Μπα, δε θα πάρω. Σίγουρα. Μ’ άλλα σφηνάκια σου μεθώ. Συνειδητό, κοιμήσου!

ΣΙΓΜΑ ( √ άλφα), απ’ τη σειρά: “Αλφαβητάρι των Παθών”

_

γράφει η Αικατερίνη Τεμπέλη