Ήρθες μετά από χρόνια στο σπίτι μου να κοιμηθείς,
να με πάρεις αγκαλιά να ξαποστάσουμε στη ζεστασιά.
Ήρθες μετά από χρόνια στο στρώμα μου να κοιμηθείς,
για να νιώσεις τη χαρά να σπαρταράει στα κρυφά.
Τα λόγια σου πολλά, τόσα που άρπαξες τ΄ ασημένια κλειδιά,
του κονακιού μου της καρδιάς, του φιλιού μου της φωτιάς.
Μεγάλη για μένα η γιορτή, που ένιωσα αυτό που λεν
ξέχνα τα παλιά, πούλα τα στη λησμονιά
και δωσ’ του τα κλειδιά για να έρθει η καλοκαιριά.
Κι έχεις της νίκης τ΄ ασημένια κλειδιά, μα για σένα είναι περιττά,
γιατί χάθηκες ξανά μες στη δική σου την τροχιά.
Δωσ’ μου πίσω τα κλειδιά για να βουτήξω στα παλιά
και κράτα μόνο τη ματιά και του πρωινού την αγκαλιά.
Δωσ’ μου πίσω τα κλειδιά αφού την πόρτα δεν ανοίγεις
και σκουριάζει η ζωή στη μαντεμένια τη σιωπή.
της Εύας Κασιάρου
http://youtu.be/k9JHRFJGFDk
Πολύ όμορφο ποίημα πολύ όμορφο!!!!!!!!!!!!!
Ευχαριστώ!
Ευα μου καλησπερα !!!! Οπως βλεπεις δεν μου ξεφευγει τιποτε.Περιμενω…και η αναμονη μου ανταμοιβετε.
καθε φορα με εκπλησεις σαν να ειναι η πρωτη φορα.ΜΠΡΑΒΟ ΣΟΥ !!!!!Εσυ κοριτσι μου εισαι …. τι να λεμε
τωρα … και που να βρουμε λογια να γραψουμε.ΜΠΡΟΒΟ!!!!!!!!!!!!!!
Δημήτρη έχω σίγουρα ένα φανατικό αναγνώστη!! Σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια!!
Καλησπέρα Εύα. Πολύ ωραίο το ποίημά σου,γεμάτο ευαισθησία και συναίσθημα.Με συγκίνησε…
Eυχαριστώ..