Πλησίαζε η πρώτη επέτειος της σχέσης τους και η Μάρθα ήθελε να του κάνει ένα δώρο ξεχωριστό, όχι από τα συνήθη και τετριμμένα όπως ένα ακριβό ρολόι ας πούμε, ή μια φιρμάτη φωτογραφική μηχανή, ή ένα κινητό τελευταίο μοντέλο, απ’ αυτά που τα κάνουν όλα πέραν των απαραίτητων λειτουργιών τους. Ηχογραφούν με high fidelity, βιντεοσκοπούν, φωτογραφίζουν και κοστίζουν όσο ένας μισθός πρωτοδιόριστου δημοσίου υπαλλήλου. Ήθελε το δώρο της να είναι κάτι που θα υπερέβαινε τα εσκαμμένα, τουλάχιστον όσον αφορά τις δυνατότητές της, να υπερβεί δηλαδή τη φαντασία της, τα θέλω και τα μπορώ της.
Έψαχνε, μα ό,τι και αν σκεπτόταν της φάνταζε συνηθισμένο και “λίγο”, ενώ αυτή ήθελε με το δώρο της να του δείξει ότι για χάρη του θα ξεπερνούσε τον εαυτό της…
Η μεγάλη ημέρα έφθανε και εκείνη όχι μόνον δεν είχε καταλήξει σε κάτι, αλλά ούτε καν στο περίπου. Και υπέφερε. Περνούσε ένα μικρό δράμα, που αφαιρούσε από τη γοητεία αυτής της ίδιας της γιορτής και του τι σήμαινε γι’ αυτήν. Έντονη έμμονη ιδέα το δώρο, που δε μπορούσε να τιθασεύσει.
Να του πάρει ένα καταπληκτικό σετ με χειροποίητες πίπες φτιαγμένες από πολύτιμο και δυσεύρετο ξύλο, περίτεχνα σκαλισμένο από μερακλή όπως φαινόταν μάστορα, αληθινά έργα τέχνης; Αλλά και πάλι πώς να έκανε ένα τέτοιο δώρο που εκείνη τον ικέτευε να σταματήσει το κάπνισμα γιατί έτρεμε για την υγεία του; Θα ήταν σαν από τη μια να τον παρακαλούσε να μην και από την άλλη σαν να του έλεγε κάπνισε και μη δίνεις σημασία στα παρακάλια μου, φαρισαϊσμοί και μόνον είναι…
Κάποια στιγμή σχεδόν κατέληξε να του κάνει δώρο εισιτήρια αεροπορικά για Μαλδίβες και μίας εβδομάδας παραμονή σε ακριβό resort… Μα θα ήταν σαν να του τόνιζε, τι αυτή εννοούσε, όταν έλεγε διακοπές και όχι τα Ελληνικά νησάκια που εκείνος συνήθιζε να την πηγαίνει. Τελείως άκομψη προοπτική και γλύτωσαν(!) και οι όποιες οικονομίες είχε το κορίτσι που, ειλικρινά, ευχαρίστως θα τις θυσίαζε για χάρη του.
Η Μάρθα έχασε εκτός από τον ύπνο της και το κέφι της. Απέρριπτε τα πάντα, και τα έβαλε με την στεγνή της φαντασία… Ουπς, τι είπε; Φαντασία; Ιδού η λέξη κλειδί. Εκεί κρυβόταν η λύση για ένα πανάκριβο δώρο και όταν λέμε πανάκριβο δεν εννοούμε σε χρηματική αξία. Η αξία του θα είχε άμεση σχέση με τη δική της υπέρβαση. Τονίζουμε το γεγονός ότι η κοπέλα ήταν απόλυτα προσγειωμένη, καθόλου ρομαντική μεν αλλά με τρυφερές ευαισθησίες. Μα αν κάτι ζήλευε στη ζωή της ήταν οι ποιητές, που μπορούσαν να εκφράζουν συναισθήματα, καταστάσεις και γεγονότα μέσα σε λίγες πανέμορφες αράδες, είτε ομοιοκατάληκτες είτε πεζοποιημένες, σαν αυτές που της έλεγε ο καλός της χωρίς ο ίδιος να είναι ποιητής. Στην πορεία αυτού του θαυμάσιου χρόνου της σχέσης τους πολλές φορές ένιωσε την ανάγκη να καθίσει και να γράψει όλα αυτά τα ωραία που εκείνος την έκανε να νιώθει, να γράψει για το πόσο άλλαξε τη ζωή της και το πόσο ευγνώμων ήταν γι’ αυτό, αλλά ο ρεαλιστής εαυτός της σαν να την κορόιδευε ένα πράγμα και την εμπόδιζε να εκφραστεί.
Τώρα όμως, η εν υπνώσει αυτή ανάγκη ξύπνησε και της είπε, ότι όπου υπάρχει θέλω, υπάρχει και τρόπος.
Ξημέρωνε η μέρα τους και εκείνη άυπνη, έτσι όπως τον έβλεπε να κοιμάται παραδομένος σε ένα όνειρο που θα ήταν υπέροχο αν έκρινε από το χαμόγελο στα γραμμένα του χείλια, σηκώθηκε, πήρε μολύβι και χαρτί, ξανακάθισε στο κρεβάτι με ένα μαξιλάρι στην πλάτη και όπως ένας γλύπτης, ένας ζωγράφος δημιουργεί βλέποντας το μοντέλο του, έτσι κι αυτή, αντικρίζοντας τη λατρεμένη μορφή του, άφησε να ξεχυθούν στις λευκές σελίδες σαν χείμαρρος όλα τα ακριβά της συναισθήματα που έμεναν κλεισμένα και ανείπωτα στην καρδιά και το μυαλό της.
Το χέρι της οδηγημένο θαρρείς από την ίδια την Αγάπη έγραφε, έγραφε ασταμάτητα… Ένα τέτοιο κείμενο όχι μόνον δεν είχε ξαναγράψει στη ζωή της, αλλά ούτε και είχε ξαναδιαβάσει.
Όταν κάποια στιγμή ολοκλήρωσε, είδε με έκπληξη το γραπτό της να τελειώνει με ένα μικρούλι ομοιοκατάληκτο ποίημα, απλό και τρυφερό και τόσο συγκινητικό που την πήραν και την ίδια τα δάκρυα. Ένιωσε βαθιά απορία με τον εαυτό της. Μεταφυσικά σκεπτόμενη, έφτασε να πιστέψει ότι δεν ήταν αυτή που έγραψε το κείμενο τούτο μα η ίδια η αγάπη όπως είπαμε και λίγο πριν. Και επειδή κάτι τέτοιο ούτε που είχε διανοηθεί ποτέ ότι το μπορούσε, το εξέλαβε σαν κάτι το απίστευτα ωραίο για τα δικά της μέτρα και σταθμά. Και πράγματι έτσι ήταν.
Σηκώθηκε από το κρεβάτι, πήγε στο γραφείο και καθαρόγραψε το πρώτο έργο της καρδιάς και της ψυχής της και όταν πια ξημέρωσε ένας όμορφος φάκελος σφραγισμένος με μια καρδιά έκρυβε μέσα του τη γραπτή ομολογία της αγάπης της…

Και αυτή κυρίες μου και κύριοι ήταν η απαρχή μιας ποιητικής και συγγραφικής πορείας μιας από τις λαμπρότερες λογοτέχνιδες του τόπου μας και ονόματα δεν λέμε…

Είναι αυτό που πάντοτε λέω: Ο έρωτας και η Αγάπη μπορούν να σε κάνουν ποιητή και συγγραφέα, αρκεί να νιώθεις βαθιά τα συναισθήματα αυτά, στην πραγματική τους διάσταση…
Μη μου πει τώρα κανείς ότι περιμένει να μάθει πώς ένιωσε ο παραλήπτης της επιστολής. Καθένας καταλαβαίνει πόσο υπερήφανος θα αισθάνθηκε που έγινε η αιτία να γεννηθεί ένα τέτοιο ταλέντο που μόνον η Αγάπη του κατόρθωσε να ελευθερώσει από τα δεσμά ενός χαρακτήρα αμάθητου σε τέτοιου είδους εκφράσεις και εκδηλώσεις.

_

γράφει η Λένα Μαυρουδή Μούλιου