Όνειρο ήταν.

Σε μέρος άγνωστο μια αγκαλιά ανάσες

Το αόρατό σου χέρι μού γύμνωνε την πλάτη

Γυάλιζαν μες τη μνήμη οι περασμένες θάλασσες

Σβήναν τα πρόσωπα του κόσμου κι έμενες μόνο ένα

«Το εισιτήριο μη χάσεις, να ΄ρθεις»

Τα μάτια σου σφαλούσε η νύχτα σα σκοτεινό μαντήλι

Κι έβλεπες με τα χέρια και την καρδιά μονάχα

Μια ανίκητη στοργή μου΄γλειφε τον λαιμό

Γλιστρούσε ως τον αστράγαλο η δίψα

Γύρω μας πάλιωναν οι άνθρωποι

Πάλιωναν τα αισθήματα κι έραβαν νέους έρωτες

Ένα κοπάδι μαύρες φτερούγες

Θάμπωναν τα τζάμια απ΄την αγωνία

Γύρω μας γυρνούσαν οι εποχές, ταξίδευαν τα χρόνια

«Το εισιτήριο» φώναξες «θα περιμένω»

Σκέπασε τη φωνή σου ο θόρυβος των τρένων

Πέτρινα ρούχα, χούφτες άμμο και θρύψαλα νύχτας

η περσινή κληρονομιά μας

Κι ένα εισιτήριο στο χέρι τώρα

που πονούσε κι έκαιγε τη χούφτα

μα το ‘σφιγγα όλο και πιο πολύ κοντά μου.

Όνειρο ήταν.

Ραγίζαν τα φεγγάρια, γκρεμίζονταν η νύχτα

Κλείναν οι πόρτες με ορμή, έπεφταν σκόνη οι τοίχοι

Ξύπνησα.

Ο χάρτης ένα κενό, άφαντοι όλοι οι δρόμοι

Το εισιτήριο

Με τι; Πότε; Για πού;

Κίτρινο, ξεθωριασμένο, μετανιωμένο έγραφε:

«Για Πάντα».

_

γράφει η Μαίρη Μαργαρίτη