Σ’ αυτή την ψεύτρα τη ζωή, μόλις θα γεννηθούμε,
ένα μολύβι όλοι μας πρέπει να το κρατούμε.
Να γράφουμε, να σβήνουμε τις πράξεις της ζωής μας
κι όλοι να υπογράφουμε με αίμα της ψυχής μας.
Το γράμμα “Α” πιάνουμε κι ΑΓΑΠΗ λαχταρούμε
μόνο που πάντα δυστυχώς με τ’ ΑΔΙΚΟ μιλούμε.
Στο γράμμα “Β” θέλουμε ΒΟΗΘΕΙΑ σιμά μας
μα ΒΑΣΑΝΑ φορτώνουνε κάποιοι εις τον γκαβά μας.
Στο γράμμα “Γ” λαχταρά ΓΑΛΗΝΗ η ψυχή μας
όμως η ΓΥΜΝΙΑ μερικών χαλά την όρεξή μας.
Στο γράμμα “Δ” γράφουμε ΔΥΝΑΜΗ στη στρατιά μας
μα ΔΥΝΑΜΙΤΗ ρίχνουνε κακοί καιροί μπροστά μας.
Στο γράμμα “Ε” θαρρώ του ΕΡΩΤΑ μιλούμε
μα ας όψονται οι ΕΓΩΙΣΜΟΙ απού μας τον χαλούνε.
Στο γράμμα “Ζ” τη ΖΩΗ τη θέλουμε δική μας
μα γίνεται η ΖΗΛΕΙΑ μας ίδια η καταστροφή μας.
Στο γράμμα “Η” όλοι μας τον ΗΛΙΟ αποζητάμε
μα μία ΗΤΤΑ στης ζωής τη μάχη κατακτάμε.
Στο γράμμα “Θ” όλοι μας το ΘΑΝΑΤΟ ξεχνάμε
και εις το ΘΑΥΜΑ της ζωής το τάμα μας θα πάμε.
Στο γράμμα “Ι” γράφονται ΙΔΑΝΙΚΑ κι ΙΔΕΕΣ
όμως στην ΙΣΤΟΡΙΑ μας υπάρχουν ρεμπεσκέδες.
Στο γράμμα “Κ” γράφουμε πάντα την ΚΑΛΟΣΥΝΗ
μα ΚΑΦΡΟΙ την προδίδουμε τη δόλια Ρωμιοσύνη.
Στο γράμμα “Λ” οι πιο πολλοί τη ΛΕΥΤΕΡΙΑ ζυγίζουν
μα τα ΛΑΜΟΓΙΑ δυστυχώς δεν την υπολογίζουν.
Στο γράμμα “Μ” με υπομονή μια ΜΑΝΑ πάντα στέκει
που το ΜΗΔΕΝ σε “άριστα” μπορεί να μετατρέπει.
Στο γράμμα “Ν” ποιος άραγε τα ΝΙΑΤΑ δε βγορίζει;
Κι είναι ΝΤΡΟΠΗ που σήμερα η Ελλάδα τα ξορίζει.
Στο γράμμα “Ξ” ΞΗΜΕΡΩΜΑ όλοι μας καρτερούμε
μα ΞΕΝΟΙ διάολοι κακοί στο σκότος οδηγούνε.
Στο “Ο” με μια γραφή τα ΟΝΕΙΡΑ μας μπαίνουν
μα ΟΛΕΘΡΟΣ και συμφορές πάντοτε τα μαραίνουν.
Στο γράμμα “Π” σκαλίζουμε όλοι μας την ΠΑΤΡΙΔΑ
μα το ΠΑΝΤΕΡΜΟ ΔΝΤ της πήρε κάθ’ ελπίδα.
Στο γράμμα “Ρ” θα βρίσκεται πάντα η ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ
κι ας τήνε δέρνουν ΡΟΠΑΛΑ απού κρατούν τα κτήνη.
Στο γράμμα “Σ” θα ’βαζα την του λαού ΣΟΦΙΑ
σ’ αυτήνε που οι προύχοντες δεν δίνουν ΣΗΜΑΣΙΑ.
Στο γράμμα “Τ” θα ταίριαζε να ’βαζα την ΤΙΜΗ μας
μα ΤΙΠΟΤΕΝΙΟΙ κι άχρηστοι κλέβουν απ’ το κορμί μας.
Στο γράμμα “Υ” θαρρώ πως στέκει η ΥΓΕΙΑ
αυτήν που κάποιοι τη θωρούν με μια ΥΠΕΡΟΨΙΑ.
Στο γράμμα “Φ” θα έβαζα τον ΦΑΡΟ της ελπίδας
μα ΦΙΔΙΑ στην πολιτική σέρνονται της πατρίδας.
Στο γράμμα “Χ” με τη ΧΑΡΑ κουβέντα θε να στήσω
μα η πνοή του ΧΑΡΟΝΤΑ μου τήνε παίρνει πίσω.
Στο γράμμα “Ψ” με την ΨΥΧΗ του Έλληνα μιλάω
γιατί την ΨΩΡΟΚΩΣΤΑΙΝΑ με πάθος αγαπάω.
Στο γράμμα “Ω” θα ’γραφα ΩΡΑΙΑ για να κλείσω
μα ήρθε η ΩΡΑ, φίλοι μου, τώρα να σας αφήσω.
Κι αν το μολύβι σώθηκε, θα γράφω με το νου μου
τα ορνιθοσκαλίσματα του “παιδικού” μυαλού μου.
Με το μολύβι της χαράς να γράφετε όλοι θέλω
κι εγώ μια γόμα θα γινώ στα χέρια των αγγέλω.
Να σβήσω για παντοτινά τη λέξη “δυστυχία”.
Στη θέση της να γράφετε εσείς την “ευτυχία”.

–

γράφει η Χρυσούλα Πλοκαμάκη