Θυμάμαι σαν ήμουν μικρούλα και άκουγα κεραυνούς και έβλεπα αστραπές να σχίζουν τα ουράνια, αισθανόμουν δέος και υπέθετα ότι κάποιο είδος πολέμου γίνεται κει ψηλά. Ανείπωτος φόβος με κυρίευε, γιατί έχοντας μια σχετική εμπειρία του τι εστί πόλεμος επίγειος, συγκρίνοντάς τον με αυτόν τον επουράνιο, εύρισκα αυτόν τον δεύτερο πιο απειλητικό, φοβούμενη ότι από στιγμή σε στιγμή κάποια θεϊκή -τι άλλο;- οβίδα θα έπιπτε επί της κεφαλής μου, τιμωρώντας με ίσως για τις σκανταλιές μου.

Και άκου τώρα. Πήγαινα και κρυβόμουν στα ενδότερα του σπιτιού μου μακριά από παράθυρα και φως. Όσο πιο σκοτεινά, τόσο πιο ασφαλής θα ήμουν, σκεπτόμουν. Να μια περίπτωση που το φως στα μάτια μου τα παιδικά μπορούσε και να κρύβει…σκοτεινές δυνάμεις που καραδοκούσαν να μου κάνουν κακό!

Μεγάλωσα λίγο και όλα αυτά τα θυμήθηκα μια ανοιξιάτικη ημέρα που άνοιξαν ξαφνικά οι κρουνοί του ουρανού. Μια απίστευτη καταιγίδα που μέσα σε δέκα μόλις λεπτά δεν άφησε καρπό για καρπό πάνω στα δέντρα όπως έλεγαν οι μεγάλοι, καταστρέφοντας ακόμη και ό,τι κατάφερε να αντέξει από ολόκληρο χειμώνα.

Αναρωτιόμουν, μα γιατί να την πιάνει τη φύση τέτοια κακία βλάπτοντας στο κάτω κάτω και τον ίδιο τον εαυτό της;

Αναπάντητο θα έμενε το ερώτημά μου και το ήξερα. Παρ’ όλα αυτά εγώ το διατύπωσα και γραπτώς, ελπίζοντας κάποια στιγμή να το δει ο Αρχηγός του Σύμπαντος και να επιληφθεί του θέματος.

Και ενώ έκανα τις πάνσοφες τούτες σκέψεις το είδα. Ήταν εκεί, ένα απίστευτα ωραίο και μεγαλοπρεπές ουράνιο τόξο, που ήρθε σαν απάντηση εξπρές στο γραπτό μου υπόμνημα. Το διάβασε λοιπόν ο Μεγάλος και τώρα καλείται να βοηθήσει τον απελπισμένο της γης εργάτη, που είδε να καταστρέφεται η σοδειά του και να γίνεται λίπασμα, κάνοντας το χωράφι του πιο εύφορο και το περβόλι του πιο καρπερό.

Κάτι δηλαδή σαν τον θυμό του πατέρα, όταν την κάνω την ανάρμοστη ζαβολιά και αταξία μου. Γίνεται κατακόκκινο το πρόσωπό του, με βάζει τιμωρία, απειλεί θεούς και δαίμονες και μετά ειρήνη ημίν. Ακριβώς όπως έκανε ο Θεός πριν λίγο με τη νεροποντή, τους κεραυνούς και τις αστραπές του.

Πόσο γρήγορα περνά και στους δυο ο θυμός!

Μια πελώρια σοκολάτα ΙΟΝ απ’ αυτές χωρίς το απαίσιο φουντούκι, ξεπροβάλλει από την πατρική τσέπη και έρχεται να επισφραγίσει το τέλος της μεταξύ μας εμπόλεμης κατάστασης. Τι γλυκιά που είναι η ειρήνη!

Τελικά να δεις που όλα έχουν μια συνάφεια. Όλα. Αρκεί να βγαίνει το ουράνιο τόξο στο τέλος και μια γλυκιά σοκολάτα ΙΟΝ, (ας είναι κι άλλη μάρκα, δε βαριέσαι, εκεί θα κολλήσουμε τώρα;) να βγαίνει από την κωλοτσέπη του πατέρα!

_

γράφει η Λένα Μαυρουδή Μούλιου