Το σκότος

«Επικίνδυνο πράγμα το σκότος» του έλεγε ο πατέρας του, μετανάστης κάποτε στη Γερμανία. «Μπορεί να νιώσεις μέρος του κάποια στιγμή, μπορεί να νομίζεις ότι το συνηθίζεις, αλλά αργά ή γρήγορα θα σε καταπιεί».

Ποτέ του δεν κατάλαβε τα λόγια του. Κι όταν, κάποτε μετά από χρόνια, αποφάσισε να τον ρωτήσει ευθέως τι σήμαιναν αυτά, ήταν πλέον αργά. Χρόνια είχαν και να μιλήσουν άλλωστε. Από τότε που έγινε μέλος σε αυτήν την οργάνωση. «Ο πατέρας έγινε παρανοϊκός με τον καιρό. Δεν μπορεί να καταλάβει ποιοι πραγματικά νοιάζονται για αυτή την χώρα» έλεγε συνεχώς στη γυναίκα του, ενώ διαβεβαίωνε το παιδί του ότι «ο παππούς κάποια μέρα θα γίνει καλά».

Έπειτα από χρόνια, ακόμα δεν μπορούσε να αντιληφθεί το νόημα των λεγομένων του και κυρίως, γιατί ο πατέρας του, αφού πρώτα κατηγόρησε τον εαυτό του, αποφάσισε να μην του ξαναμιλήσει, αν δεν απεμπλακεί από την οργάνωση. «Σκέψου τη γυναίκα σου και το παιδί σου. Θυμήσου τα λόγια που σου είχα πει» του επαναλάμβανε συχνά πριν σταματήσουν οριστικά να μιλάνε. Αυτά τα λόγια τον πείσμωναν περισσότερο για τον δίκαιο – όπως πίστευε – αγώνα που έκανε ενάντια σε όσους εχθρεύονται ή απειλούν την πατρίδα.

Μια ημέρα, παρακολουθώντας τις ειδήσεις, οι οποίες διέγειραν το σκότος του μυαλού του, βγήκε εξοργισμένος έξω και πήγε να συναντήσει τα υπόλοιπα μέλη της οργάνωσης. Είχαν ετοιμάσει επιχείρηση, για να απομακρύνουν τα παρασιτικά ξένα στοιχεία, που «μίαιναν» τον τόπο και την «καθαρότητα» της φυλής. Τότε βρήκε και την ευκαιρία να εκτονώσει όλη την οργή του. Τους κυνήγησε μετά μανίας, τους τρόμαξε – πίστευε – αρκετά ώστε να μην ξανάρθουν. Γυρνώντας στο σπίτι, είδε τη γυναίκα του – δασκάλα σε σχολείο – να μιλάει με δύο παιδιά, ξεκάθαρα ξενικής καταγωγής. Οργισμένος την τράβηξε μέσα και άρχισε να της τα ψέλνει. «Δεν το συνειδητοποιείς αλλά αυτή η οργάνωση καλλιεργεί μέσα σου το μίσος» του είπε. «Μπα, έχεις και άποψη;» της απάντησε χαστουκίζοντάς την δυνατά. Δεν το πίστευε ότι η ίδια η γυναίκα του είχε προδώσει την έννοια της πατρίδας. Δεν ήθελε να το σκέφτεται. 

Την επόμενη μέρα με την οργάνωση είχαν νέα επιχείρηση. Πηγαίνανε να διαμαρτυρηθούν για μια παράσταση η οποία δεν σύναδε με τα «πιστεύω» τους. Φωνές, πανικός, αστυνομία. Ωστόσο, η οργάνωση δεν πτοήθηκε. Αυτός μάλιστα βγήκε μπροστά μπροστά φωνάζοντας και προπηλακίζοντας τους ηθοποιούς. Εν εξάλλω καταστάσει, δεν δίστασε να χειροδικήσει απέναντι σε έναν ηλικιωμένο ηθοποιό, ο οποίος του εξηγούσε ήρεμα ότι επρόκειτο απλώς για μια παράσταση, η οποία στην τελική αν δεν ήταν της αρεσκείας τους, μπορούσαν απλά να μην την παρακολουθήσουν. Μετά την επίθεση σε βάρος του οι αστυνομικοί τον συνέλαβαν, ωστόσο η οργάνωση είχε τις άκρες και έτσι απελευθερώθηκε πολύ σύντομα, χωρίς να του αποδοθεί η παραμικρή κατηγορία. 

Γυρίζοντας στο σπίτι, είδε τη γυναίκα του με το παιδί να πακετάρουν τα πράγματά τους. «Πού νομίζετε ότι πάτε;» φώναξε και φαινόταν ότι είχε χάσει κάθε είδος νηφαλιότητας. Ωστόσο, δεν κατάφερε να συγκρατήσει την αποφασισμένη γυναίκα του απ’ το να φύγει μαζί με το παιδί της. Περίλυπος κοιμήθηκε και πάλι, ξυπνώντας το επόμενο πρωινό, μόνος κι έρημος.

Η οργάνωση επικοινώνησε μαζί του. Σηκώθηκε αμέσως. Μία νέα επιχείρηση ήταν προ των πυλών. Επρόκειτο για μια παιδική παράσταση σε κάποιο σχολείο, η οποία συνοδευόταν και με παρουσία αυτών των «παρασίτων», των «σκουπιδιών της κοινωνίας» που ζούσαν σε βάρος της πατρίδας. Το μήνυμα της παράστασης ήταν ουσιαστικά ότι ήταν καλοδεχούμενα αυτά τα «μιάσματα». Επιβαλλόταν η άμεση και καταγγελτική παρέμβασή τους.

Όταν ανάρτησαν πανό και άρχισαν να φωνάζουν συνθήματα, εισβάλλοντας στο σχολείο, οι καθηγητές έτρεξαν να προστατεύσουν τα μικρά παιδιά με άλλο χρώμα που κινδύνευαν από την επέλαση της οργάνωσης. Οι σκηνές που ακολούθησαν ήταν απείρου κάλλους με φωνές, μπουνιές και κλωτσιές σε βάρος των καθηγητών. Γυρνώντας το βλέμμα του, είδε ένας απ’ την οργάνωση να ξυλοκοπεί βάναυσα μία καθηγήτρια η οποία «δεν αγαπούσε την πατρίδα». Όταν είδε καθαρά την αναγνώρισε: η γυναίκα του!

Έτρεξε αμέσως για να την υπερασπιστεί αλλά ήταν πλέον αργά. «Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΕΡΧΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ» είχε πει κάποτε ο πατέρας του και τώρα ήρθαν τα λόγια αυτά στο μυαλό. Τώρα κατάλαβε και το νόημα των άλλων λογιών που ποτέ έως τότε δεν είχε καταλάβει «Επικίνδυνο πράγμα το σκότος. Μπορεί να νιώσεις μέρος του κάποια στιγμή, μπορεί να νομίζεις ότι το συνηθίζεις, αλλά αργά ή γρήγορα θα σε καταπιεί».

Και πράγματι, τον κατάπιε παντοτινά. Ποτέ δεν μπόρεσε έκτοτε να το εκτοπίσει. Βυθίστηκε για πάντα στο σκοτάδι. «Γιατί;» μονολογούσε 30 χρόνια μετά κλεισμένος εδώ και πολύ καιρό σε ψυχιατρικό ίδρυμα. «Γιατί απλώς τόλμησε να έχει διαφορετική άποψη» σαν να άκουσε τον πατέρα του και πλέον είχε φτάσει η ώρα να τον συναντήσει και πάλι….

_