Καθετί που εξέχει απ’ την παραδοχή είναι κοφτερό.
Το καταλαβαίνεις γιατί δεν χωρά στο μυαλό σου, δεν χωρά
στη σιωπή ούτε στην ομιλία, δεν χωρά
Στις λέξεις, στα εκκλησιαστικά μυστήρια, στον μυστήριο τρόπο
Που αιώνες αυτά τελούνται και (παράξενο!)
Οι ιερουργοί τους χρηματίζονται κατά κόρον, παραμένοντας
Πρόσωπα που σκηνοθετούν πάντα την κόλαση.
Στο πρωινό έσταξε μια υγρή σκέψη θεού.
Ένα ψιχάλισμα στίλβωσε τα φυλλώματα, ο αέρας γκαστρώθηκε
Από σπέρμα μελαγχολίας κι ερημιά.
Σε έψαξα παντού αλλά σε βρήκα μόνο στην καρδιά μου. Περπατούσες
Ασθμαίνοντας μέσα στην φθινοπωρινή μέρα, κουρασμένη
από μία φιλοπατρία που τζάμπα ξοδεύεται
Και τζάμπα, μάλλον, συνεχώς μας κυνηγά…
_
γράφει ο Στρατής Παρέλης
Μελαγχολικά γραμμένο…. με τη μελαγχολία του Έλληνα…που αυτό το ξόδεμα που αναφέρεις ενοχλεί…
Όλα μέσα μου, όταν γράφω, στοιχειοθετούν μια μελαγχολία.
Είναι που έχω επίγνωση όταν η λύπη της ψυχής μου λουστράρει τα πράγματα και υποβάλει την σκοτεινή εικόνα της πραγματικότητας.
Εκεί όμως γεννιέται και μια αισιοδοξία.
Αυτή που θέλω να ποτίζει το τοπίο με το γάργαρο νερό μιας ανάστασης.
Καλημέρα Μάχη!
Καλές γιορτές να έχουμε. Δυσκόλεψαν πολύ οι μέρες. Η Μεσόγειος είναι καμίνι που βράζει. Μακάρι να μην δούμε να ξεχύνεται παντού η φωτιά!